บทที่ 69 บทสรุปแบบไหน?

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้หย่วน ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วก็มาที่ลานบ้าน

เขามองดูดอกมัสตาร์ดสีม่วงในสวน ก็รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายอย่างที่สุด

การที่อยู่ ๆ ก็ได้มาถึงเมืองน้ำเจียงหนานที่มีเมฆหมอกจาง ๆ ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ จากเมืองเจียงปินที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ ความแตกต่างที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้นำมาซึ่งผลกระทบทางสายตาและอารมณ์ที่ไม่มีใครเทียบได้แก่ กู้หย่วน

เขาเดินออกจากลานบ้านไปยังตัวเมือง

นี่ไม่ใช่เมืองโบราณที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว แต่เป็นเมืองโบราณจริง ๆ ที่มีชาวพื้นเมืองอาศัยอยู่ทั้งหมด

กู้หย่วน มองไปโดยรอบ ไอหมอกลอยละล่อง ภูเขาลูกไกล ๆ ก็ดูเขียวขจี

“ดีจริง ๆ ทั้งความรู้สึกเชิงบทกวี ความห่างไกล และความพร่ามัว ทั้งหมดรวมอยู่ที่นี่แล้ว”

กู้หย่วน เดินเล่นไปเรื่อย ๆ ที่นี่ผู้คนยังคงรักษาธรรมเนียมการซักผ้าข้างแม่น้ำไว้ กลุ่มคนนั่งยอง ๆ อยู่ริมแม่น้ำ ตีและขยี้ผ้า

เมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยอย่าง กู้หย่วน พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรวมตัวกันและซุบซิบ

คุณย่าคนหนึ่งเอื้อมมือมาดึงเขาไว้ และพูดด้วยสำเนียงอู๋หนงที่อ่อนนุ่ม:

“พ่อหนุ่ม ฉันเห็นเธอเดินออกมาจากบ้านของเฒ่าถังนี่นา เธอเป็นอะไรกับเขาเหรอ?”

กู้หย่วน ยิ้มและพยักหน้า ด้วยน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติและเป็นมิตร: “คุณย่าครับ ผมเป็นหลานชายของเขาครับ”

“โอ้โฮ หลานชายเหรอ!” ดวงตาของคุณย่าเป็นประกาย และถามต่อว่า “แล้วร่างกายปู่ของเธอแข็งแรงดีไหม?”

“แข็งแรงดีครับ!” กู้หย่วน ตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ก่อนที่เขาจะออกเดินทาง เขาบอกผมเป็นพิเศษว่า ถ้าเจอคุณย่าแล้ว ต้องฝากความคิดถึง และบอกว่าให้คุณย่าดูแลสุขภาพตัวเองด้วย!”

“ไอ๋หย่า! ดีจัง ดีจัง!”

คุณย่ายิ้มจนหุบปากไม่ลง ดึงมือของเขาแล้วเดินไปด้านข้าง: “พ่อหนุ่ม ตามฉันมา ในบ้านฉันมีสตรอว์เบอร์รีที่เพิ่งเก็บจากโรงเรือน ให้เธอเอาไปชิมสักสองสามลูก!”

…

ตลอดครึ่งเดือนต่อมา กู้หย่วน ก็พักอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ สังเกตรายละเอียดชีวิตความเป็นอยู่ของที่นี่อย่างละเอียด

ในช่วงเวลานี้ เขาประกาศตัวว่าเป็นหลานชายของอาจารย์ถัง ไม่ใช่ลูกศิษย์หรืออะไรทำนองนั้น

เพราะคนชราในเมืองก็ไม่รู้ว่าอาจารย์ถังมีภูมิหลังอะไร คิดว่าท่านเป็นเพียงคนชราธรรมดาที่ชอบใช้ชีวิตในสถานที่ต่าง ๆ เท่านั้น

ช่วงไม่กี่วันนี้ กู้หย่วน ได้พยายามอย่างไม่ลดละที่จะจับเอาลมหายใจที่ซ่อนอยู่ในเมืองโบราณแห่งนี้

เช่น เสียงเรือไม้ที่แล่นผ่านผิวน้ำในยามเช้า เช่น สำเนียงอู๋หนงที่อ่อนนุ่มระหว่างเพื่อนบ้าน และความชื้นที่อบอวลอยู่ในอากาศ

บางครั้งเขาก็เดินเตร่ไปตามเมือง สังเกตผู้สูงอายุ ดูว่าพวกเขาเข้ากันและมีปฏิสัมพันธ์กับหลาน ๆ ที่ซุกซนอย่างไร

หรือบางครั้งก็นั่งเหม่อลอยอยู่ริมแม่น้ำหรือในโรงน้ำชา สัมผัสถึงการไหลผ่านของเวลาที่เชื่องช้า

เขาเฝ้าดูว่าแสงแดดเคลื่อนที่ไปบนผิวน้ำอย่างไร ดูเมฆที่ม้วนตัวและคลี่คลายบนภูเขาลูกไกล ดูคนชราเล่นหมากรุกกันตลอดบ่าย

ในกระบวนการนี้ ภาพของเมืองหยุนเปียนที่เคยเห็นแต่ในหนังสือและหลงเหลืออยู่ในความทรงจำที่พร่ามัว ก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

ที่จริงตอนแรก กู้หย่วน ยังสับสนเล็กน้อยว่าในแง่ของภูมิศาสตร์ เมืองหยุนเปียนไม่เข้าคู่กับภูมิภาคเจียงหนานทั้งหมด ทำไมอาจารย์ถังถึงแนะนำให้เขามาที่นี่?

หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาครึ่งเดือน กู้หย่วน ก็มีคำตอบในใจ

ไม่เพียงแต่พิจารณาจากสภาพอากาศและความสะดวกสบายเท่านั้น แต่ยังมาจากจิตวิทยาของอาจารย์ถังที่ต้องการ “ให้เบ็ดตกปลา” ด้วย

ความคาดหวังของอาจารย์ถังที่มีต่อ กู้หย่วน ไม่ใช่การให้เขาไปจำลองรูปลักษณ์ภายนอกของเมืองหยุนเปียน แต่หวังว่าเขาจะเรียนรู้ วิธีการสร้างจิตวิญญาณของสถานที่

ท่านหวังว่า กู้หย่วน จะมุ่งเน้นไปที่การดึงเอาแก่นแท้ของชีวิตที่เมืองเล็ก ๆ ทุกแห่งมีร่วมกัน ไม่ใช่แค่ลักษณะทางภูมิศาสตร์

วันที่ 9 มีนาคม

กู้หย่วน ย้ายสัมภาระไปไว้ในท้ายรถของหลี่ซานเหอ และกล่าวอำลาคุณย่าที่อยู่ข้าง ๆ

“อาหย่วน ว่าง ๆ ก็กลับมาอีกนะ!”

“วางใจได้ครับคุณย่า คุณย่าดูแลสุขภาพให้ดีนะครับ!”

วันที่ 10 มีนาคม กู้หย่วน และแม่ก็กลับมาถึงเมืองเจียงปินอีกครั้ง

การกลับสู่สภาพแวดล้อมที่หนาวเย็นอย่างกะทันหัน ทำให้ กู้หย่วน ไม่คุ้นเคยเป็นอย่างมาก

เขารีบสวมเสื้อคลุมนวมที่บรรจุอยู่ในกระเป๋าเดินทาง ตัวสั่นเทาเดินกลับบ้าน

วันรุ่งขึ้น กู้หย่วน กลับไปรายงานตัวที่โรงเรียน

เพื่อนร่วมชั้นในชั้นปีที่ 1 เพิ่งเปิดเรียนได้ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หลังจากแบ่งห้องเรียน พวกเขายังไม่ค่อยคุ้นเคยกันมากนัก

แต่ทุกคนรู้จัก กู้หย่วน เป็นอย่างดี เพราะเมื่อมีการจัดพิธีมอบรางวัลการแข่งขัน ‘แสงริบหรี่...นิรันดร์’ รอบชิงชนะเลิศ ครูประจำชั้นได้ส่งลิงก์ถ่ายทอดสดไปยังกลุ่มห้องเรียนเป็นพิเศษ

แนะนำให้ทุกคนไปรับชม

ไม่เพียงเท่านั้น กู้หย่วน เองก็เป็นบุคคลที่โดดเด่นอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นในฐานะประธานชมรมวรรณกรรม หรือในฐานะนักเรียนอี้จงที่นำชื่อ “โรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 เมืองเจียงปิน” ไปสู่ระดับประเทศ เขาก็ไม่สามารถขาดชื่อเสียงไปได้เลย

เดิมทีทุกคนคิดว่าจะได้ใกล้ชิดกับอัจฉริยะคนนี้เมื่อเปิดภาคเรียน แต่ไม่คาดคิดว่าอัจฉริยะคนนี้กลับลาพักร้อนไปถึงครึ่งเดือน

เมื่อถามครูประจำชั้น ครูประจำชั้นก็ไม่ยอมบอกเหตุผลแก่พวกเขา

ทำให้เพื่อนร่วมชั้นหลายคนทำได้เพียงคาดเดาไปต่าง ๆ นานา เช่น กู้หย่วน ต้องไปเข้าร่วมการแข่งขันลับบางอย่าง...

หลังจากกลับมา กู้หย่วน ยังคงมุ่งเน้นไปที่ 《ร้านค้าเล็กๆ ข้างเมฆ》 ส่วน 《สยบฟ้าท้าอธรรม》 นั้น…

นับตั้งแต่วันที่เขาเดินทางไป ก็เริ่มอัปเดตวันละสองบทแล้ว…

ทำให้เหล่านักอ่านต่างก็บ่นว่าโกรธเคือง และถึงขั้นมี Alliance Leader บางคนตะโกนว่า: “คืนเงินมา!”

บังเอิญเป็นช่วงพักกลางวัน กู้หย่วน มาที่ชมรมวรรณกรรมเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ล่าสุด

แม้ว่า กู้หย่วน จะเป็นผู้นำในการก่อตั้งชมรมวรรณกรรม แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ดูเหมือนว่าหน้าที่เดียวของเขาคือการเขียนบทความเพื่อช่วยเมื่อมีต้นฉบับไม่พอ…

กู้หย่วน คิดในใจว่าเขาจำเป็นต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อสมาชิกชมรมวรรณกรรมบ้างไหม เช่น ให้คำแนะนำด้านการเขียนแก่พวกเขา?

เมื่อเห็นพวกเขายุ่งอยู่ กู้หย่วน ก็ไม่กล้าเข้าไปวุ่นวาย แต่กลับนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ของตัวเองและเข้าสู่เว็บไซต์ Star Reading

ปัจจุบัน 《สยบฟ้าท้าอธรรม》 ได้อัปเดตมาถึงจุดไคลแม็กซ์เล็ก ๆ แล้ว

นั่นคือ เซียวเหยียนประสบความสำเร็จในการทะลวงไปถึงปราณต่อสู้ขั้นเจ็ดภายในหนึ่งปี!

ระดับนี้หมายความว่าเขาได้ประกาศต่อหน้าคนในตระกูลเซียวว่า พรสวรรค์ในการฝึกฝนของเขากลับมาแล้ว!

เป็นที่น่าสังเกตว่า กู้หย่วน ไม่ได้กำหนดให้เซียวเหยียนเป็นผู้ข้ามมิติ พรสวรรค์ทางจิตวิญญาณของเขาแข็งแกร่งกว่าคนรอบข้างมาตั้งแต่เกิด

มิฉะนั้น การที่ชายวัยผู้ใหญ่ย่องเข้าไปในห้องเด็กสาวตอนกลางคืนอาจถูกวิพากษ์วิจารณ์ได้

และการตบหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ ทำให้กลุ่มนักอ่านตื่นเต้นอย่างมาก

แม้ว่าท่านปลาจะกลับกลายเป็นสัตว์อัปเดตวันละสองบทที่น่ารังเกียจอีกครั้ง แต่เมื่อเทียบกับคุณภาพนี้แล้ว ดูเหมือนว่าจะให้อภัยได้นะ…

วันที่ 19 มีนาคม กู้หย่วน ค่อย ๆ พิมพ์ข้อความสองสามบรรทัดลงไป

“ชีวิตมีแสงสว่าง”

“ก่อนที่แสงจะดับไป การที่สามารถส่องสว่างให้เธอได้บ้าง นั่นคือทั้งหมดที่ฉันทำได้แล้ว”

“ฉันรักเธอ เธอต้องจำฉันไว้”

ตามเหตุผลแล้ว เรื่องราวควรจะจบลงตรงนี้

แต่ กู้หย่วน กลับลังเลเล็กน้อยว่า ควรจะอธิบายอย่างชัดเจนถึงการจากไปของเฉิงซวงเพื่อเป็นการเคารพต้นฉบับหรือไม่?

หรือ… ควรเขียนให้เป็นฉากจบแบบปลายเปิด?

แน่นอนว่า เขาไม่สามารถเขียนให้เป็นฉากจบแบบสุขนาฏกรรม “รักษาโรคหาย” ได้อย่างแน่นอน เพราะมันจะทำลาย แก่นของเรื่องราว ทั้งหมด

เมื่อเผชิญกับทางเลือกที่ยากลำบากนี้ หลังจากดิ้นรนอยู่เป็นเวลานาน กู้หย่วน ก็ตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ถัง

ตอนนี้เขาก็มีอาจารย์แล้ว จะไม่ใช้ก็เสียของ

กู้หย่วน จัดเรียงเนื้อหาทั้งหมด แล้วส่งไปให้อาจารย์ถังทั้งหมด

พร้อมแนบคำถามของเขาไปด้วย