บทที่ 57 คุยข้างเตาผิงยามค่ำคืน

“ถ้าอย่างนั้น ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะไม่มีอะไรให้ต้องสงสัยแล้วนะครับ”

“นักเรียนทุกท่าน วรรณกรรมเกิดจากชีวิต และพวกคุณคือชีวิตที่มีพลังมากที่สุด” “ผมเชื่อว่า ประกายไฟที่ปะทุขึ้นจากการรวมตัวของ 50 สมองนี้ จะต้องส่องสว่างอนาคตของวรรณกรรมจีนได้อย่างแน่นอน” 

“โปรดอย่าละเลยช่วงเวลานี้ และอย่าละเลยความสามารถอันเปี่ยมล้นของตัวคุณเอง” 

“เอาล่ะครับ ขอให้พวกเราปรบมือต้อนรับงานเลี้ยงวรรณกรรมของเราอย่างอบอุ่นที่สุด! ขอให้ทุกท่านบังเกิดแรงบันดาลใจ และมาที่นี่อย่างไม่เสียเปล่าครับ!” 

“ขอบคุณครับ!”

เสียงปรบมือดังกึกก้อง จากนั้นทุกคนก็ทยอยเดินออกจากห้องโถงอย่างเป็นระเบียบ

พิธีกรได้อธิบายเนื้อหาของการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศครั้งนี้อย่างชัดเจนแล้ว นั่นคือ สามวันแรกคือการฟังบรรยาย ส่วนสองวันหลังคือการเขียนจริง

ระยะเวลาการเขียนในครั้งนี้ดูเหมือนจะน้อยลง โดยมีเพียง 36 ชั่วโมง แต่ในความเป็นจริงแล้ว สามวันแรกก็คือเวลาสำหรับ การคิดวางโครงเรื่อง ดีๆ นั่นเอง พูดตามตรง 36 ชั่วโมงก็ถือว่าเยอะแล้ว

กลุ่มคนทยอยเดินออกไปเป็นกลุ่มๆ สองสามคน กู้หย่วนมองดูนาฬิกา ตอนนี้เพิ่งจะสามโมงกว่าๆ

“สรุปว่าวันนี้ไม่มีอะไรอีกแล้วเหรอ?” 

“จริงด้วยครับ ไปเดินเล่นต่อเถอะ โชคดีที่เลือกเป็นรีสอร์ต”

หลังจากทานอาหารเย็น ท้องฟ้าก็มืดลง อุณหภูมิก็ลดลง จึงไม่เหมาะที่จะเดินเล่นข้างนอกแล้ว

กู้หย่วนลองยื่นเรื่องขอ บอร์ดเกม กับคณะกรรมการจัดการแข่งขัน และไม่คิดว่าทางคณะกรรมการจะอนุญาตจริงๆ พวกเขาให้เกม Werewolf มาหนึ่งกล่อง

กู้หย่วนเรียกผู้เข้าแข่งขันที่พักอยู่ใกล้ๆ ให้มาที่ห้องของเขา ทุกคนเล่นกันอย่างสนุกสนาน คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ที่โดดเด่นที่สุดในวัยเดียวกันอยู่แล้ว และต่างก็มีหัวข้อที่สนใจร่วมกัน ภายใต้การเล่นเกม ทุกคนก็สนิทกันอย่างรวดเร็ว

ประมาณสี่ทุ่มกว่า ทุกคนก็กล่าวอำลาและกลับไปยังบ้านหลังเล็กๆ ของตัวเอง

“ฉันว่านะ กู้หย่วน นายเอาเนื้อหาเกมนั้นมาเขียนเป็นผลงานเข้าแข่งขันได้เลยนะ” 

“นายเล่นได้แพรวพราวเกินไปแล้ว ทุกคนคิดว่านายเป็นชาวบ้านธรรมดา แต่สุดท้ายนายกลับเปิดเผยว่าเป็นเทพ แถมยังเป็นผู้พยากรณ์อีก!” 

“ที่ไหนมีผู้พยากรณ์ที่ไม่เปิดตัวเพื่อแย่งชิงสิทธิ์หัวหน้าตำรวจบ้าง ผลสุดท้ายนายกับผู้สังเกตการณ์ก็เล่นเป็นคู่หูรับส่งรหัสกัน” “การพลิกผันนี้ ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง มันเข้ากับหัวข้อการแข่งขันมากเลยนะ” ลั่วจี๋เดินออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย และพูดติดตลก

“หัวข้อแบบนั้นยากเกินไป ผมควบคุมไม่ไหวหรอกครับ ยกให้คุณชายลั่วเขียนเถอะ” กู้หย่วนโบกมือลา พร้อมกับปิดประตูห้องด้วยรอยยิ้ม

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้หย่วนถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้เมื่อวาน เขาลูบคลำอยู่พักใหญ่ แต่ก็หาปุ่มปิดไม่เจอ

“โอ๊ย” กู้หย่วนนั่งตัวตรง และสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ไม่นาน สมองก็เริ่มทำงานอีกครั้ง

เขาตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน เมื่อทำทุกอย่างเสร็จก็มุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร หลังจากรวมกับลั่วจี๋แล้ว ทั้งสองก็เดินไปด้วยกันไปยังห้องประชุมขนาดใหญ่ ส่วนหลินชิงชิง ก็ออกเดินทางพร้อมกับเพื่อนผู้หญิงที่เธอเพิ่งรู้จักเมื่อคืน

“เหมือนได้กลับมาเรียนมหาวิทยาลัยอีกครั้งเลย” กู้หย่วนมองดูผู้คนเดินไปมา ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเช่นนั้น

“นี่มันระดับเทพเจ้าเลยนะ” ลั่วจี๋ตกตะลึงเมื่อเห็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ที่จะมาบรรยายในวันนี้ กู้หย่วนก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า เห็นด้วยกับความคิดนี้

เขากลับชาติมาเกิดได้เกือบสี่เดือนแล้ว และก็ได้รู้จักนักเขียนในโลกนี้ไม่น้อย ส่วนนักเขียนผู้เฒ่าที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ เป็นปรมาจารย์ในวงการวรรณกรรมที่โดดเด่นในด้านการบรรยายชีวิตชนบทและเรื่องราวประวัติศาสตร์ของตระกูล นามสกุล ถัง

การบรรยายเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่านอาจารย์ถังผู้นี้ นอกจากจะมีสีหน้าอ่อนโยนแล้ว แม้แต่โทนเสียงในการพูดก็ยังมีความอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ ท่านส่วนใหญ่แบ่งปันวิธีการกลั่นกรองแก่นของวรรณกรรมที่มีพลังอารมณ์ร่วมของมนุษย์ จากประสบการณ์ชีวิตส่วนตัวและภูมิภาคอย่างแท้จริง ในระหว่างนั้นก็มีการแทรกวิธีการถ่ายทอดอารมณ์ด้วย

ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ในห้องต่างตั้งใจฟังอย่างดื่มด่ำ กู้หย่วนก็ได้รับประโยชน์อย่างมากเช่นกัน บางสิ่งบางอย่างเขาสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตัวเองจากการอ่านงานวรรณกรรมที่มีชื่อเสียงอย่างละเอียดในชาติที่แล้ว แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยตนเอง

ในช่วงบ่าย ยังคงมีนักเขียนชื่อดังมาบรรยาย พวกเขาบรรยายทักษะการเขียนที่แตกต่างกัน ผู้เข้าแข่งขันสามารถเลือกฟังตามความต้องการของตนเอง สิ่งที่แตกต่างจากช่วงเช้าคือ เวลาเรียนในช่วงบ่ายสั้นมาก และนักเรียนมีเวลาว่างยาวนานสำหรับการทำกิจกรรม

หลังจากทานอาหารเย็น ทุกคนก็ถูกเจ้าหน้าที่นำไปยังห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ห้องนั่งเล่นนี้ให้ความรู้สึกเหมือนห้องหนังสือแบบจีนดั้งเดิม พื้นปูด้วยพรม ตรงกลางมีโต๊ะยาว พร้อมเครื่องดื่มร้อนและขนมเล็กๆ น้อยๆ รอบโต๊ะยาวมีเบาะนั่งประมาณสามสิบผืน ในบริเวณที่ไม่ไกลจากจุดศูนย์กลาง มีโต๊ะเล็กๆ แยกต่างหากหลายโต๊ะ พร้อมเตาผิงขนาดเล็กและชาร้อน

สามารถรองรับได้ถึงห้าสิบคน ด้านนอกมีลมหนาวพัดโหมกระหน่ำ แต่ภายในห้องกลับอบอุ่นและเป็นกันเอง แสงไฟสีเหลืองนวลในห้องยิ่งเพิ่มความรู้สึกอบอุ่น

“ถ้ามีคนเท้าเหม็นจะทำยังไงเนี่ย?” แต่ลั่วจี๋ก็พูดทำลายบรรยากาศนี้ทันทีที่อ้าปาก

ทุกคนเดินเข้าไปอย่างเป็นระเบียบและถอดรองเท้า สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ ที่นั่งรอบนอกเป็นที่ต้องการมากกว่าที่นั่งตรงกลาง

“ฮ่าๆ ดูเหมือนว่าผู้เข้าแข่งขันทุกคนจะชอบสถานที่ที่เงียบสงบนะครับ” อาจารย์ที่รับผิดชอบกิจกรรมคุยข้างเตาผิงยามค่ำคืนกล่าวติดตลก

กู้หย่วนไม่สนใจ เขาและลั่วจี๋ตรงไปนั่งที่ตรงกลาง ในขณะที่อาจารย์กล่าวคำเปิดงาน กู้หย่วนก็รินชาให้ตัวเองและลิ้มลองรสชาติ

“ถ้าอย่างนั้น เรามาเริ่มกันอย่างเป็นทางการเลยนะครับ ใครจะเป็นคนแรกดี?” อาจารย์กวาดสายตาไปรอบๆ และมองไปที่คนหนึ่ง: “นักเรียนกู้หย่วนครับ ขอเชิญคุณเป็นคนเริ่มต้นนะครับ คุณมีเรื่องราวอะไรที่อยากจะแบ่งปันบ้างไหมครับ?”

เสียงปรบมือดังขึ้นเป็นการให้กำลังใจ รู้ตั้งนานแล้วว่าต้องเป็นฉัน...

กู้หย่วนจัดระเบียบคำพูดของตัวเอง และเล่าเรื่องที่เขาเตรียมไว้แล้ว หัวข้อในครั้งนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเองหรือคนรอบข้าง ดังนั้นกู้หย่วนจึงเล่าถึงชีวิตที่มีความสุขในชนบทตอนเด็กๆ ในเวลานั้นไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีคอมพิวเตอร์ เขาใช้เวลาทั้งวันวิ่งเล่นในทุ่งนาอันกว้างใหญ่ เมื่อเหนื่อยก็กลับบ้านไปอ่านหนังสือ ตอนกลางคืนปีนบันไดขึ้นไปบนหลังคาเพื่อดูดาว และสุดท้ายก็เข้านอนตอนสองทุ่ม

เป็นเรื่องราวที่เรียบง่าย ไม่มีอะไรขัดแย้งหรือคาดไม่ถึง แต่ก็ทำให้ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ในห้องมีความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป หลังจากกู้หย่วนพูดจบ เสียงปรบมือก็หยุดลง ลั่วจี๋ก็รับช่วงต่อทันที “ผม...”

ทุกคนเริ่มแบ่งปันเรื่องราวให้กันและกัน ในขณะที่คนอื่นกำลังพูด ภายในห้องก็เงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านด้านนอกอย่างต่อเนื่อง เมื่อมีคนแบ่งปันจบลง พิธีกรก็จะยิ้มนำตั้งคำถามเพื่อกระตุ้นบรรยากาศ

บางคนเตรียมตัวมาอย่างดี มีการพูดคุยที่ชัดเจน และเห็นได้ชัดว่าไม่ตื่นเวที ในขณะที่บางคนไม่คุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้ พูดตะกุกตะกัก และเรื่องราวที่เล่าก็เป็นเรื่องธรรมดาๆ

ตัวอย่างเช่น ผู้หญิงคนหนึ่งเล่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับ ความโอ้อวด เธอบอกว่า ลูกพี่ลูกน้องของเธอคนหนึ่งซื้อโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดเพราะความโอ้อวด โดยใช้เงินค่าเรียนพิเศษที่แม่ของเธอเก็บมาอย่างยากลำบาก ทำให้แม่ของลูกพี่ลูกน้องต้องไปทำงานเพิ่มอีกงาน เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่ธรรมดาเกินไปในชีวิตประจำวัน ทุกคนจึงคุ้นเคย และไม่นานก็จมดิ่งไปกับการเล่าเรื่องของคนถัดไป

...

เวลาสี่ทุ่ม "คุยข้างเตาผิงยามค่ำคืน" ของวันแรกก็สิ้นสุดลง ส่วนแต่ละคนจะได้รับแรงบันดาลใจอะไรจากเรื่องราวเหล่านี้หรือไม่ ก็คงมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้