บทที่ 67 เก็บเกี่ยวประสบการณ์

เนื่องจากเพิ่งอัปโหลดไปเพียงห้าบท ผู้อ่านจึงยังไม่สามารถเห็นอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้มากนัก เพียงแต่ต้องการอ่านเนื้อหาต่อเนื่องอย่างใจจดใจจ่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้หย่วน เพียงแค่ตรวจสอบผลตอบรับคร่าว ๆ แล้วก็วางโทรศัพท์ไว้ด้านข้าง

ไม่รีบ ให้กระสุนได้บินไปสักพัก

ตอนนี้เขาควรจะมาทบทวนหนังสือแบบเล่มของตัวเองดีกว่า

ตอนเที่ยง กู้หย่วน กลับพบว่าเขาไม่สามารถเขียนต่อไปได้

นี่ไม่ใช่เรื่องของแรงบันดาลใจ แต่ กู้หย่วน พบว่าบทความที่เขาเขียนนั้นดู ว่างเปล่า เกินไป

เขาอ่านทวนย่อหน้าที่เขียนเสร็จแล้วซ้ำ ๆ เมื่อเทียบกับต้นฉบับจากชาติที่แล้ว เขารู้สึกเหมือนกับช่างวาดภาพผู้เชี่ยวชาญ ที่สามารถร่างโครงร่างของเมืองหยุนเปียน ได้

แต่กลับไม่สามารถสัมผัสถึงความอบอุ่น ไม่สามารถหายใจเอาอากาศของที่นั่นเข้าไปได้

กู้หย่วน ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกที่คลุมเครือนี้อย่างไร ราวกับเหลือไว้เพียงถ้อยคำที่สละสลวย แต่ขาดจิตวิญญาณ

เขาขมวดคิ้ว และส่งความสับสนที่ยากจะอธิบายนี้ไปให้อาจารย์ถัง

อาจารย์ถังตอบกลับอย่างรวดเร็ว: “ส่งมาให้ฉันดูหน่อย”

กู้หย่วน ส่งส่วนของบทที่เขารู้สึกว่ามีปัญหาไปให้ท่าน และรอคอยคำชี้แนะ

แต่คราวนี้รออยู่นาน อาจารย์ถังก็ส่งข้อความเสียงมา: “สะดวกรับวิดีโอคอลไหม?”

เมื่อวิดีโอเชื่อมต่อ ใบหน้าอันอ่อนโยนที่คุ้นเคยของอาจารย์ถังก็ปรากฏต่อหน้า กู้หย่วน ดวงตาของท่านลึกซึ้งราวบ่อน้ำเก่า โทนเสียงยังคงนุ่มนวล:

“เสี่ยวกู้ ฉันอ่านแล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่วิธีการเขียน แต่อยู่ที่ แก่นของใจ”

“คุณมีความเชี่ยวชาญในการใช้ถ้อยคำ โครงสร้างของบทความชัดเจน เส้นเรื่องก็ชัดเจน อ่านแล้วมั่นคง ไม่มีข้อผิดพลาดที่เห็นได้ชัด”

“แต่สิ่งที่ขาดหายไปในตอนนี้ คือการทำให้บทความนี้หยั่งรากลงดิน”

“คุณเพียงแค่ต้องทำอีกสิ่งเดียว นั่นคือ เดินเข้าไปในเรื่องราวที่คุณเขียน”

“เดินเข้าไปในเมืองหยุนเปียนนั้น”

“มีเพียงเนื้อหนังและกระดูกที่เติบโตขึ้นจากผืนดินนี้เท่านั้น บทความถึงจะมีจิตวิญญาณ”

“เป็นอย่างไร กล้าไหมที่จะไปเป็นผู้กลับมายังเมืองหยุนเปียน แทนที่จะเป็นเพียงผู้ผ่านมา ?”

กู้หย่วน ตั้งใจฟัง ตอนแรกเขานิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาก็เปล่งประกายด้วยความเข้าใจอย่างมีความสุข: “ผมเข้าใจแล้ว! มิน่าล่ะ!”

“การเรียนรู้จากตำราเป็นแค่ผิวเผิน หากอยากเข้าใจอย่างลึกซึ้งต้องลงมือทำด้วยตัวเอง! ผมควรคิดได้ตั้งนานแล้ว!”

มิน่าล่ะเขาถึงรู้สึกว่าอ่านแล้วไม่มีจิตวิญญาณ

จิตวิญญาณของหนังสือเล่มนี้อยู่ที่ “ดิน” อยู่ที่กลิ่นอายของชีวิตจริงที่ละเอียดอ่อน สัมผัสได้ และความรู้สึกของท้องถิ่นนั้น

การเขียนอยู่แต่ในห้อง จะเขียนอะไรออกมาได้?

อาจารย์ถังที่อยู่ตรงข้ามเห็นท่าทีของ กู้หย่วน เช่นนั้น ก็ยิ้มอย่างโล่งใจว่าเด็กคนนี้สอนได้:

“พูดได้ดี เมื่อต้องค้นหา ‘ราก’ นี้ ฉันแนะนำให้คุณไปเจียงหนาน”

“ไอน้ำที่นั่นสามารถหล่อเลี้ยงผู้คนและหล่อเลี้ยงงานเขียนได้”

“พอดีฉันมีบ้านเก่าที่ไม่ได้ใช้แล้วอยู่ที่นั่น สงบเงียบดี”

“คุณไปพักอยู่ที่นั่นสักพัก ไม่ต้องนาน อาจจะสั้น ๆ เพียงหนึ่งสัปดาห์ หรือยาวหน่อยครึ่งเดือน ให้ดินและน้ำที่นั่นซึมซับเข้าไปในกระดูกของคุณ แค่นั้นก็พอแล้ว”

กู้หย่วน ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตื่นเต้น นี่คือการสืบทอดความเป็นอาจารย์ที่แท้จริง

เขาสงบสีหน้าลง พยักหน้าอย่างจริงใจและลึกซึ้งที่หน้าจอ: “นักเรียนเข้าใจแล้วครับ! ขอบคุณอาจารย์มาก!”

อาจารย์ถังได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มด้วยความคาดหวังว่าจะได้พบคนเก่ง และค่อย ๆ พยักหน้า

เมื่อวางสาย อาจารย์ถังวางโทรศัพท์ลง และพิจารณาต้นฉบับที่ กู้หย่วน ส่งมาก่อนหน้านี้อีกครั้ง

ตัวท่านเองก็เป็นคนที่ชอบช่วยเหลือคนรุ่นหลังอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมรับคำเชิญจากคณะกรรมการจัดการแข่งขัน ‘แสงริบหรี่...นิรันดร์’ เพื่อไปชี้แนะเด็ก ๆ เหล่านั้น

และ กู้หย่วน ในฐานะหนึ่งในเด็กที่เก่งที่สุดในกลุ่มนั้น มีพรสวรรค์ที่โดดเด่นแต่ก็น่าชื่นชมในความอ่อนน้อมถ่อมตน เมื่อถามคำถามก็จะตรงประเด็น และสามารถเข้าใจได้ทันทีที่ชี้แนะ ดังนั้นท่านจึงให้ความอดทนกับเขาเป็นพิเศษ

ไม่คาดคิดว่าวันนี้ เขาจะมอบความประหลาดใจเช่นนี้ให้กับท่าน

แม้ว่าจากบางส่วนที่ กู้หย่วน ส่งมา หนังสือเล่มนี้จะไม่ใช่แนวชนบทในความหมายดั้งเดิมอย่างชัดเจน แก่นแท้ของมันคือเรื่องราวความรักของคนยุคใหม่ที่มีเมืองเล็ก ๆ เป็นฉากหลัง

แต่มันได้ดูดซับสารอาหารจากวรรณกรรมท้องถิ่น

เมืองหยุนเปียนในหนังสือไม่ใช่แค่ฉากหลัง แต่เป็น “ตัวละคร” ที่มีอุณหภูมิ มีกลิ่น มีบุคลิก

และการเขียนถึงสถานที่ให้ดี ให้สถานที่นั้นกลายเป็นส่วนสำคัญของเรื่องราว นี่คือความสามารถเฉพาะตัวของอาจารย์ถัง

ดังนั้น เมื่ออาจารย์ถังเห็นศักยภาพที่หายากในการสร้างจิตวิญญาณของสถานที่จากข้อความของ กู้หย่วน ท่านก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรักใคร่ในความสามารถนี้

“ประกายแห่งจิตวิญญาณได้ปรากฏแล้ว หยกที่ยังไม่ได้เจียระไนสามารถนำมาสลักได้… หากปล่อยไปตามเวลา เด็กคนนี้อาจจะสามารถสร้างเส้นทางของตัวเองได้จริง ๆ” อาจารย์ถังกล่าวด้วยความรู้สึก

อีกด้านหนึ่ง กู้หย่วน วางสาย และรีบวิ่งไปที่ห้องครัวทันที

“แม่ ไปกันเถอะ! ผมจะพาแม่ไปเที่ยว!”

แม่ของ กู้หย่วน ตกตะลึง จนลืมผัดกับข้าวในกระทะ

กู้หย่วน ไม่ได้หวังว่าแม่จะยอมให้เขาไปอยู่ต่างจังหวัดคนเดียวเป็นเวลาครึ่งเดือน โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางใต้ที่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร

ดังนั้น การพาแม่ไปด้วย ก็ถือโอกาสพาเธอไปชมทิวทัศน์ของเจียงหนานด้วยเลย

หลังจากที่ กู้หย่วน อธิบายเรื่องราวแล้ว แม่ของเขาก็ตอบรับอย่างไม่มีข้อสงสัย

เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่ 21 และวันเปิดเรียนสำหรับนักเรียนมัธยมปลายปีที่ 1 ของโรงเรียนอี้จงถูกกำหนดไว้เป็นวันที่ 25

ดังนั้น กู้หย่วน จึงต้องขอลาหยุดก่อนเดินทาง

กู้หย่วน และแม่สวมเสื้อโค้ท เดินลงไปที่โรงเรียน

สิบกว่านาทีต่อมา ทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน เย่ปิงยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว

เดิมที กู้หย่วน โทรเรียกเย่ปิงมาเพื่อช่วยอธิบายกับครูประจำชั้นคนปัจจุบันให้ดีขึ้น

เย่ปิงทักทายกับยามและพาคนทั้งสองเข้ามา

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในสำนักงานหัวหน้าฝ่ายปี 1 ซึ่งหยูโยว่กำลังจัดการเอกสารบางอย่างอยู่

“อาจารย์เย่? กู้หย่วน?”

“เอ่อ… ท่านนี้คือ?”

กู้หย่วน ไม่เสียเวลาพูดอ้อมค้อม อธิบายจุดประสงค์ของการมาทันที

เมื่อเขาได้ยินว่า กู้หย่วน คือ กู้หย่วนและหนังสือเล่มใหม่กำลังอยู่ในขั้นตอนการสร้างสรรค์ เขาก็แสดงสีหน้าไม่เชื่อ

ในเวลานี้ เย่ปิงก็เข้ามามีบทบาท

“เดี๋ยวนะ นักเรียน กู้หย่วน ที่คุณพูดถึง… อาจารย์ถัง? คือปรมาจารย์ถังเยี่ยนจางใช่ไหมครับ?”

กู้หย่วน พยักหน้า เปิดประวัติการแชทของคนทั้งสองให้เขาดู

ข้อความล่าสุดคือที่อยู่ของบ้านเก่าของอาจารย์ถังที่ส่งให้ กู้หย่วน

“อืม… ถ้าอย่างนั้น และแม่ของ กู้หย่วน ก็เห็นด้วย ทางโรงเรียนก็จะไม่ขัดขวางอะไรคุณแน่นอน”

“คุณเซ็นชื่อตรงนี้หน่อย”

หยูโยว่เปิดไฟล์ในคอมพิวเตอร์และพิมพ์ออกมา

กู้หย่วน เห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา

เขารู้จักนิสัยของหยูโยว่ จึงไม่แปลกใจกับเรื่องนี้

อาจารย์หยูครับ ไว้ผมกลับมาแล้วผมจะสานสัมพันธ์กับอาจารย์ให้ดีกว่านี้นะครับ

แต่ตอนนี้ ผมจะต้องไป “เที่ยว” อย่างกะทันหันแล้ว!

กู้หย่วน กลับถึงบ้านก็รีบจองตั๋วเครื่องบิน เมื่อพ่อของเขากลับมาจากทำงาน เห็นลูกชายและภรรยายิ้มแย้ม ก็ถามด้วยความสงสัย:

“มีเรื่องดีอะไรเหรอ?”

“เรื่องดีเหรอ? อ๋อ ครึ่งเดือนต่อจากนี้ไม่ต้องทำอาหารให้คุณแล้วไง”

แม่ของ กู้หย่วน มองไปที่พ่อของ กู้หย่วน คิดในใจว่า: ปล่อยให้คุณลุงคนนี้ดื้อดึง ต้องไปทำงานอยู่คนเดียวที่บ้านเถอะ

พ่อของ กู้หย่วน เมื่อรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว ก็สบถใส่แม่ของ กู้หย่วน เล็กน้อย: “กินกับข้าวที่คุณทำทุกวันจนเบื่อแล้ว ในที่สุดก็ได้ออกไปกินอาหารดี ๆ สักที”

กู้หย่วน มองดูคนทั้งสองที่ไม่ยอมกัน ก็รู้สึกขำเล็กน้อย