บทที่ 56 ค่ายฝึกฝนยอดนักเขียน

ลั่วจี๋มองเขาอย่างแปลกๆ: “นายเป็นอัจฉริยะที่แปลกประหลาดจริงๆ สมแล้วที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนายเลย” 

“แต่ก็ไม่ถูกนะ ตอน ม.ต้น ก็มีการแข่งขันวรรณกรรมเหมือนกันนี่ แม้ว่าขนาดจะเล็กหน่อย แต่นายไม่เคยเข้าร่วมเลยเหรอ?”

กู้หย่วนส่ายหัว: “ฉันอยู่โรงเรียนเล็กๆ ในชนบท ไม่ค่อยมีโอกาสได้สัมผัสเรื่องพวกนี้”

ลั่วจี๋พยักหน้าอย่างน่าสงสาร แต่แล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาว่า ฉันจะไปสงสารเขาทำไมกัน? คนที่น่าสงสารกว่าคือฉันต่างหาก!

เขาเคยภูมิใจในตัวเองตลอดสามปีสมัย ม.ต้น คิดว่าไม่มีใครทัดเทียมได้ในวัยเดียวกัน ใครจะรู้ว่าพอขึ้น ม.ปลาย ก็มีภูเขาลูกใหญ่ขวางหน้าอยู่ทันที ใช่แล้ว มันคือภูเขา

หลังจากอ่าน 《ครูชนบท》 จบ ลั่วจี๋ยอมรับว่าในอีกห้าปีข้างหน้า เขาคงไม่สามารถเขียนผลงานระดับนี้ได้ ใครจะคิดว่าตอนแรกเขาเชื่อคำพูดของพิธีกรที่บอกว่า "ความแตกต่างเล็กน้อยนี้ อาจเป็นเพียงประกายแห่งแรงบันดาลใจ หรือการบรรลุธรรมเพียงครั้งเดียว" แต่เมื่อได้อ่านจบแล้ว เขาก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่พิธีกรพูดนั้นเป็นเรื่องเหลวไหล เว้นแต่การบรรลุธรรมครั้งนั้นคือการดื่ม ชาแห่งการตรัสรู้ ในตำนาน

และผลงาน 《ใบไม้ใบสุดท้าย》, 《เฮ้——ออกมา 》 ก็ยิ่งทำให้เขาตระหนักถึงช่องว่างระหว่างตัวเองกับอัจฉริยะที่แท้จริงเหล่านี้อย่างลึกซึ้ง “เฮ้อ มีลั่วจี๋เกิดมาแล้ว จะมีกู้หย่วนเกิดมาทำไมกัน”

หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสองก็เดินเล่นออกไป บังเอิญเจอกับ หลินชิงชิง 

“ไม่เจอกันนานนะ ลั่วจี๋, กู้หย่วน” 

“กู้หย่วน ทำไมนายยังได้ที่หนึ่งในการแข่งขันรอบรองอีกแล้วล่ะ นายไม่คิดจะเปิดทางให้คนธรรมดาอย่างพวกเราบ้างเหรอ”

กู้หย่วนลูบปลายจมูก: “คุณกล้าพูดว่าตัวเองเป็นคนธรรมดาเหรอ? ที่สามระดับประเทศในรอบรองนะ?”

“เมื่ออยู่ต่อหน้านาย แน่นอนว่าฉันเป็นคนธรรมดา แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าลั่วตัวน้อย...” หลินชิงชิงหัวเราะคิกคักพลางตบไหล่ลั่วจี๋เบาๆ “ก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะแบบพอทนได้มั้ง ใช่ไหม ลำดับที่สิบสี่?”

ลั่วจี๋บ่นอย่างช่วยไม่ได้: “ช่างเป็นระบบชนชั้นที่เข้มงวดอะไรเช่นนี้”

“ไปกันเถอะ ที่นี่ฉันเคยมาแล้ว ฉันจะพาพวกนายไปชมวิวที่นี่ดีๆ เอง” ทั้งสามคนเดินเล่นจนถึงบ่ายโมง แล้วไปทานอาหารที่ร้านอาหาร ก่อนจะมุ่งหน้าไปยัง ห้องเหวินหลานซึ่งเป็นจุดนัดรวม

ห้องเหวินหลานจริงๆ แล้วคือห้องโถงอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ ซึ่งในขณะนี้มีผู้คนนั่งอยู่เต็มไปหมด เมื่อเห็นกู้หย่วนและคนอื่นๆ เดินเข้ามา ผู้เข้าแข่งขันหลายคนที่เคยเข้าร่วมการแข่งขันวรรณกรรมแนวไซไฟก็ยกมือทักทาย ทั้งสามคนในฐานะแชมป์, อันดับสาม, และอันดับสี่ของการแข่งขันวรรณกรรมแนวไซไฟ ย่อมมีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย

ทั้งสามคนหาที่นั่งว่างๆ นั่งลง

“เอาล่ะครับ ผู้เข้าแข่งขันทุกท่าน โปรดนั่งลง พิธีเปิดแคมป์ของเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้วครับ”

เมื่อถึงเวลาบ่ายสองตรง แสงไฟในห้องโถงก็มืดลงเล็กน้อย ไฟสปอตไลต์ส่องไปยังกลางเวที มีพิธีกรที่ดูมีพลังเดินขึ้นมา “สวัสดีครับนักเรียนทุกคน ว่าที่ดาวเด่นแห่งวงการวรรณกรรมในอนาคตทุกท่าน!”

พิธีกรยิ้มแย้ม สแกนสายตาไปรอบๆ และรอให้เสียงปรบมือค่อยๆ เงียบลง เขาจึงพูดต่อ “ก่อนอื่น โปรดให้ผมเป็นตัวแทนของคณะกรรมการจัดการแข่งขันระดับประเทศ 'Micro Light · Eternity' ขอแสดงความยินดีอย่างอบอุ่นและยินดีต้อนรับอย่างจริงใจที่สุดต่อทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่!” 

“การที่พวกคุณโดดเด่นจากผู้คนนับแสนในวัยเดียวกันและมานั่งอยู่ที่นี่ พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าพวกคุณคือพลังชั้นนำในวรรณกรรมเยาวชนจีน เป็นดาว 50 ดวงที่ส่องประกายด้วยแสงอันเป็นเอกลักษณ์!”

เสียงปรบมือดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้งในสถานที่จัดงาน

“ยินดีต้อนรับสู่เวทีสุดท้ายของการแข่งขันในครั้งนี้ – 'ค่ายฝึกฝนยอดนักเขียน'!” 

“ที่นี่ พวกคุณจะได้ใช้เวลาห้าวันที่ตึงเครียด เต็มไปด้วยเนื้อหา และเป็นช่วงเวลาที่วิเศษสุดๆ นี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันเท่านั้น แต่ยังเป็นงานเลี้ยงที่เกี่ยวข้องกับวรรณกรรม การสร้างสรรค์ และการค้นพบตัวเองด้วย” 

“ต่อไป ผมจะแนะนำขั้นตอนทั้งหมดและกฎหลักของค่ายฝึกฝนนี้โดยละเอียด ขอให้ทุกท่านตั้งใจฟังให้ดีนะครับ”

กู้หย่วนนั่งอยู่ที่เดิมและเริ่มสนใจ ก่อนหน้านี้คณะกรรมการจัดการแข่งขันบอกเพียงว่า กิจกรรมจะดำเนินเป็นเวลานาน และขอให้ผู้เข้าแข่งขันนำของใช้ส่วนตัวมาให้มากขึ้น แต่ไม่ได้กล่าวถึงอย่างอื่นเลย

“กำหนดการของเราในครั้งนี้ แบ่งออกเป็นสองขั้นตอนใหญ่: 【ช่วงซึมซับแรงบันดาลใจ】 และ 【ช่วงการสร้างสรรค์ขั้นสุดท้าย】”

“ขั้นตอนแรก คือ ช่วงซึมซับแรงบันดาลใจ วันจันทร์ถึงวันพุธ” 

“สามวันนี้ เราจะทำลายธรรมเนียมการสร้างสรรค์แบบปิดตายแบบเดิมๆ โดยเปิดประตูสู่โลกวรรณกรรมที่กว้างใหญ่ขึ้นสำหรับทุกคน” 

“ทุกเช้า เราจะเชิญนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ในวงการวรรณกรรมมาจัดการสัมมนาเชิงปฏิบัติการระดับสูงสำหรับทุกคน” 

“พวกเขาจะแบ่งปันประสบการณ์การสร้างสรรค์ที่เป็นเอกสิทธิ์เฉพาะ ตั้งแต่ 'โครงสร้างการเล่าเรื่อง' 'การสร้างตัวละคร' ไปจนถึง 'การถ่ายทอดอารมณ์' เพื่อไขความลับของการสร้างสรรค์วรรณกรรมให้ทุกคนได้รับรู้” 

“นี่ไม่ใช่แค่การเรียน แต่ยังเป็นโอกาสในการสนทนาทางจิตวิญญาณกับปรมาจารย์ด้วย” 

“เราเรียกกิจกรรมนี้ว่า 'วิถีแห่งปรมาจารย์'”

“ช่วงบ่ายก็มีค่าเช่นกัน เราได้จัดเวิร์คช็อปทักษะการเขียนที่เน้นเฉพาะจุด และยังได้จัดสรรเวลามากมายสำหรับการแลกเปลี่ยนอย่างอิสระ” 

“ทุกคนสามารถพูดคุยกับเพื่อนร่วมทีมที่ยอดเยี่ยมจากทั่วประเทศ หรือจะเดินเล่นในรีสอร์ตของเรา เพื่อผ่อนคลายร่างกายและจิตใจ และเก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจที่เข้ามาอย่างไม่คาดคิด”

“กิจกรรมช่วงค่ำ มีชื่อว่า 'คุยข้างเตาผิงยามค่ำคืน'” 

“นี่จะเป็นส่วนที่อบอุ่นและมีค่าที่สุดในแต่ละวัน! ทุกคืน พวกเราทุกคนจะมานั่งล้อมรอบกัน” 

“ไม่มีหัวข้อ ไม่มีข้อจำกัด เราเพียงแค่แบ่งปันเรื่องราว แบ่งปันผู้คนและเหตุการณ์ที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำและเคยประทับใจเรา” 

“โปรดจำไว้ว่า คุณเป็นทั้งผู้เล่าและผู้ฟัง ผมหวังว่าเรื่องราวที่นี่ จะกลายเป็นประกายไฟที่จุดประกายจักรวาลการสร้างสรรค์ของกันและกันได้”

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ กู้หย่วนก็นึกถึงสวี่ซิงเหมียนขึ้นมาทันที หากเธอได้ยินรูปแบบการแข่งขันแบบนี้ คงจะรีบหันหลังกลับทันทีเป็นแน่

“ขั้นตอนที่สอง คือ ช่วงการสร้างสรรค์ขั้นสุดท้าย เริ่มตั้งแต่เช้าวันพฤหัสบดี เวลา 8.00 น.” 

“หลังจากสั่งสมและซึมซับมาสามวัน ความท้าทายสุดท้ายก็จะมาถึงอย่างเป็นทางการ!”

“นับจากนี้ พวกคุณจะมีเวลา 36 ชั่วโมงเต็ม สำหรับการสร้างสรรค์แบบปิด เพื่อให้ผลงานนวนิยายสั้นที่ตรงตามกฎและไม่จำกัดจำนวนคำให้เสร็จสมบูรณ์”

“ตอนนี้ ขอประกาศกฎที่สำคัญที่สุดและเป็นเอกลักษณ์ที่สุดสำหรับการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศนี้!” 

“โปรดทุกคนจำประโยคนี้ไว้: 'ชีวิตคือแหล่งที่มาพื้นฐานที่สุดของแรงบันดาลใจทั้งหมด'” 

“หัวข้อการสร้างสรรค์ขั้นสุดท้ายของเรา จะไม่เป็นคำนามนามธรรมที่ไร้ขอบเขตอีกต่อไป แต่มันจะเป็น แนวคิดหลักที่เชื่อมโยงอย่างใกล้ชิด กับทุกสิ่งที่พวกคุณได้เห็น ได้ยิน ได้รู้สึก และได้เข้าใจตลอดสามวันนี้!” 

“แรงบันดาลใจของคุณอาจมาจากประโยคหนึ่งในเวิร์คช็อปของปรมาจารย์ อาจมาจากการเดินเล่นริมทะเลสาบในยามบ่าย และอาจมาจากรอยยิ้ม หยดน้ำตา หรือเสียงถอนหายใจที่เพื่อนร่วมทีมแบ่งปันในวงคุยข้างเตาผิงยามค่ำคืน” 

“ภารกิจของคุณคือ การสัมผัส ซึมซับ และคิดอย่างเต็มที่ตลอดสามวันนี้ เปลี่ยนเศษเสี้ยวที่กระทบใจคุณ ให้เป็นสารอาหารสำหรับการสร้างสรรค์อันเป็นเอกลักษณ์ของคุณ” 

“สุดท้ายนี้ จงใช้ผลงานของคุณบอกเราว่า ช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้น จะส่งเสียงสะท้อนอันดังกังวานภายใต้ปลายปากกาของคุณได้อย่างไร!”

กู้หย่วนเลิกคิ้ว เขาเล่นงานที่กล้าหาญขนาดนี้เลยเหรอ?

ความหมายของคณะกรรมการจัดการแข่งขันชัดเจนมาก ผลงานของคุณต้องสอดคล้องกับหัวข้อสุดท้ายของการแข่งขันนี้เท่านั้น นั่นคือ “เสียงสะท้อนของการเล่าเรื่อง” ไม่มีการจำกัดอย่างอื่นอีก

นี่แทบจะเทียบเท่ากับการ เขียนแบบเปิดกว้าง เลยทีเดียว