บทที่ 70 ความรักและความทรงจำคือความเป็นนิรันดร์

อาจารย์ถังเห็นข้อความของเขาก็รีบตอบกลับ: “รอฉันอ่านจบก่อน”

ยามค่ำคืนที่เงียบสงบ ภายใต้แสงไฟในห้องหนังสือ

อาจารย์ถังค่อย ๆ ปิดต้นฉบับอิเล็กทรอนิกส์ที่เพิ่งอ่านจบลง ท่านลุกขึ้นยืน จ้องมองความมืดมิดยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง

“ไม่ธรรมดาเลย…”

คำแรกที่ผุดขึ้นในใจของท่านคือคำสามคำนี้

“เจ้าเด็กคนนี้ ได้มอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้ฉันจริง ๆ”

ในตอนแรก การที่ท่านชี้แนะให้ กู้หย่วน ไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่เจียงหนาน ก็แค่หวังว่าเขาจะสามารถเติมเต็มความว่างเปล่าที่ขาดพื้นฐานความเป็นจริงในงานเขียน และทำให้เมืองหยุนเปียนมีโครงสร้างที่มั่นคง

ท่านคาดการณ์ว่า กู้หย่วน จะก้าวหน้า แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าความก้าวหน้านี้จะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงถึงขนาดนี้

สิ่งที่ท่านประหลาดใจ ไม่ใช่โครงสร้างหรือถ้อยคำที่สละสลวยเหล่านั้น

พูดตามตรง สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญในสายตาของท่าน

สิ่งที่ท่านตกตะลึง คือพลังชีวิตอันยิ่งใหญ่และความเมตตาที่ลึกซึ้งที่ไหลซึมอยู่ในตัวอักษร

สำหรับ หวังอิ๋งอิ๋ง กู้หย่วน ไม่ได้สร้างภาพลักษณ์ของยายที่เรียบง่าย

แต่เป็นคนมีชีวิตจริง ๆ ที่หยั่งรากลงบนผืนดิน ใช้พลังชีวิตทั้งหมดเพื่อดำรงชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรีและความอบอุ่น

เธอเชื่อมโยงกับร้านค้าเล็ก ๆ ข้างเมฆ และเส้นสายของเมืองทั้งหมด ความรู้สึกของเลือดเนื้อนี้ ไม่สามารถบรรลุได้ด้วยการรวบรวมข้อมูลเท่านั้น

ส่วนการพรรณนาถึงบทสรุป ยิ่งทำให้อาจารย์ถังซาบซึ้ง

ท่านคิดไว้ว่าจะได้เห็นความเศร้าโศกอย่างรุนแรง แต่สิ่งที่ไหลออกมาภายใต้ปลายปากกาของ กู้หย่วน กลับเป็นพลังที่เงียบสงบแต่ยิ่งใหญ่

แสงสว่างนั้นดับไป แต่ก็ส่องสว่างเส้นทางทั้งหมดในชีวิตที่เหลือของหลิวฉือซาน

ความเข้าใจและการควบคุมสุนทรียศาสตร์ของโศกนาฏกรรมนี้อยู่เหนือกว่าคนในวัยเดียวกันอย่างมาก แม้กระทั่งเหนือกว่านักเขียนผู้ใหญ่หลายคน และเข้าถึงพลังหลักของวรรณกรรมโดยตรง

การใช้ความไม่สมบูรณ์เพื่อตีความความสมบูรณ์ การใช้การสูญเสียเพื่อปลุกจิตสำนึกในการทะนุถนอมสิ่งที่มีอยู่

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ความรู้สึกโล่งใจอย่างแรงกล้าก็ท่วมท้นในใจของอาจารย์ถัง: “เป็นเด็กที่สอนได้จริง ๆ หยกที่ยังไม่ได้เจียระไนก็ได้เปล่งประกายแล้ว!”

ท่านนึกถึงเด็กหนุ่มที่มีสายตาเฉียบคมคนนั้นที่เขียน 《สร้อยคอ》 ในรอบชิงชนะเลิศของ ‘แสงริบหรี่...นิรันดร์’

จากนั้นก็เป็นนักเรียนที่สับสนมาปรึกษาเรื่อง “บทความว่างเปล่าเกินไป” จนกระทั่งวันนี้ กลายเป็นนักเขียนที่สามารถเขียนผลงานที่มีความอบอุ่นและลึกซึ้งเช่นนี้ได้

ความเร็วในการเติบโตนี้ ถือได้ว่ารวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ

ความโล่งใจนี้ไม่ได้มาจากความก้าวหน้าทางเทคนิคของ กู้หย่วน เท่านั้น

แต่ยังมาจากสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดที่ท่านเห็นในตัว กู้หย่วน: ความเข้าใจ, ความจริงใจ, และความห่วงใยอย่างลึกซึ้งต่อคนธรรมดา

สิ่งเหล่านี้สำคัญกว่าเทคนิคการเขียนใด ๆ

กู้หย่วน ไม่ได้ทำให้คำชี้แนะของท่านผิดหวัง และไม่ทำให้การบำรุงเลี้ยงจากน้ำและดินของเจียงหนานเสียเปล่า เขาได้เปลี่ยนสารอาหารของชีวิตให้เป็นกระดูกและเลือดของวรรณกรรมอย่างแท้จริง

ในที่สุด ความประหลาดใจและความโล่งใจทั้งหมด ก็กลายเป็นความคาดหวังที่หนักแน่น และความคิดที่รอบคอบเล็กน้อย

“อนาคตของเด็กคนนี้ ประเมินค่ามิได้”

“เพียงแต่ว่า เมื่อคมดาบได้ถูกเผยออกมาแล้ว หนทางข้างหน้าจำเป็นต้องมีการชี้แนะที่ดี จึงจะสามารถประสบความสำเร็จได้อย่างยิ่งใหญ่”

ท่านกลับไปที่โต๊ะทำงาน และเริ่มคิดอย่างรอบคอบว่าจะตอบกลับ กู้หย่วน อย่างไร

หลังจากนั้นไม่นาน หลังจากที่ กู้หย่วน ตอบกลับ ทั้งสองคนก็เชื่อมต่อวิดีโอคอล

อาจารย์ถังค่อย ๆ ถาม: “เสี่ยวกู้ คุณช่วยบอกฉันก่อนได้ไหมว่า เฉิงซวงมีลักษณะอย่างไรสำหรับหลิวฉือซาน?”

กู้หย่วน ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า:

“เหมือนแสงสว่างดวงหนึ่ง เป็นแสงที่ส่องเข้ามาอย่างรุนแรงในช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดของเขา”

“พูดได้ดีมาก” อาจารย์ถังพยักหน้าด้วยความชื่นชม สายตาของท่านมองไปไกล “แล้วคุณรู้หรือไม่ว่า ความงามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก มักจะมาพร้อมกับ ‘ความสั้น’ และ ‘ความไม่สมบูรณ์’?”

“เช่น การบานเพียงครั้งเดียวของดอกบัว, เช่น ดาวตกที่สว่างวาบผ่านไป”

“เพราะความสั้นของมัน จึงแสดงให้เห็นถึงความงดงามอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น และเพราะความเป็นไปได้ที่จะสูญเสียไป ผู้คนจึงทะนุถนอมทุกช่วงเวลาของการมีอยู่มากยิ่งขึ้น”

ท่านมองไปที่ กู้หย่วน น้ำเสียงของท่านลึกซึ้งและจริงใจ:

“หากคุณปล่อยให้แสงสว่างดวงนี้ส่องสว่างอยู่เสมอ เรื่องราวก็จะอบอุ่นและสมบูรณ์ตามธรรมชาติ แต่หลังจากอ่านจบและปิดหนังสือ มันอาจจะเป็นเพียงแค่ชีวิตที่น่าอวยพรเรื่องหนึ่งเท่านั้น”

“แต่ถ้าคุณปล่อยให้แสงนี้เคยลุกไหม้อย่างร้อนแรง และแม้ในที่สุดมันจะสงบลง แต่ด้วยราคาของการดับลง มันก็จะสามารถส่องสว่างเส้นทางทั้งหมดของหลิวฉือซานในช่วงชีวิตที่เหลือ”

“ความเจ็บปวดนี้จะเปลี่ยนเป็นพลัง ความสูญเสียนี้จะยกระดับเรื่องราวจากเรื่องราวที่น่าอ่าน ให้กลายเป็นประสบการณ์ชีวิตที่สามารถกระทบกระเทือนจิตใจของผู้อ่านได้”

“เสี่ยวกู้ วรรณกรรมที่ยิ่งใหญ่ไม่เคยกลัวโศกนาฏกรรม มันกลัวโศกนาฏกรรมที่ไร้พลัง”

กู้หย่วน ตั้งใจฟังจนจบ

คำพูดของอาจารย์ถังเป็นเหมือนสายฟ้าที่ผ่าทะลุหมอกในใจของเขา

“ความรู้สึกซาบซึ้งใจที่คงอยู่อย่างยาวนานเมื่อชาติที่แล้วที่ฉันอ่านหนังสือเล่มนี้ ไม่ได้มาจากความตระหนักรู้ที่ว่า ‘ชีวิตมีจุดสิ้นสุด แต่ความรักและความทรงจำคือความเป็นนิรันดร์’ อย่างนั้นหรือ?”

“ไม่ว่าจะเป็นการทิ้งฉากจบแบบปลายเปิด หรือการฝืนให้เฉิงซวงมีชีวิตอยู่ พลังของการตระหนักรู้นี้จะลดลงอย่างมาก”

“นั่นไม่ใช่ 《ร้านค้าเล็กๆ ข้างเมฆ》 ในความทรงจำของฉัน แต่มันเป็นแค่เรื่องราววัยรุ่นธรรมดาเรื่องหนึ่ง”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความสับสนในดวงตาของ กู้หย่วน ก็หายไป แทนที่ด้วยความแน่วแน่

เขาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมต่อหน้าอาจารย์ถัง: “อาจารย์ครับ ผมเข้าใจแล้ว”

อาจารย์ถังเห็นท่าทีของ กู้หย่วน เช่นนั้น ก็พยักหน้าด้วยความโล่งใจ

ท่านกำลังจะวางสาย แต่ก็เห็น กู้หย่วน หัวเราะแหะ ๆ

“อาจารย์ครับ รบกวนช่วยเขียนคำนำให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

อาจารย์ถังไม่ปฏิเสธ: “ได้ ฉันจะเขียนให้ตอนนี้เลย”

“ฮิฮิ ไม่ต้องรีบครับอาจารย์ มันดึกมากแล้ว อาจารย์พักผ่อนก่อนครับ”

“แค่… ตอนอาจารย์เขียนคำนำ อย่าเปิดเผยว่าผมเป็นคนเขียนนะครับ”

“ผมมีนามปากกาครับ นามปากกาของผมคือ กู้หย่วน”

“กู้หย่วน?” อาจารย์ถังสงสัย ชื่อนี้ทำไมถึงคุ้นหูจัง?

…

กู้หย่วน จัดเรียงเนื้อหาทั้งหมด และลงทะเบียนลิขสิทธิ์

จากนั้นก็ส่งเรื่องราวนี้ให้หนิงชิวสุ่ย

“ฉันจะอ่านทันที! รอสักครู่!”

“ปรมาจารย์ถังเยี่ยนจางเขียนคำนำให้คุณเหรอ?”

บรรณาธิการหนิงประหลาดใจ แต่เมื่อคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล

เป็นที่รู้กันดีว่าปรมาจารย์ถังชอบช่วยเหลือคนรุ่นหลัง และ กู้หย่วน ก็มีความสามารถมากด้วย

ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลย

หนิงชิวสุ่ยเริ่มอ่าน

มีคำนำสองบท บทหนึ่งเขียนโดยปรมาจารย์ถังเยี่ยนจาง และอีกบทหนึ่ง กู้หย่วน เขียนเอง

เธอมองไปที่คำนำของอาจารย์ถัง

“เพื่อนตัวน้อย กู้หย่วน ได้ส่งต้นฉบับ 《ร้านค้าเล็กๆ ข้างเมฆ》 มาให้ฉัน ขอให้ฉันเขียนคำสองสามคำ”

“ฉันรู้จักเขาโดยบังเอิญ และมีความประทับใจว่าเป็นคนหนุ่มที่มีจิตวิญญาณสูงส่ง”

“ผลงานก่อนหน้าของเขา 《หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ》 เขียนได้อย่างมีชีวิตชีวาและพลิ้วไหวราวกับความฝันที่งดงาม พิชิตใจผู้อ่านวัยหนุ่มสาวนับไม่ถ้วน”

“ตอนนั้นฉันก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้สามารถพัฒนาได้ แต่ไม่คาดคิดว่าก้าวต่อไปของเขาจะมั่นคงและติดดินถึงเพียงนี้”

“หนังสือเล่มนี้แตกต่างจากผลงานก่อนหน้าอย่างมาก มันลงมาจากก้อนเมฆสู่พื้นดิน หรืออาจกล่าวได้ว่า มันหยั่งรากลงในดินแดนที่ชื่อว่า ‘หยุนเปียน’ แล้ว”

“…”

“แน่นอนว่า หากพิจารณาตามมาตรฐานที่เข้มงวด บางย่อหน้าในหนังสือยังคงแสดงให้เห็นถึงความหลงใหลที่ประณีตเกินไป ซึ่งเป็นสิ่งที่นักเขียนหนุ่มสาวมีร่วมกัน”

“…”

“หนังสือเล่มนี้บันทึกการกลับมาที่อบอุ่น และเป็นพยานการเติบโตที่ยิ่งใหญ่”

“มันคู่ควรที่คุณจะนั่งลงและลิ้มรสอย่างละเอียด”

“ฉันเชื่อว่าพวกคุณจะค้นพบความประทับใจของตัวเองจากมัน”

“จึงได้เขียนคำนำนี้”

“ถังเยี่ยนจาง”

“ณ ที่พักอาศัยในจิงหัว”