ตอนที่ 65
บทที่ 65 แล้วพบกันใหม่
minibunny · 5,936 ตัวอักษร
สำหรับคนโสดส่วนใหญ่ วันนี้ก็เป็นแค่วันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง
เพียงแต่อาจจะต้องกินอาหารสุนัข (ดูคนอื่นแสดงความรัก) ในวงเพื่อน ๆ หน่อย
แต่สำหรับนักอ่านนิยายออนไลน์ วันนี้เป็นวันที่น่าจดจำ
ชูเฟิงเพิ่งตื่นนอนก็เห็นการแจ้งเตือนการอัปเดตบนโทรศัพท์มือถือ
เขาขยี้ตาแล้วก็เริ่มอ่านด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเห็นประโยคที่ว่า “นามของข้าคือเซียนเวิ้งฟ้าเป่ยเสวียน” เขารู้สึกว่าจุดที่ทำให้เขาสนุกก็ยังถูกท่านปลาจี้ได้อย่างแม่นยำ
เขาค่อย ๆ เลื่อนอ่าน นับในใจว่านี่เป็นบทที่เท่าไหร่แล้ว
บทที่ห้าแล้ว ดูเหมือนว่าวันนี้จะจบลงตรงนี้
ชูเฟิงเลื่อนไปจนถึงตอนสุดท้าย อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากด้วยความอาลัย แต่สายตาของเขากลับเบิกกว้างขึ้นทันใด
เขาเห็นคำสามคำปรากฏอยู่อย่างเงียบ ๆ ที่ส่วนท้ายของบท
“จบทั้งเล่ม”
ชูเฟิงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจ: “เชี่ย!”
“จบแล้วเหรอ?”
เขาใช้ปลายนิ้วกดลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว บทเดี่ยวชื่อ “คำกล่าวปิดท้าย” ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
“ถึงสหายร่วมทางทุกท่าน:”
“เมื่อท่านอ่านมาถึงบทนี้ เซียนเวิ้งฟ้าเป่ยเสวียนของเราก็ได้เตะเปิดประตูโลกและก้าวเข้าสู่ห้วงดวงดาวอย่างสง่างามแล้ว”
“ใช่ครับ ถูกต้อง 《เซียนในเมืองกำเนิดใหม่》 ได้จบลงอย่างเป็นทางการในวันนี้!”
“ทุกท่านอย่าเพิ่งใจร้อน โปรดฟังผมอธิบายอย่างละเอียด”
“ผมรู้ว่าโลกแห่งเซียนนอกโลก, ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่, และเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า ยังมีเรื่องราวสุดยิ่งใหญ่ที่สามารถสร้างต่อไปได้ไม่รู้จบ ยังมีตัวร้ายนับไม่ถ้วนที่รอให้ถูกตบหน้า ตามธรรมเนียมแล้ว การเขียนต่ออีกสองสามล้านคำก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้”
“แต่! ผมขอถามทุกท่านว่า ชื่อหนังสือของเราคืออะไร?”
“ตอนที่ผมเริ่มเขียนหนังสือเล่มนี้ ความตั้งใจคือการเขียนเรื่องราวของการกลับมาของเซียนผู้ยิ่งใหญ่ การแก้แค้นอย่างสะใจ และการกวาดล้างทุกสิ่งในเมือง เป้าหมายหลักนี้ เราทำสำเร็จเกินเป้าหมายแล้ว!”
“เฉินเป่ยเสวียนบนโลกนี้ ไร้เทียมทานแล้วหรือไม่? ได้ทำให้ทุกคนที่ไม่ยอมสยบต้องหุบปากแล้วหรือไม่? ได้แสดงความยิ่งใหญ่ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เราจะจินตนาการได้แล้วหรือไม่?”
“การเขียนต่อไป ก็เป็นเพียงการเปลี่ยนแผนที่ และทำซ้ำแบบไม่รู้จบ”
“ดังนั้น การให้เขาหยุดอยู่ที่จุดสูงสุด ทิ้งไว้เพียงเงาของผู้ไร้เทียมทาน และห้วงอวกาศที่เต็มไปด้วยจินตนาการแก่ทุกท่าน จะไม่เท่กว่าหรือ?”
“แต่! การจบลงไม่เคยเป็นจุดสิ้นสุด แต่มันคือการเริ่มต้นใหม่!”
“การเดินทางของเรา ยังคงเป็นดวงดาวและทะเล! เพียงแต่ว่า จะเปลี่ยนโลก เปลี่ยนตัวเอก!”
“ใช่ครับ หนังสือเล่มใหม่ได้ถูกเตรียมไว้แล้ว!”
“ครั้งนี้ เราจะไม่ไปที่เมืองยุคปัจจุบัน แต่จะไปสู่โลกที่เต็มไปด้วย ปราณต่อสู้และ ไฟประหลาด ที่ลุกโชนทั่วฟ้า!”
“ที่นั่น ไม่มีเซียนกลับมา แต่มีเพียงเด็กหนุ่มที่เคยเป็นอัจฉริยะแต่กลับกลายเป็นเศษสวะ ผู้ลุกขึ้นจากความต่ำต้อยและสาบานว่าจะทำลายพันธนาการแห่งโชคชะตา!”
“นั่นจะเป็นมหากาพย์ที่แท้จริงเกี่ยวกับ ‘ความไม่ย่อท้อ’ และ ‘การกลับมาสู่จุดสูงสุด’ ”
“ใช่ครับ หนังสือเล่มต่อไปของผม จะเปลี่ยนไปเป็นแนว แฟนตาซีตะวันออก!”
“ชื่อของมันคือ— 《สยบฟ้าท้าอธรรม》 !”
“นี่จะเป็นเรื่องราวใหม่ล่าสุด เป็นตำนานอันเร่าร้อนของเด็กหนุ่มที่ลุกขึ้นจากความต่ำต้อย ใช้เหงื่อ ความเพียร และเจตจำนงที่ไม่ย่อท้อ เพื่อท้าทายชะตากรรมทีละก้าว!”
“ผมเชื่อว่า เด็กหนุ่มที่ก้าวออกมาจากความธรรมดา จะนำความรู้สึกเร่าร้อนและประทับใจขั้นสุดที่แตกต่างจากเฉินเป่ยเสวียนมาให้ทุกท่านอย่างแน่นอน!”
“สุดท้ายนี้ คำพูดนับพันก็รวมเป็นคำขอบคุณเดียว:”
“ขอบคุณสหายร่วมทางทุกท่านสำหรับการติดตามตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ขอบคุณทุกคะแนนโหวต ทุกบัตรผ่านรายเดือน ทุกการบริจาค และทุกความคิดเห็นในบท”
“พวกท่านเอง ที่ทำให้ชื่อ ‘เฉินเป่ยเสวียน’ มีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ และทำให้ ‘ชีวิตข้าทำอะไร ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟัง’ กลายเป็นสโลแกนของเรา”
“ภูเขาสีเขียวยังคงอยู่, สายน้ำยังคงไหลริน”
“แล้วพบกันใหม่ใน 《สยบฟ้าท้าอธรรม》 ครับ!”
ชูเฟิงมองดูข้อความนี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว้าเหว่เล็กน้อย
ในที่สุดก็จบลงแล้วสินะ รู้สึกใจหายจัง…
เขาพิมพ์ถามว่า: “ท่านปลา หนังสือเล่มใหม่จะวางจำหน่ายเมื่อไหร่ครับ? ผมรอไม่ไหวแล้ว!”
…
ในขณะเดียวกัน ข่าวนี้ก็กวาดล้างวงการนิยายออนไลน์ราวกับพายุคลั่ง
“《เซียนในเมืองกำเนิดใหม่》 จบแล้ว!”
“หนังสือเล่มใหม่ 《สยบฟ้าท้าอธรรม》 แนวแฟนตาซีตะวันออก!”
เว็บบอร์ดนิยายออนไลน์คึกคักมาก นักเขียนนิยายเซียนในเมืองตัวเล็ก ๆ หลายคนเริ่มร้องรำทำเพลง
“ดีใจมาก ภูเขาที่กดทับพวกเราอยู่ได้ย้ายออกไปแล้ว!”
“จากนี้ไป สนามนี้ข้าจะเป็นราชา!”
ส่วนนักเขียนแนวแฟนตาซีตะวันออกกลับทำหน้าเศร้าสร้อย
“เขาจะมาทำอะไรในแนวของเรา พวกเราเองก็ได้แค่ดื่มน้ำแกง”
“ทำไมไม่ไปฝั่งแฟนตาซีตะวันตกโน่นล่ะ สนามแข่งกว้างขวางจะตาย”
ส่วนเพื่อนร่วมวงการคนอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องก็ยังคงพูดคุยกันอย่างต่อเนื่อง
“ดูเหมือนว่าแนวแฟนตาซีตะวันออกยังมีศักยภาพที่จะขุดค้นได้อีกมาก…”
“ผมบอกมานานแล้วว่า แนวแฟนตาซีตะวันออกที่หยั่งรากในวัฒนธรรมของเรา จะมีแค่ไม่กี่รูปแบบที่วนไปวนมาได้อย่างไรกัน”
“เป็นปัญหาเดิม ๆ ของวงการนิยายออนไลน์ของเรา ความสร้างสรรค์ไม่เพียงพอ คนที่พอจะมีความคิดก็ไปเขียนหนังสือแบบเล่มกันหมดแล้ว”
“ถ้ามีความสามารถและสมองในการเขียนหนังสือเล่ม ใครจะยังมาเขียนนิยายออนไลน์อยู่ล่ะ พอผมบอกว่าผมเป็นคนเขียนนิยายออนไลน์ พวกเขาก็บอกว่าผมเป็นคนว่างงาน”
“ช่วยไม่ได้ วงการเราก็เป็นแบบนี้แหละ”
“ผมได้ยินมาว่า มีการแจ้งจากหน่วยงานระดับบนว่า จะเข้ามาสนับสนุนพวกเราด้วย…”
หัวข้อก็ถูกเบี่ยงเบนออกไปจากเรื่องของ กู้หย่วน อย่างรวดเร็ว
ในอีกด้านหนึ่ง กู้หย่วน กำลังนั่งลูบแมวอยู่กับสวี่ซิงเหมียนในคาเฟ่แมวแห่งหนึ่งในศูนย์การค้าใกล้โรงเรียน
กู้หย่วน มองดูสวี่ซิงเหมียนที่กำลังลูบแมว และเธอกลับแสดงสีหน้าที่มีความสุขยิ่งกว่าแมวในมือเสียอีก
เขาอดไม่ได้ที่จะแอบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาบันทึกภาพที่น่ารักนี้ไว้
สวี่ซิงเหมียนเห็น กู้หย่วน กล้าที่จะแอบถ่ายรูปตัวเอง ก็แสดงสีหน้าดุดันออกมา
กู้หย่วน ก็รีบถ่ายรูปเร็วขึ้น
ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันไป ลูบแมวหลากหลายชนิดรอบตัวไป ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ทั้งคู่ก็ลุกขึ้นยืน
“คุณอาคุณป้าจะถึงบ้านกี่โมงครับ?”
“อืม… น่าจะหกโมงครึ่งค่ะ”
“งั้นไม่รีบ เราไปเดินเล่นในห้างกันเถอะ”
เครื่องทำความร้อนในห้างสรรพสินค้าเปิดเต็มที่ สวี่ซิงเหมียนไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด ดังนั้นเธอจึงกอดเสื้อกันหนาวแบบมีขนเป็ดไว้และเดินเคียงข้าง กู้หย่วน
กู้หย่วน เห็นเช่นนั้น ก็เอื้อมมือไปหยิบเสื้อกันหนาวออกจากอ้อมแขนของเธอโดยอัตโนมัติ แล้วหนีบไว้ที่ข้อพับแขนของเขา
สวี่ซิงเหมียนดูเหมือนจะไม่รู้สึกแปลกใจ และยังคงมองดูสินค้ามากมายในห้างสรรพสินค้าต่อไป เพียงแต่ใบหูของเธอกลับแดงเล็กน้อย
กู้หย่วน มองไปที่ร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง และนึกขึ้นได้ว่าเขาสามารถซื้อเสื้อผ้าให้น้องสาวได้
เขาจำชื่อร้านเสื้อผ้าไว้ในใจ โดยตั้งใจว่าจะพาน้องสาวมาดูในอีกสองสามวัน
แต่สวี่ซิงเหมียนสังเกตเห็นสายตาของ กู้หย่วน อย่างรวดเร็ว และคิดว่าเขาต้องการซื้อเสื้อผ้า
เธอจึงจูงมือเขาเข้ามาอย่างรู้ใจ: “กู้หย่วน คุณอยากซื้อเสื้อผ้าเหรอ?”
“ฉันจะซื้อให้! พอดีเลย คราวก่อนตุ๊กตาผ้าไหมฉันยังไม่ได้ซื้อของขวัญตอบแทนคุณเลย!”
“ไม่ต้องเกรงใจเรื่องเงิน ฉันได้อั่งเปามาเยอะแยะเลยปีนี้!”
กู้หย่วน ก็เลยถูกสวี่ซิงเหมียนลากเข้ามาอย่างงง ๆ
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น