บทที่ 66 วันธรรมดาวันหนึ่ง

พนักงานขายเห็นหนุ่มหล่อสาวสวยคู่หนึ่งเดินจูงมือกันเข้ามา ก็รีบยิ้มแย้มต้อนรับทันที

เธอคิดในใจว่า: "เพิ่งจะเริ่มคบกันตอนอายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แต่ทั้งสองคนหน้าตาดีขนาดนี้ก็เป็นเรื่องปกติแหละ"

เธอต้อนรับอย่างกระตือรือร้นว่า: "เชิญดูตามสบายเลยนะคะ เสื้อผ้าของร้านเราเหมาะกับหนุ่มหล่อสาวสวยแบบคุณทั้งสองมากค่ะ"

กู่หยวนได้ยินคำพูดของสวี่ซิงเหมียน ก็รู้ว่าเธอเข้าใจผิดแล้ว

เขากำลังจะอธิบาย แต่ก็เปลี่ยนใจคิดว่า: "ทำไมไม่ซื้อเสื้อผ้าให้เธอสักชุดล่ะ?"

พนักงานขายเห็นความสนใจของกู่หยวน ก็รีบนำทั้งสองไปยังโซนเสื้อผ้าผู้หญิง: "สาวน้อยคะ อยากจะซื้อเสื้อแบบไหนดีคะ?"

"อ๊ะ? ฉันเหรอคะ?" สวี่ซิงเหมียนทำหน้างง ไม่ใช่ว่าเข้ามาเพื่อซื้อเสื้อผ้าให้กู่หยวนเหรอ?

เธอรีบโบกมือปฏิเสธ: "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ซื้อให้ฉัน ซื้อให้เขาค่ะ"

พนักงานขายมองไปที่ทั้งสองคน สลับไปมา แล้วก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย: "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ เชิญทั้งสองตามมาทางนี้เลยค่ะ"

ครู่ต่อมา กู่หยวนและสวี่ซิงเหมียนมองไปที่ชุดคู่รักตรงหน้า แล้วก็มองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร

เย่ปิงสวมเสื้อโค้ทสีดำ ปัดหิมะออกจากไหล่ แล้วเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า

"ครั้งหน้าคุณจะมาได้เมื่อไหร่?"

"นอกจากช่วงวันหยุดแล้ว ก็คงต้องพึ่งนักเรียนอัจฉริยะของคุณแล้วล่ะ"

"ได้เลย เปิดเทอมฉันจะเร่งให้เขารีบเขียน"

เย่ปิงคุยวิดีโอคอลกับแฟนสาว ขณะนั่งบันไดเลื่อน เขาก็เหลือบไปเห็นตู้คีบตุ๊กตาอยู่ไกลๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ

"เดี๋ยวฉันคีบตุ๊กตาให้คุณสักสองสามตัวแล้วส่งไปให้ดีไหม"

"โตขนาดนี้แล้วนะ จะเด็กไปถึงไหนกัน" หนิงชิวสุ่ยดุอย่างยิ้มๆ

เย่ปิงไม่ได้พูดอะไร เขาก็แค่พูดเล่นไปอย่างนั้นเอง

แต่ตอนที่เดินผ่านตู้คีบตุ๊กตา เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง

การมองครั้งนี้ ทำให้โลกต้องสะเทือนเลือนลั่น

"กู่หยวน?! สวี่ซิงเหมียน?!"

ทั้งสองคนกำลังคีบตุ๊กตาอย่างสนุกสนาน สวี่ซิงเหมียนยังปรบมืออย่างดีใจที่กู่หยวนคีบได้ตัวที่สาม

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความตกใจดังมาจากด้านหลัง ทำให้ทั้งสองตกใจ

"พี่ปิง? พี่มาทำอะไรที่นี่?"

กู่หยวนเห็นว่าเป็นเย่ปิงก็โล่งใจ เขาเกรงว่าหันไปแล้วจะเห็นชายหญิงวัยกลางคนที่ไม่คุ้นหน้าหนึ่งหรือสองคน

ถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องคงจะใหญ่โต

เย่ปิงเห็นทั้งสองคนออกมาด้วยกันในวันนี้ แถมยังสวมเสื้อฮู้ดลายเดียวกันอีกด้วย

กู่หยวนใส่สีดำ สวี่ซิงเหมียนใส่สีขาว

แม้ว่าเย่ปิงเองจะมีทัศนคติที่เปิดกว้างต่อเรื่องแบบนี้ แต่ในฐานะครู เขาก็ไม่อาจจะนิ่งเฉยได้

เขาถามอย่างเคร่งเครียด: "พวกเธอมีความสัมพันธ์แบบนี้กันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

สวี่ซิงเหมียนหลบอยู่ข้างหลังกู่หยวนแล้ว ส่วนกู่หยวนแสร้งทำเป็นซื่อๆ พูดว่า:

"ก็ตั้งแต่เปิดเทอมแล้วไงครับ"

เย่ปิงขมวดคิ้ว: "เป็นไปไม่ได้! ตั้งแต่เปิดเทอม? คิดว่าตาฉันบอดรึไง?"

"อ๋อ พี่ไม่ได้ถามเรื่องเพื่อนร่วมโต๊ะนี่นา งั้นก็ประมาณหนึ่งเดือนหลังเปิดเทอมครับ"

เย่ปิงพูดอย่างจนปัญญา: "ทำตัวดีๆ อย่ามาหลอกครูของพวกเธอเป็นคนโง่"

"ฉันไม่สามารถทำอะไรพวกเธอได้อยู่แล้วนี่"

กู่หยวนยิ้มแหะๆ แล้วดึงเย่ปิงให้เดินออกไป: "พวกเราไม่มีอะไรกันจริงๆ ครับพี่ปิง พวกเราเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเฉยๆ"

"วันนี้พวกเราว่าง ก็ออกมาเที่ยวเล่นกันในฐานะเพื่อนสนิท มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ?"

"ยังจะเถียงอีก เสื้อผ้าที่ใส่อยู่นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"ชุดเพื่อนซี้ไงครับพี่ปิง นี่คือของสำหรับคนหนุ่มสาว พี่ไม่เข้าใจหรอก พี่ตกยุคไปแล้ว!"

เย่ปิงยิ้มเย็น: "ดีเลย ฉันตกยุคแล้ว แต่ฉันคิดว่าไม้เด็ดที่ใช้ได้เสมอของฉันคือ การแจ้งผู้ปกครอง แค่นี้ก็พอแล้ว"

"เอ๊ะ อย่าเลยครับ อย่าเลยพี่ปิง พวกเราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ ไม่มีอะไรอื่นเลยครับ และผมรับรองกับพี่เลยว่าจะไม่ทำให้เธอเสียการเรียนแน่นอน"

"แถมจะบอกความลับให้พี่ปิงอย่างนึงด้วยครับ หนังสือเล่มต่อไปของผมกำลังจะเขียนเสร็จแล้วครับ ถึงตอนนั้นจะรีบส่งให้บรรณาธิการหนิงทันที"

กู่หยวนใช้ไม้ตาย

เป็นไปตามคาด เย่ปิงลังเลเล็กน้อย: "แน่ใจนะว่าจะไม่กระทบต่อการเรียนของเธอ?"

ส่วนคำแก้ตัวที่กู่หยวนพูดไปก่อนหน้านี้ถูกเขาละเลยไปทั้งหมด ไม่รู้ว่าเขาเน้นย้ำเรื่องพวกนี้กับใคร แต่ไม่ใช่กับเขาแน่นอน

"แน่นอนครับ!"

"เอาล่ะ ถ้าเปิดเทอมแล้วผลการเรียนของเธอตก ฉันจะรีบไปบอกอาจารย์หยูทันที จากนั้นก็จะติดต่อผู้ปกครองของพวกเธอทั้งคู่" พูดจบ เย่ปิงก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล

"เฮ้อ..." กู่หยวนเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วถอนหายใจ "เป็นเยาวชนนี่มันยากจริงๆ..."

แม้ว่าเขาจะเป็นบุตรแห่งโชคชะตาของโลกนี้ แต่เส้นสีแดงบางเส้นก็ยังแตะต้องไม่ได้

กู่หยวนเดินกลับไปหาซวี่ซิงเหมียน: "วันนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?"

"มีความสุขมากๆ!" สวี่ซิงเหมียนเห็นว่ากู่หยวนจัดการเรื่องต่างๆ ได้เรียบร้อยแล้ว ใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มที่สดใส

"เพื่อความปลอดภัย วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ"

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับบ้าน"

กู่หยวนมองไปยังลานสเก็ตน้ำแข็งที่อยู่ไม่ไกล แล้วถอนหายใจด้วยความเสียดาย

"เดิมทีตั้งใจจะไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งด้วยซะหน่อย..."

กู่หยวนเดินไปส่งสวี่ซิงเหมียนจนถึงชั้นล่างของอพาร์ตเมนต์ของเธอ

ทั้งสองโบกมือลา

หลังจากสวี่ซิงเหมียนกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เธอทำคือแสร้งทำเป็นว่าเธออยู่บ้านทั้งวัน ตามคำแนะนำของกู่หยวนอย่างเก้ๆ กังๆ จากนั้นจึงค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้า

เธอมองไปที่ชุดเพื่อนซี้ที่ถูกกู่หยวนหลอกให้ซื้อในวันนี้ แล้วบ่นเบาๆ ว่า: "แม่คงไม่รู้หรอกนะว่าเป็นชุดเดียวกัน..."

หลายวันต่อมา กู่หยวนทุ่มเทความพยายามหลักไปที่เรื่อง "ร้านค้าเล็กๆ ข้างเมฆา"

ความยาวของหนังสือเล่มนี้ยาวกว่า "หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ" มาก

จนถึงตอนนี้ ความคืบหน้าในการเขียนของกู่หยวนก็เรียกได้ว่าใกล้จะจบแล้ว แต่ยังไม่ได้ปิดเรื่องอย่างแท้จริง

สำหรับพลังงานที่เหลือ ก็ทุ่มเทให้กับสวี่ซิงเหมียน และ "สัประยุทธ์ทะลุฟ้า"

เขาสะสมต้นฉบับไว้จำนวนหนึ่ง

ในที่สุด เวลาเที่ยงคืนของวันที่ 21 กุมภาพันธ์ หลังจากสื่อสารล่วงหน้ากับเว็บไซต์ซิงเฉินเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้สร้างข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "สัประยุทธ์ทะลุฟ้า" และอัปโหลดเนื้อหาหลักไปห้าบท

เว็บไซต์ซิงเฉินให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่สำหรับนักเขียนหน้าใหม่ที่จุดกระแสแนวทางหนึ่งขึ้นมาได้ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา และไม่ลังเลเลยที่จะจัดทำหน้าจอเปิดตัวแบบเต็มหน้าจอเพื่อสนับสนุน

ท้ายที่สุด แนวทางเทพเซียนในเมืองที่ได้รับความนิยมก็ได้ดึงดูดชาวเน็ตจำนวนมากที่สนใจให้เข้ามาลงทะเบียนบัญชีในเว็บไซต์ซิงเฉิน

"จากอัจฉริยะบนสรวงสวรรค์สู่เศษเสี้ยวที่ต่ำต้อย ตำนานอันเร่าร้อนของการเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตกำลังจะเริ่มต้นขึ้น!"

"ผลงานล่าสุดของนักเขียน 'ฉืออวี๋' เรื่อง 'สัประยุทธ์ทะลุฟ้า' เปิดตัวแล้ววันนี้! เพิ่มเข้าชั้นหนังสือรับสิทธิพิเศษ!"

และผู้อ่านเก่าของ "กำเนิดใหม่เทพเซียนในเมือง" บางส่วนก็ได้รับแจ้งข่าว เนื่องจากกู่หยวนได้โพสต์บทเดี่ยวเพื่อแจ้งว่าได้ออกหนังสือใหม่แล้ว

ในทันที! "สัประยุทธ์ทะลุฟ้า" ที่มีเพียงห้าบท ก็มียอดผู้ติดตามทะลุแสนภายในไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง!

ฉู่เฟิงก็เป็นหนึ่งในนั้น เขารีบคลิกเข้าไปดูโดยไม่ลังเล และอ่านเรื่องย่อสั้นๆ

"ที่นี่คือโลกแห่งพลังปราณ ไม่มีเวทมนตร์ที่ฉูดฉาดงดงาม มีเพียงพลังปราณที่พัฒนาจนถึงจุดสูงสุดเท่านั้น!"

จากนั้นเขาก็เข้าสู่เนื้อหาหลัก

"บทที่หนึ่ง อัจฉริยะที่ร่วงหล่น"

"พลังปราณสามด่าน!"

ฉู่เฟิงจมดิ่งลงไปในเนื้อเรื่องอย่างรวดเร็ว

เนื้อหาห้าบทจบลงภายในเวลาไม่ถึงหกนาที

แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยอ่านนิยายประเภทนี้ แต่ก็น่าประหลาดใจที่งานเขียนของปลาใหญ่ (ฉืออวี๋) นั้นเหมือนมีมนต์ขลัง ที่สามารถทำให้ผู้คนอ่านต่อไปโดยไม่รู้ตัว