บทที่ 68 อย่าดูถูกคนจนเมื่อยังเยาว์

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้หย่วน และแม่ก็ขึ้นเครื่องบิน มุ่งหน้าสู่เมืองน้ำเจียงหนานในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ

ในเวลาเดียวกัน บทของ 《สยบฟ้าท้าอธรรม》 ประจำวันนี้ก็ได้รับการอัปเดตแล้ว

เหล่าสหายนักอ่านต่างใจจดใจจ่อที่จะได้เห็นว่า เซียวเหยียนจะตอบสนองต่อการถอนหมั้นของน่าหลันเยียนหรันอย่างไร

“ยาเม็ดรวมปราณ?”

เมื่อนักอ่านคลิกเข้าไปที่เนื้อหาของหนังสือ สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือส่วนท้ายของบทที่อัปเดตเมื่อวานนี้

สิ่งนี้ทำให้พวกเขานึกถึงเนื้อหาที่อ่านไปเมื่อวาน ยาเม็ดรวมปราณนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นของมีราคาแพง

การที่ผู้หญิงคนนี้มาถอนหมั้นก็ไม่ได้มามือเปล่าจริง ๆ

พร้อมกับการปรากฏตัวของยาเม็ดรวมปราณ ก็มีการแนะนำแนวคิดใหม่: นักปรุงยา!

“นักปรุงยานี่มีเกียรติขนาดนี้เลยเหรอ?” นักอ่านจำนวนมากแสดงความสนใจอย่างมากต่อการตั้งค่านี

แต่เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไป ความรู้สึกอึดอัดก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของนักอ่าน

“น่าหลันเยียนหรันคนนี้ มันช่างดูถูกคนอื่นเกินไปแล้ว!”

“ฉันว่าการให้ยาเม็ดนี่ก็ไม่ได้มีเจตนาดีหรอก”

“เธอไม่คิดเลยหรือว่าการถอนหมั้นต่อหน้าคนจำนวนมากจะสร้างความอับอายให้พระเอกมากแค่ไหน”

เมื่อน่าหลันเยียนหรันแสดงท่าทีสูงส่งและเย่อหยิ่ง พร้อมกับทำท่าทางเหมือนกำลังให้ทาน นักอ่านทุกคนก็ทนความโกรธในใจไม่ได้อีกต่อไป

“ให้ตายสิ! ผู้หญิงคนนี้!”

“นี่มันยังเป็นนิยายที่อ่านแล้วสะใจอยู่เหรอ? มันสนุกตรงไหนกัน?”

โชคดีที่หลังจากถูกดูถูกอย่างหนัก เซียวเหยียนก็ระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด

“นอกจากความงามของเจ้าแล้ว อย่างอื่นเจ้าชายผู้นี้ไม่เห็นค่าเลยแม้แต่น้อย!”

“ตอนข้าอายุสิบสอง ข้าเป็นผู้ใช้ปราณต่อสู้แล้ว ส่วนเจ้า น่าหลันเยียนหรัน ตอนเจ้าอายุสิบสอง ปราณต่อสู้ของเจ้าอยู่ขั้นไหนกัน?”

“ตอนนี้ข้าเป็นคนไร้ความสามารถจริง แต่เมื่อสามปีที่แล้วข้าสามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้ แล้วในวันข้างหน้า เจ้าจะเอาอะไรมามั่นใจว่าข้าจะไม่กลับมายืนได้อีกครั้ง?”

เขาพูดอย่างหนักแน่น:

“สามสิบปีทางตะวันออก สามสิบปีทางตะวันตก อย่าดูถูกคนจนเมื่อยังเยาว์!”

นักอ่านทุกคนที่ได้อ่านมาถึงตรงนี้ต่างก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน ความคับแค้นใจในอกได้รับการปลดปล่อยอย่างเต็มที่

“โอ้มายก้อด!”

“สุดยอด!”

“สะใจ สะใจ สะใจ สะใจ สะใจ!”

เมื่อเซียวเหยียนเสนอที่จะถอนหมั้นน่าหลันเยียนหรันกลับ และกำหนดการนัดหมายสามปีข้างหน้า อารมณ์เหล่านี้ก็พุ่งสูงถึงขีดสุด

“นิยายที่อ่านแล้วสะใจยังไงก็ต้องดูท่านปลาเขียน!”

“ว่าแต่พระเอกจะพลิกกลับมาได้ยังไงนะ?”

“ไม่รู้สิ อ่านต่อไป มีอีกสามบท”

เนื้อเรื่องต่อมาคือแหวนของเซียวเหยียนมีชายชราคนหนึ่งปรากฏออกมา และทั้งสองก็ได้เป็นศิษย์-อาจารย์กัน

“ตัวช่วยโกลเด้นฟิงเกอร์มาแล้ว!”

“ให้ตายเถอะ ตัวช่วยโกลเด้นฟิงเกอร์ของใครกันที่มาถึงก็หลอกใช้งานโฮสต์ก่อนเลย”

เมื่ออ่านจบสิบบท เนื้อเรื่องก็ดำเนินไปถึงตอนที่เซียวเหยียนกำลังซื้อวัตถุดิบในตลาดเพื่อปรุงยาที่จะช่วยให้เขากลับมาแข็งแกร่งได้อย่างรวดเร็ว

นักอ่านออกจากหน้าเนื้อหาด้วยความรู้สึกอาลัย และมาที่ส่วนแสดงความคิดเห็น

“เล่มนี้ดูเหมือนจะยังคงใช้การตบหน้าเพื่อสร้างความสะใจ แต่ทำไมรู้สึกแตกต่างจากเฉินเป่ยเสวียนนิดหน่อยนะ?”

“อย่าเพิ่งทะเลาะกัน ฉันกำลังคิดอยู่”

“แน่นอนว่าแตกต่าง การตบหน้าของเฉินเป่ยเสวียนคือการบดขยี้ด้วยทัศนคติที่เหนือกว่า ให้ความรู้สึกเหนือกว่าและสะใจอย่างถึงที่สุดแก่ผู้อ่าน”

“ส่วนเซียวเหยียน คือการลุกขึ้นต่อสู้เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองและครอบครัว”

ส่วนในเว็บบอร์ดก็มีการพูดคุยเรื่องนี้เช่นกัน

“มีผู้เชี่ยวชาญคนไหนช่วยมาบรรยายให้เราฟังหน่อยได้ไหมว่า แก่นแท้คืออะไร? ควรลอกเลียนแบบอย่างไร?”

“มาแล้ว มาแล้ว หากเฉินเป่ยเสวียนก่อนหน้านี้จัดการกับทุกความท้าทายด้วยความแข็งแกร่งอย่างแท้จริงและทัศนคติของการบดขยี้ นำความรู้สึกเหนือกว่าและความสะใจอย่างถึงที่สุดมาสู่ผู้อ่าน”

“แล้วเซียวเหยียนคนนี้คือการใช้ความพยายามและความสามารถในการตบหน้าคนที่เคยดูถูกตัวเอง”

“สถานการณ์แบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในชีวิตประจำวัน ดังนั้นฉากการพลิกผันแบบนี้จึงสามารถกระตุ้นความรู้สึกร่วมและความคาดหวังของผู้อ่านได้มากกว่า”

“ส่วนการนัดหมายสามปีนั้นก็เข้าใจง่ายขึ้น มันคืออะไร? มันคือประเภทที่ถ้ามีเงื่อนไขก็ต้องสร้างความยิ่งใหญ่ ถ้าไม่มีเงื่อนไขก็ต้องสร้างเงื่อนไขขึ้นมาเพื่อสร้างความยิ่งใหญ่”

“ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ความคาดหวังที่เซียวเหยียนมอบให้ผู้อ่านนั้นสูงมาก ถ้าหนังสือเล่มนี้ของท่านปลาไม่พังทลายลง จะต้องทำลายสถิติของเฉินเป่ยเสวียนได้อย่างแน่นอน”

“ขอบคุณผู้เชี่ยวชาญ ผมจดไว้ในสมุดเล่มเล็กแล้ว หนังสือเล่มใหม่จะเขียนแบบนี้แหละ”

…

กู้หย่วน ลงจากเครื่องบินและดูข้อมูลหลังบ้าน

เพียงสิบบท ก็มีนักอ่านระดับบิ๊กสองคนมอบรางวัล Silver Alliance และมี Alliance Leader อีกหลายสิบคน

กู้หย่วน พิมพ์คำขอบคุณไว้ที่ต้นบทที่สิบเอ็ดในฉบับร่าง แล้วก็ติดต่อไปยังเจ้าหน้าที่ที่อาจารย์ถังจัดเตรียมไว้ให้มารับ

หลังจากได้รับการตอบกลับว่าอีกฝ่ายมาถึงแล้ว กู้หย่วน ก็ลากกระเป๋าเดินทาง จูงแม่ เดินไปทางทางออก

ทันทีที่เดินมาถึงจุดรับผู้โดยสาร กู้หย่วน ก็เห็นชายวัยสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่งถือป้าย

บนป้ายเขียนคำว่า “กู้หย่วน” ตัวใหญ่

เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักใบหน้าของ กู้หย่วน เมื่อเห็น กู้หย่วน เขาก็โบกมือยิ้ม ๆ ทันที

กู้หย่วน เดินเข้าไปหา และกำลังจะจับมือ แต่ชายคนนั้นก็เข้ามาสวมกอดอย่างกระตือรือร้น

“กู้หย่วน! ในที่สุดก็ได้เจอกัน!”

“ผมชื่อหลี่ซานเหอ คุณเรียกผมว่าพี่หลี่ก็ได้!”

เขายังทักทายแม่ของ กู้หย่วน อย่างกระตือรือร้น: “สวัสดีครับคุณน้า!”

“พี่? คุณเป็นศิษย์ของอาจารย์ถังด้วยเหรอครับ?”

“แน่นอน” หลี่ซานเหอยิ้มอย่างภูมิใจ “ตอนที่ผมเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า อาจารย์ถังเป็นหัวหน้าภาควิชาวรรณกรรม”

“เอาล่ะ ค่อยคุยกันระหว่างทาง เราไปกินข้าวกันก่อน”

ตลอดทาง กู้หย่วน และหลี่ซานเหอคุยกันอย่างสนุกสนาน แม้ว่าทั้งสองคนจะมีอายุห่างกันกว่าสิบปี แต่ก็ยังดูเหมือนมีหัวข้อร่วมกันมากมาย

“เขียนเรื่องยาวเล่มแรกก็ได้ใจอาจารย์ขนาดนี้แล้ว น้องชายไม่ธรรมดาจริง ๆ”

“พี่ก็เป็นรองศาสตราจารย์ตอนอายุแค่สามสิบสี่เท่านั้นเอง เมื่อเทียบกับพี่แล้ว ผลงานของผมแค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอกครับ”

“จะมาถ่อมตัวอะไรกับพี่ ตอนอายุสิบหกพี่ไม่เคยมีรัศมีที่เจิดจ้าเท่าคุณเลย”

ส่วนคุณแม่ที่เบาะหลังก็มอง กู้หย่วน อย่างภาคภูมิใจ เธอไม่เคยเห็นลูกชายของเธอแสดงท่าทีมั่นใจและสงบเสงี่ยมต่อหน้าคนนอกเช่นนี้มาก่อน

ฟ้าเริ่มมืด หลี่ซานเหอก็ขับรถพา กู้หย่วน และแม่มาถึงเมืองเล็ก ๆ ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง

ในที่สุดก็จอดอยู่หน้าบ้านเก่าหลังหนึ่ง ภายในบ้านมีดอกไม้สีม่วงเล็ก ๆ เบ่งบานอยู่

“บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่อาจารย์ซื้อไว้เพื่อสังเกตขนบธรรมเนียมและผู้คนในชนบทโดยเฉพาะ แม้ว่าตอนนี้จะไม่ค่อยได้มา แต่พอมาอยู่ในมือผม ผมก็จะมาทำความสะอาดจัดเก็บอยู่เสมอ”

“สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน พวกคุณอยู่ได้เลย”

หลี่ซานเหอมอบกุญแจให้ กู้หย่วน เปิดท้ายรถ หยิบข้าวสาร แป้ง และของใช้ในชีวิตประจำวันออกมาสองสามถุง

“พวกนี้น่าจะพอสำหรับสองคนกินได้ครึ่งเดือน”

“ถ้าจะกลับก็โทรมาหาผมได้เลย ผมจะรีบมาทันที”

กู้หย่วน เห็นหลี่ซานเหอวุ่นวายอยู่ ก็กล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ: “ขอบคุณมากครับพี่!”

“โธ่! ครอบครัวเดียวกัน!” หลี่ซานเหอโบกมือ “คุณก็อย่ากดดันตัวเองมากไป แรงบันดาลใจเป็นสิ่งที่หาได้ยาก”

“ไม่มีใครเรียกร้องอะไรจากคุณ ตราบใดที่คุณใช้ใจไปสัมผัสแล้ว ไม่ว่าจะเขียนอะไรออกมาได้หรือไม่ ก็ย่อมได้รับผลตอบแทนเสมอ”

พูดจบ หลี่ซานเหอก็กำชับข้อควรระวังเล็กน้อย แล้วจึงขับรถจากไป

กู้หย่วน มองดูไฟท้ายรถที่หายลับไปในความมืด ปิดประตูใหญ่ และเดินเข้าไปในบ้าน