บทที่ 72 ยุคสมัยของ "กู้หย่วน"

“กำลังคำนวณอยู่ ภายในหนึ่งสัปดาห์จะโอนเข้าบัญชีของคุณ”

หนิงชิวสุ่ยยิ้มเล็กน้อย

“ได้เลย” กู้หย่วนตรวจสอบสัญญาอย่างละเอียด เมื่อพบว่าไม่มีปัญหาใด ๆ ก็เซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน”

...

หลังจากเขียนหนังสือเสร็จไปอีกเล่ม สภาพจิตใจของกู้หย่วนก็ผ่อนคลายอย่างยิ่ง

“เขียนนิยายออนไลน์นี่สบายจริง ๆ ทั้งสนุกและผ่อนคลาย”

กู้หย่วนตั้งใจจะพักผ่อนให้เต็มที่ตลอดหนึ่งภาคเรียน เพราะถึงแม้จะเกิดใหม่ ก็ควรจะสนุกกับชีวิตวัยรุ่นบ้าง ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบขนาดนั้น

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หนิงชิวสุ่ยนำสัญญากลับไปที่สำนักพิมพ์ฉางเจียง และสำนักพิมพ์ทั้งหมดก็เริ่มดำเนินการอีกครั้ง

“เผยแพร่รายละเอียดคร่าว ๆ ของสัญญานี้ออกไปก่อน”

เมื่อมีคำสั่งนี้ออกไป สัญญาที่มีเงื่อนไขดีเยี่ยมนี้ก็เป็นที่รับรู้ของคนในวงการทั้งหมด

“ค่าลิขสิทธิ์แบบขั้นบันได เริ่มต้นที่ 15% เลยเหรอ?!”

“พิมพ์ครั้งแรก 600,000 เล่ม?!”

ในโลกนี้ การพิมพ์ครั้งแรก 600,000 เล่มขึ้นไป เป็นขอบเขตเฉพาะของนักเขียนขายดีระดับท็อปเท่านั้น

การกระทำของสำนักพิมพ์ฉางเจียงนี้ถือเป็นการผลักดัน "กู้หย่วน" ขึ้นสู่บัลลังก์ของวงการนวนิยายยอดนิยม

กล่าวได้ว่า สัญญาฉบับนี้สร้างความตื่นตะลึงให้กับคนในวงการทั้งหมด

พวกเขาเห็นสัญญาณหนึ่งจากรายละเอียดสัญญาที่สำนักพิมพ์ฉางเจียงเปิดเผย: เรามีความมั่นใจอย่างแรงกล้าในหนังสือเล่มใหม่ของกู้หย่วน

เรากำลังมุ่งเป้าไปที่แชมป์ยอดขายแห่งปี!

ดังนั้น สำนักพิมพ์จำนวนไม่น้อยจึงประเมินช่วงเวลาที่หนังสือเล่มใหม่ของกู้หย่วนจะวางจำหน่าย และยกเลิกแผนการวางจำหน่ายหนังสือของตัวเองในช่วงเวลานั้น

เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกบดขยี้หลังจากชนกันอย่างจัง

และ "กู้หย่วน" ที่ได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่จากหนังสือเล่มที่สอง ก็ทำให้เพื่อนร่วมวงการที่มีไหวพริบหลายคนรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง

ดูเหมือนว่าวงการหนังสือเล่มกำลังจะเข้าสู่ยุคใหม่แล้ว

“ฮ่า หากพวกเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของกู้หย่วน พวกเขาคงจะคลั่งยิ่งกว่าเรา”

“อายุ 16 ปี ได้รับการชื่นชมจากผู้เฒ่าถัง”

“อนาคตช่างไร้ขีดจำกัดจริง ๆ”

“พอเถอะ อย่ามัวแต่อาลัยอาวรณ์เลย อย่าทำให้คุณภาพของหนังสือเล่มนี้ต้องเสียเปล่า ให้กู้หย่วนได้เห็นวิธีการทำการตลาดของเราบ้าง”

ในวันนั้นเอง บนอินเทอร์เน็ตก็เกิดกระแส "ตามหากู้หย่วน" ขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“อาจารย์กู้หย่วนทำไมยังไม่ออกหนังสือใหม่?”

“ทำไมเขาถึงหายไปอย่างลึกลับกะทันหัน?”

“บล็อกสุดท้ายที่โพสต์คือวันตรุษจีน”

“อ๊าาาา ฉันอยากอ่านหนังสือเล่มใหม่ของอาจารย์กู้หย่วนแล้ว!”

คนทั่วไปจำนวนมากต่างงุนงง ถ้าจำไม่ผิด “หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ” ของกู้หย่วนก็ยังขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ทำไมถึงได้เร่งให้เขาออกหนังสือใหม่แล้ว?

พวกคุณคิดว่ากู้หย่วนเป็นซูเปอร์แมนหรือไง จะออกหนังสือใหม่เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?

แต่เมื่อเห็นกระแสที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ชาวเน็ตทั่วไปก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาร่วมวงเล่นมุกและแสดงความคิดเห็น

เมื่อกระแสความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดบล็อกเกอร์ที่มีผู้ติดตามนับล้านซึ่งเน้นการเปิดเผยข่าววงใน ก็ออกมาเปิดเผย:

“ตามที่แฟนคลับคนหนึ่งเปิดเผย มีคนแปลกหน้ามาที่บ้านเกิดของเธอ และเอาแต่สังเกตการณ์ไปทั่วทุกวัน ยายของเธอคิดว่าเป็นคนร้ายค้ามนุษย์จึงเดินเข้าไปคุยด้วย จึงได้รู้ว่าคนนี้เป็นนักเขียน ใช้นามปากกาว่า กู้หย่วน”

คืนนั้นเอง ข่าวนี้ก็ติดเทรนด์ยอดนิยม

#กู้หย่วนออกไปหาแรงบันดาลใจสำหรับหนังสือใหม่#

#หายตัวไปหลายเดือนเพื่อสร้างสรรค์ผลงานใหม่#

“นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ?”

เพื่อนนักอ่านที่ตื่นเต้นจำนวนมากมารวมตัวกันใต้บล็อกของกู้หย่วนเพื่อแสดงความคิดเห็น

อย่างไรก็ตาม กู้หย่วนไม่ได้ตอบกลับใด ๆ แต่ในฟอรัมวรรณกรรมกลับมีข่าววงในหลุดออกมาอีก

“ตามที่บรรณาธิการที่ไม่ประสงค์ออกนามคนหนึ่งของสำนักพิมพ์ฉางเจียงระบุ อาจารย์กู้หย่วนได้หายตัวไปอย่างลึกลับเป็นเวลาหลายเดือนเพื่อขัดเกลาผลงานใหม่”

“การที่เขาลงพื้นที่ในเมืองเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อเที่ยวชม แต่เพื่อใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นจริง ๆ การทุ่มเทชีวิตให้กับการสร้างสรรค์ผลงานใหม่ ความประณีตเช่นนี้คุ้มค่าที่จะตั้งตารอ”

คำหลัก “เมืองเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี” ในข้อความนี้ทำให้เกิดการถกเถียงกันอีกครั้ง

“สรุปว่า... หนังสือใหม่จะเป็นแนวไหน?”

“หนังสือใหม่เกี่ยวข้องกับเมืองแห่งสายน้ำทางใต้หรือเปล่า?”

“จะมีมิตสึฮะกับทาคิไหม?”

แต่กู้หย่วนที่อยู่ใจกลางพายุ กลับใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและสบายในรั้วโรงเรียน

“พวกนายวางแผนจะจัดการแข่งขันโต้วาทีเหรอ?”

ในสำนักงานผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ หวังโย่วอวี่ถามขณะมองเอกสารที่กู้หย่วนยื่นให้

“ใช่ครับอาจารย์ พวกเราคิดว่าชมรมวรรณกรรมไม่ควรจำกัดแค่การทำวารสารของโรงเรียน แต่ควรมีบทบาทในการสร้างบรรยากาศทางวรรณกรรมในโรงเรียนด้วย”

“การจัดแข่งขันโต้วาทีที่เกี่ยวข้องกับวรรณกรรมก็เป็นหนึ่งในความพยายามของเราครับ”

การแข่งขันโต้วาทีนี้ไม่ใช่แผนของกู้หย่วน แต่เป็นแนวคิดที่สมาชิกชมรมเสนอมา

กู้หย่วนเห็นว่าสามารถทำได้ หลังจากที่พวกเขาทำแผนเสร็จแล้ว เขาก็ยื่นให้หวังโย่วอวี่ด้วยตัวเอง

“ก็น่าจะทำได้...” หวังโย่วอวี่คิดในใจ “แต่ในเมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับทั้งโรงเรียน ฉันคนเดียวก็ตัดสินใจไม่ได้”

“ฉันจะช่วยนายรายงานต่อผู้บริหารนะ รอนายรับแจ้งแล้วกัน”

กู้หย่วนยิ้มกว้างอย่างดีใจ และดึงซิปเสื้อแจ็กเก็ตของเขาลงอย่างลึกลับ

ดูเหมือนว่ากำลังจะหยิบอะไรออกมาจากอกเสื้อ

การกระทำของกู้หย่วนทำให้หวังโย่วอวี่ตกใจ: “นายจะทำอะไร? อย่ามาเล่นมุกนี้กับฉันนะ! นี่เป็นหน้าที่ที่ฉันควรทำ!”

หวังโย่วอวี่เหลือบมองกล้องวงจรปิดที่เพดาน และกางฝ่ามือออกพร้อมยกขึ้นเป็นแนวตั้ง

กู้หย่วนกระพริบตาสองครั้ง แล้วพูดอย่างไร้เดียงสา: “คุณจะทำอะไรครับ อาจารย์อวี๋?”

เขาหยิบหนังสือออกมาหนึ่งเล่ม: “ก็แค่หนังสือเล่มหนึ่งเอง ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลย”

สีหน้าของหวังโย่วอวี่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มกะล่อนของกู้หย่วน เขาก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล: “เอาหนังสือเล่มเดียวมาทำเป็นเรื่องลึกลับทำไม!”

“อีกอย่าง ฉันเป็นผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ ยังต้องให้นายมาส่งหนังสือให้อีกเหรอ?”

กู้หย่วนยื่นหนังสือในมือให้

“ฮิฮิ หนังสือแบบนี้ มีไว้เล่มนึงก็มีประโยชน์เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง”

หวังโย่วอวี่มองหน้าปก

“เมื่อลมพัดผ่านกองฟาง” 

“นี่คือผลงานของผู้เฒ่าถัง ฉันจะไม่มีทางเคยอ่านได้ยังไง?”

“ใช่แล้ว ผลงานของผู้เฒ่าถัง อ่านกี่ครั้งก็ได้ข้อคิดใหม่ ๆ แถม” กู้หย่วนกะพริบตา “หนังสือเล่มนี้มีลายเซ็นของผู้เฒ่าถังด้วยตัวเองนะครับ”

กู้หย่วนเห็นความประหลาดใจบนใบหน้าของหวังโย่วอวี่ ก็หันหลังเดินออกไปอย่างภาคภูมิใจ

“อาจารย์อวี๋ โดนควบคุมแล้ว”

...

“หลักสิบ หลักร้อย หลักพัน หลักหมื่น หลักแสน หลักล้าน...”

กู้หย่วนจ้องมองยอดคงเหลือในบัญชี: “สองสิบล้าน?”

“หนังสือเล่มเดียวทำให้ฉันมีอิสระทางการเงินแล้วเหรอเนี่ย?”

กู้หย่วนได้จัดตั้งสตูดิโอส่วนตัวเพื่อรับเงินโดยเฉพาะ ภายใต้คำแนะนำของสำนักพิมพ์ฉางเจียงและความช่วยเหลือจากทนายความมืออาชีพมานานแล้ว

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโลกนี้ถึงมีแต่คนอยากเขียนหนังสือเล่มให้ได้...”

เงินก้อนนี้รวมถึงรายได้ค่าลิขสิทธิ์จากการขาย “หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ” 3.5 ล้านเล่ม และเงินล่วงหน้าค่าลิขสิทธิ์ของ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ”

หลังจากหักภาษีแล้ว ยอดรวมกว่ายี่สิบล้านหยวน

ส่วนรายได้จากสินค้าและสิทธิ์ในการดัดแปลงลิขสิทธิ์ยังไม่มีการสรุปยอด

“แบบนี้ฉันจะเขียนนิยายออนไลน์ไปทำไมเนี่ย”

กู้หย่วนนึกถึงการเขียนนิยายออนไลน์อย่างหนักหน่วงเป็นเวลาห้าเดือน แต่กลับทำเงินได้เพียงสามล้านกว่าหยวนเท่านั้น

ส่วนสิทธิ์ในการดัดแปลงลิขสิทธิ์? ตอนนี้ยังไม่มีใครติดต่อมาคุยเรื่องนี้ในวงการนิยายออนไลน์เลย

แน่นอนว่าสิ่งที่กู้หย่วนคิดเป็นเพียงเรื่องตลก เขายังคงต้องเขียนนิยายออนไลน์ต่อไป

ตอนนี้ยังไม่บูม ไม่ได้หมายความว่าอนาคตจะไม่บูม

จากแนวโน้มต่าง ๆ เห็นได้ชัดว่าอุตสาหกรรมนิยายออนไลน์จะเติบโตอย่างก้าวกระโดดภายในไม่กี่ปีข้างหน้านี้