บทที่ 71 หนังสือเล่มเดียวผงาดเป็นเทพ

หลังจากที่ผู้เฒ่าถังวางสายโทรศัพท์ เขารู้สึกเลือนรางว่าเคยได้ยินชื่อ "กู้หย่วน" มาก่อน

ดังนั้นเขาจึงลองค้นหาทางอินเทอร์เน็ตดู

เป็นไปตามคาด "กู้หย่วน" คนนี้เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงจริง ๆ

เขาเป็นนักเขียนขายดีดาวรุ่ง และหนังสือเล่มก่อนหน้านี้ของเขาก็ได้รับความนิยมอย่างมาก

เขาสนใจทันทีและซื้อหนังสือ “หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ” มาอ่านหนึ่งเล่ม

หลังจากอ่านจบ เขาก็ยิ่งประเมินกู้หย่วนไว้สูงขึ้นในใจอย่างไม่ต้องสงสัย

...

กู้หย่วนไม่ได้สนใจ “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” หลังจากส่งไปให้หนิงชิวสุ่ยแล้ว แต่หันไปสนใจ “สยบฟ้าผ่าพิภพ”  แทน

ตอนนี้ “สยบฟ้าผ่าพิภพ” ได้ตีพิมพ์ต่อเนื่องมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว แม้ว่ากู้หย่วนจะอัปเดตเพียงวันละสองบทอย่างไม่ขาดสาย จำนวนคำก็ยังทะลุ 100,000 คำไปแล้ว

และยังคงครองอันดับหนึ่งในชาร์ตหนังสือใหม่ไว้อย่างมั่นคง

“เพื่อนร่วมวงการทั้งหลาย ขอโทษด้วย ฉันกลับมาปั่นพวกคุณแล้ว”

กู้หย่วนยิ้มเล็กน้อย และส่งไปรวดเดียวห้าบท

ทำให้เพื่อนนักอ่านนับไม่ถ้วนตกใจอย่างมาก

“พระเจ้าช่วย! พี่ปลาฟื้นคืนชีพแล้ว!”

“เร็วเข้า ๆ! ข้าวเหนียวล่ะ!” (มุกเล่นคำว่าต้าอวี๋ = พี่ปลา, นั่วหมี่ = ข้าวเหนียว มักใช้เรียกคนที่หายไปนานแล้วกลับมา)

แม้จะเล่นมุกกัน แต่เมื่อ “สยบฟ้าผ่าพิภพ” อัปเดตก็ต้องรีบไปอ่านอย่างรวดเร็ว

จุดเด่นของห้าบทนี้ถือว่าเข้มข้นมาก ก่อนหน้านี้เซียวเหยียนได้สร้างความตกตะลึงให้กับตระกูลเซียวทั้งหมดด้วยความเร็วในการทะลวงผ่านขั้นพลัง "วิชาต่อสู้ขั้นรุ่งเรือง"

และในวันนี้ เรื่องที่เซียวเหยียนทะลวงสู่ขั้น "ผู้ฝึกวิชาต่อสู้" ก็เป็นที่รับรู้ของผู้อาวุโสในตระกูลเซียวแล้ว

“ฝึกไปฝึกมา ก็ทะลวงผ่านไปได้ยังไงกันนะ...”

นักอ่านมองดูเซียวเหยียนทำท่าไร้เดียงสาที่สุด แต่กลับแสดงความเก่งกาจได้เจ๋งที่สุด ก็รู้สึกเพลิดเพลินอย่างไม่มีใครเทียบ

“ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วกับ 'สามสิบปีฝั่งบูรพา สามสิบปีฝั่งประจิม' ตอนนี้ใครยังกล้าดูถูกเซียวเหยียนของเราอีก!”

“ดีจริง ๆ รู้สึกว่าเซียวเหยียนติดดินกว่าเฉินเป่ยเสวียน ความรู้สึกของวัยรุ่นที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นแบบนี้มันยอดเยี่ยมมาก”

เนื้อหาหลังจากนั้นเป็นความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ

ตระกูลเซียวและตระกูลเจียเลี่ย ซึ่งเป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเมืองอู๋ถาน ได้เปิดฉากการแข่งขันในระดับตลาดการค้า

ในที่สุด เซียวเหยียนที่สวมหน้ากากได้ปรุงยาบาดเจ็บให้กับตระกูลเซียว และประสบความสำเร็จในการยึดครองส่วนแบ่งการตลาดส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นการประกาศว่าตระกูลเซียวได้เปรียบชั่วคราว

ส่วนตอนท้ายของบทล่าสุด หน้ากากของเซียวเหยียนก็ถูกหยาเฟยแห่งโรงประมูลค้นพบ

ฉากการถูกเปิดโปงเช่นนี้ ได้เพิ่มความสนุกสนานและจุดพีคให้กับเนื้อเรื่องอย่างไม่ต้องสงสัย

ผู้ที่ชื่นชอบความสนุกก็พากันแสดงความคิดเห็นต่าง ๆ เพื่อสร้างบรรยากาศ

กู้หย่วนมองดูปฏิกิริยาหลังจากการอัปเดตห้าบทแล้ว ก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง

ผู้อ่านนิยายออนไลน์นี่ดีจริง ๆ แต่ละคนมีพรสวรรค์ แถมยังพูดจาไพเราะ...

ในขณะนั้น กู้หย่วนได้รับข้อความจากบรรณาธิการซีจือ

“พี่ฉืออวี๋ครับ ตอนนี้ว่างไหมครับ?”

“อยากจะคุยเรื่องการเซ็นสัญญา นักเขียนระดับปรมาจารย์ ได้ไหมครับ?”

กู้หย่วนเห็นข้อความสั้น ๆ สองบรรทัดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

“สัญญานักเขียนระดับปรมาจารย์!”

“ในที่สุด!”

ปัจจุบัน ระดับนักเขียนในเว็บไซต์ซิงเฉิน  แบ่งออกเป็นระดับหนึ่งถึงห้า และ นักเขียนระดับปรมาจารย์ เท่านั้น

ดังนั้น นักเขียนระดับปรมาจารย์จึงถือเป็นจุดสูงสุดของอุตสาหกรรมนิยายออนไลน์ในปัจจุบัน

และหนังสือเล่มก่อนหน้าของกู้หย่วน “เกิดใหม่เทพเซียนแห่งเมือง” ไม่เพียงแต่มีผลงานที่โดดเด่นเท่านั้น แต่ยังได้จุดประกายแนวเรื่องใหม่ ๆ ให้เป็นที่นิยมอีกด้วย

แบบนี้ไม่เรียกว่าเป็นเทพ แล้วใครจะเป็นเทพได้?

ดังนั้น เมื่อเว็บไซต์ซิงเฉินเซ็นสัญญานักเขียนระดับปรมาจารย์สำหรับปีใหม่ สิ่งแรกที่พวกเขาคิดถึงก็คือกู้หย่วน

กู้หย่วนตอบกลับไปว่า “ได้” และอีกฝ่ายก็ส่งสัญญามาให้ทันที

เขาอ่านอย่างละเอียด เนื้อหาหลัก ๆ คือส่วนแบ่งรายได้ที่ดีกว่าเดิม ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็ไม่ต่างกันมากนัก

ในเวลานั้น ซีจือก็ส่งข้อความมาอีกหนึ่งฉบับ: “พี่ฉืออวี๋ครับ ตอนนี้เว็บไซต์ซิงเฉินกำลังพยายามปรับปรุงสัญญานักเขียนระดับปรมาจารย์ใหม่ หากคุณตกลงที่จะ มอบลิขสิทธิ์ทั้งหมดให้กับเว็บไซต์ซิงเฉิน คุณจะได้รับสัญญาที่ดีกว่านี้อีกครับ”

“ขายลิขสิทธิ์?” กู้หย่วนขมวดคิ้ว

ไม่คิดว่าอุตสาหกรรมนิยายออนไลน์ก็เดินตามรอยเส้นทางในชาติที่แล้วของเขา

ในปัจจุบัน เนื่องจากอุตสาหกรรมนิยายออนไลน์ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น นักเขียนจึงยังคงมีสิทธิ์ในลิขสิทธิ์บางส่วน

แต่ถ้าดูจากเส้นทางการพัฒนาในชาติที่แล้ว ขั้นตอนต่อไปของเว็บไซต์ซิงเฉินจะต้องเป็นการรวบรวมลิขสิทธิ์ทั้งหมดที่สามารถรวบรวมได้ด้วยวิธีการที่แข็งกร้าวอย่างแน่นอน

“เหอะ ช่างเถอะ ดูไปทีละขั้นแล้วกัน”

กู้หย่วนก็ยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไรในอนาคต

“ไม่ล่ะครับ ผมขอเซ็นสัญญาฉบับนี้ดีกว่า” กู้หย่วนรวบรวมสติและตอบกลับไป

วันจันทร์

“ไม่นะ นี่มันจะเข้าเดือนเมษายนแล้ว ทำไมหิมะยังตกอยู่อีก?”

จ้าวกูฟานสวมเสื้อแขนสั้น มองหิมะที่โปรยปรายนอกหน้าต่าง

เกือบครึ่งปีแล้วที่เขาได้เจอกู้หย่วนครั้งแรกหลังจากกู้หย่วนกลับมาเกิดใหม่

จ้าวกูฟานก็เปลี่ยนจากเด็กอ้วนตัวเล็ก ๆ กลายเป็นคนที่มีรูปร่างสมส่วนมากแล้ว

“นายต้องจำไว้ว่าที่นี่คือที่ไหน” กู้หย่วนลุกขึ้นยืน “ที่นี่มีแต่หน้าร้อนกับหน้าหนาว”

“กู้หย่วน!” นักเรียนชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียน

กู้หย่วนรู้จักเขา เขาเป็นหัวหน้าชั้นของชั้นเรียนของเย่ปิง

“อาจารย์เย่ให้ฉันเอาสิ่งนี้มาให้นาย ให้ช่วยแจ้งในห้องเรียนด้วย”

กู้หย่วนรับมา

“'ระหว่างบรรทัด'?”

“การแข่งขันวิเคราะห์โครงสร้างวรรณกรรมระดับประเทศสำหรับนักเรียนมัธยมปลาย?”

กู้หย่วนนึกขึ้นได้ทันที ปรากฏว่ามีการแข่งขันใหม่มาอีกแล้ว

เขาพิงอยู่ตรงประตูและเริ่มอ่านรายละเอียดทันที

ครู่หนึ่ง เขาก็พึมพำกับตัวเอง

“นี่มันจัดมาเพื่อฉันชัด ๆ”

“เป็นการทดสอบความรู้เก่าของฉันโดยตรง”

การแข่งขันนี้พูดง่าย ๆ คือการเปลี่ยนผู้เข้าแข่งขันจากผู้สร้างสรรค์เป็นผู้ตีความ

การแข่งขันนี้ไม่ได้ทดสอบการเขียน แต่เป็นการทดสอบการอ่านข้อความอย่างละเอียด การคิดเชิงวิพากษ์ และความสามารถในการแสดงออกทางตรรกะ

มันคือการทดสอบความสามารถในการชื่นชมวรรณกรรม

“เฮ้อ มีอะไรที่ท้าทายกว่านี้ไหม”

“คิดว่าแฟนคลับสิบล้านคนในชาติที่แล้วของฉันซื้อมาหรือไง”

กู้หย่วนเต็มไปด้วยความมั่นใจ จากนั้นก็ยืนขึ้นบนแท่นบรรยายเพื่อประกาศการแจ้งเตือนนี้

“พี่หย่วน ต้องไปสมัครกับใคร?”

“บอกฉันได้เลย ฉันจะจดรายชื่อไว้แล้วส่งให้พี่ปิง”

นักเรียนที่สนใจก็มารุมล้อม ส่วนนักเรียนที่ไม่สนใจก็ยังคงทำสิ่งของตัวเองต่อไป

วันพุธ

“อาจารย์อวี๋ ขอลาหยุดครับ!”

กู้หย่วนเดินเข้ามาด้วยท่าทางโอ่อ่า ทำให้หวังโย่วอวี่รู้สึกสับสน

“ลาหยุดทำไม? นายจะออกไปหาแรงบันดาลใจอีกแล้วเหรอ?”

กู้หย่วนเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ยิ้มแย้ม: “คนจากสำนักพิมพ์ฉางเจียงมาแล้วครับ ต้องการจะพูดคุยเรื่องความร่วมมือหนังสือเล่มใหม่กับผม”

“ที่ไหน?” หวังโย่วอวี่ดันแว่นตา

“ที่ร้านกาแฟหน้าโรงเรียนครับ ชั่วโมงสองชั่วโมงก็กลับมาแล้ว เร็วมากครับ”

“ได้” หวังโย่วอวี่หยิบปึกใบลาออกมาจากลิ้นชัก ดึงมาหนึ่งใบเพื่อเตรียมเขียน

กู้หย่วนมองไปยังสมบัติล้ำค่าที่ทำให้นักเรียนนับไม่ถ้วนหลงใหลตรงหน้า แล้วโบกมือ

“ไม่ต้องหรอกครับอาจารย์ พี่ปิงจะไปด้วยกับผม”

“อาจารย์เย่? เขาจะไปด้วยทำไม?”

กู้หย่วนกะพริบตา: “ไม่รู้สิครับ อาจเป็นเพราะบรรณาธิการของผมเป็นคู่เดทของเขา?”

...

“จากการที่ความร่วมมือครั้งที่แล้วของเราเป็นไปอย่างยอดเยี่ยม ครั้งนี้เราจึงมาพร้อมกับความจริงใจหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์”

บรรณาธิการหนิงจ้องมองกู้หย่วน และกล่าวอย่างช้า ๆ:

“15%”

“ค่าลิขสิทธิ์แบบขั้นบันได”

เย่ปิงที่มาเป็นกองเชียร์ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ตามจังหวะ:

“ยอดขายต่ำกว่า 500,000 เล่ม ค่าลิขสิทธิ์ 15%”

“ยอดขาย 500,000 เล่ม – 1,500,000 เล่ม ค่าลิขสิทธิ์ 16%”

“ยอดขายมากกว่า 1,500,000 เล่ม ค่าลิขสิทธิ์ 17%”

“เป็นยังไงครับ จริงใจพอไหม?”

หนิงชิวสุ่ยมองกู้หย่วนด้วยความมั่นใจ

“อืม... จริงใจมากครับ”

“แต่ว่า “หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ” จะสรุปยอดเมื่อไหร่ครับ?”