บทที่ 64 จบทั้งเล่ม

《ร้านค้าเล็กๆ ข้างเมฆ》 เป็นผลงานที่สัมผัสจิตใจได้อย่างไม่ต้องสงสัย ในฐานะนวนิยายทั่วไป มันประสบความสำเร็จในการตอบสนองความต้องการด้านความอบอุ่น การเยียวยา และอารมณ์ที่เรียบง่ายบริสุทธิ์ของผู้อ่านจำนวนมากภายใต้บริบทของยุคสมัยที่เฉพาะเจาะจง

บางทีการแสดงอารมณ์ของมันอาจดูตรงไปตรงมาและเร้าอารมณ์เกินไป ความสัมพันธ์ของตัวละครบางส่วนก็ดูเป็นอุดมคติและเหมือนในเทพนิยาย เนื้อเรื่องก็มีความจงใจและเต็มไปด้วยความบังเอิญที่ดูเป็นละคร

แต่ปัจจัยเหล่านี้แหละที่สามารถนำมาซึ่งการปลดปล่อยทางอารมณ์และการเยียวยาที่รุนแรงในทันทีแก่ผู้อ่าน

ในฐานะหนังสือเล่มที่สองของ กู้หย่วน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

กู้หย่วน คิดในใจ ขณะที่ถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ก็หลั่งไหลออกมาจากปลายนิ้วของเขา

…

หลายวันนี้ กู้หย่วน เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ได้ไปไหนเลย

เวลากลางวัน ถ้าเขามีความรู้สึกอยากเขียน เขาก็จะเขียน 《ร้านค้าเล็กๆ ข้างเมฆ》 ถ้าไม่มีอารมณ์ เขาก็จะเขียน 《เซียนในเมืองกำเนิดใหม่》

และในที่สุด หนังสือเล่มนี้ก็มาถึงบทสรุป

“‘โอ้ แล้วเจ้าเป็นใครล่ะ?’ เทพจุติสวรรค์หัวเราะเยาะ ‘ให้เทพผู้นี้ได้ดูหน่อยซิ’”

เทพจุติสวรรค์ผู้นี้คือมหาเซียนระดับสูงสุดที่มาจากห้วงอวกาศ เขาต้องการครอบครองวิชาและพลังพิเศษของเฉินเป่ยเสวียน จึงตัดสินใจที่จะแย่งชิงโอกาสและทำลายโลกทั้งใบ

เฉินเป่ยเสวียนต่อสู้กับเขาอย่างดุเดือด แต่ก็พลาดท่าพ่ายแพ้จนเกือบจะสิ้นหวัง

ทว่า ในขณะนั้นเอง เฉินเป่ยเสวียนกลับได้ปลุกพลังพิเศษที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของดวงวิญญาณมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว

ภายใต้การจับจ้องของสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนบนโลก เขากลายร่างเป็นเซียนราชาแห่งความอลหม่าน ผู้เหยียบดวงจันทร์ ตระกองดวงดาว และเมื่อเขาเอ่ยวาจา ก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสิบภพและโลกานับพัน:

“นามของข้าคือ…”

“เซียนเวิ้งฟ้าเป่ยเสวียน!”

ในที่สุด ทุกคนก็รู้ว่าเฉินเป่ยเสวียนคือมหาอำนาจที่กลับชาติมาเกิด และเขาก็สังหารผู้รุกรานทั้งหมดรวมถึงเทพจุติสวรรค์ด้วย

บทสรุปของเรื่องราวคือ เฉินเป่ยเสวียนออกจากโลกและท่องไปในห้วงดวงดาว

เมื่อ กู้หย่วน พิมพ์คำว่า “จบทั้งเล่ม” สามคำ ความรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างที่สุดก็เข้าครอบงำร่างกายของเขาทั้งหมด

ความเหนื่อยล้านี้ไม่ได้เป็นเพียงทางร่างกายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทางจิตใจด้วย

หนังสือเล่มนี้ดำเนินเรื่องมาตั้งแต่ช่วงเวลาที่เขาเกิดใหม่ กินเวลากว่าห้าเดือน เกือบหนึ่งล้านแปดแสนคำ

เฉลี่ยวันละหนึ่งหมื่นคำ

นี่เป็นตัวเลขหลังจากที่ กู้หย่วน ได้ตัดเนื้อเรื่องย่อยที่เปลี่ยนแค่ชื่อแต่เนื้อหาซ้ำซากออกไปเป็นจำนวนมาก มิฉะนั้นจำนวนคำสุดท้ายของหนังสือจะยิ่งมากกว่านี้

แต่ทุกอย่างก็คุ้มค่า เงินที่ได้จากหนังสือเล่มนี้เล่มเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับ กู้หย่วน ที่จะพาครอบครัวทั้งหมดย้ายมาตั้งรกรากในเมืองเจียงปิน

“ฮู่ว... ต่อไปนี้ เรามามุ่งเน้นที่ 《ร้านค้าเล็กๆ ข้างเมฆ》 กันเถอะ”

แม้ว่า กู้หย่วน จะไม่จำเป็นต้องทำการแก้ไขใด ๆ สำหรับหนังสือเล่มนี้ แต่การเขียนสาระสำคัญของการเยียวยาทางอารมณ์ของต้นฉบับออกมาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก

ดังนั้นความคืบหน้าของ กู้หย่วน จึงค่อนข้างช้า

ในระหว่างการเขียน กู้หย่วน มักจะกลับไปทบทวนคำแนะนำที่ได้รับจากอาจารย์ถังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ กู้หย่วน หยุดพิมพ์ต้นฉบับ เปลี่ยนไปหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และส่งข้อความไปหาสวี่ซิงเหมียน

“คุณอาคุณป้าเริ่มไปทำงานแล้วใช่ไหม?”

วันนี้เป็นวันที่แปดหลังปีใหม่ ดังนั้น กู้หย่วน จึงถามคำถามนี้

ความตั้งใจเดิมของเขาคือแค่หาบทสนทนาเปิด แต่เมื่อ กู้หย่วน พิจารณาคำถามนี้อีกครั้ง เขาก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนผมของตัวเองเป็นสีเหลืองอ่อนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“อืม”

สวี่ซิงเหมียนตอบกลับอย่างรวดเร็ว และถามต่อว่า: “มีอะไรเหรอ?”

“ออกไปเที่ยวกันเถอะ อยู่บ้านคนเดียวไม่เบื่อเหรอ?”

สวี่ซิงเหมียนซุกตัวอยู่บนโซฟา มองกองหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดและขนมขบเคี้ยวรอบตัวเธอ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: “ก็... ก็มีเบื่อบ้างนะ”

กู้หย่วน แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินความไม่เต็มใจในคำพูดของเธอ และพูดอย่างกระตือรือร้นว่า: “ถ้าเบื่อก็บอกสิ เราออกไปเที่ยวกันเถอะ”

“มีคาเฟ่แมวเปิดใหม่ใกล้โรงเรียน ไปไหม?”

ลูกแมวเหรอ?

ในฐานะผู้หญิง สวี่ซิงเหมียนย่อมไม่มีภูมิต้านทานต่อสิ่งมีชีวิตที่น่ารักเช่นนี้ แต่น่าเสียดายที่หลิวอิ๋ง (แม่) แพ้ขนแมว ดังนั้นสวี่ซิงเหมียนจึงทำได้แค่ดูแมวข้างถนน หรือรอให้พ่อของเธอหยุดงานแล้วพาเธอไปร้านขายสัตว์เลี้ยง

“ไปก็ได้ค่ะ เมื่อไหร่ดี?”

กู้หย่วน ตัดสินใจแน่วแน่: “งั้นพรุ่งนี้เลยละกัน ยังไงเราทั้งคู่ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”

สวี่ซิงเหมียนกำลังจะตอบตกลง แต่ก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ เธอเลื่อนแถบสถานะบนโทรศัพท์มือถือลง

พบว่าวันนี้เป็นวันที่ 13

ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ก็คือ…

แน่นอน! ผู้ชายคนนี้ไม่ได้คิดดี

สวี่ซิงเหมียนเชื่อว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่โง่เง่าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ดังนั้นเธอจึงมองเห็นความตั้งใจร้ายของผู้ชายคนนี้ได้ทันที

เธอก็รู้ว่าการที่คนสองคนออกไปเที่ยวด้วยกันในเวลานี้หมายถึงอะไร

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกถึงคำกำชับของแม่

หากเป็นไปตามคำสั่งสอนของพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เธอควรจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด และตัดความสัมพันธ์กับเขาให้ชัดเจน

แต่…

ถ้าเธอแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าพรุ่งนี้คือวันวาเลนไทน์ก็ไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ? ยังไงซะการจำวันไม่ได้ในช่วงวันหยุดฤดูหนาวก็เป็นเรื่องปกติ

เธอรู้สึกดีใจที่ตัวเองมีเหตุผลที่สมบูรณ์แบบ และกำลังจะตอบกลับอย่างมีความสุข แต่ก็พบว่า กู้หย่วน ได้ส่งข้อความมาอีกข้อความหนึ่งแล้ว

“แย่แล้ว! ขอโทษที! ฉันเพิ่งรู้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์…”

เดิมที กู้หย่วน ไม่ได้รับข้อความจากสวี่ซิงเหมียนเลยสักที คิดว่าเธอจะปฏิเสธ จึงเปิดใช้แผน B ทันที

“งั้นมะรืนนี้ละกัน ไม่สิ มะรืนนี้ฉันมีธุระนี่นา วันถัดไปอีกก็เหมือนจะมีธุระ…”

“โถ่ น่าเสียดายจัง เราเป็นเพื่อนซี้กันนะ จะปล่อยให้ช่วงปิดเทอมไม่มีโอกาสไปเที่ยวด้วยกันได้ยังไง? งั้นเอาเป็นพรุ่งนี้เลยละกัน จริง ๆ คนจีนเราก็ไม่ฉลองเทศกาลของต่างชาตินะ”

พูดจบ กู้หย่วน ก็ส่งต่อโพสต์จากสำนักงานการศึกษาเมืองเจียงปินเกี่ยวกับข้อเสนอแนะในการปฏิเสธการเฉลิมฉลองเทศกาลของต่างชาติ

ถัดจากนั้น กู้หย่วน ก็ส่ง WeChat ไปหาหวังจื่อเหออย่างไม่คาดคิด: “บอกว่าเธอไม่ว่าง”

หวังจื่อเหออีกด้านกำลังหัวเราะคิกคักดูวิดีโอสั้น ๆ จู่ ๆ ก็ได้รับข้อความสี่คำที่ไม่มีหัวไม่มีหางจาก กู้หย่วน เธอสงสัยอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ตระหนักได้: “ให้ฉันเป็นผู้ช่วยสินะ”

เธอตอบกลับ กู้หย่วน ด้วยอิโมจิ “OK” อย่างมั่นใจ และคิดในใจว่าจะปฏิเสธคำเชิญของสวี่ซิงเหมียนอย่างนุ่มนวลได้อย่างไร

แต่สวี่ซิงเหมียนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย

เมื่อเธอเห็นว่า กู้หย่วน พูดออกมาตรง ๆ ว่าพรุ่งนี้คือวันวาเลนไทน์ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรำคาญ: “เจ้าโง่นี่ทำไมพูดออกมาตรง ๆ เลย! แบบนี้ฉันจะแกล้งโง่ได้ยังไงกัน!”

แต่โชคดีที่ข้อความต่อ ๆ ไปของ กู้หย่วน ก็ตามมาอย่างรวดเร็ว

“โอ๊ย เขาพูดมีเหตุผลมากจริง ๆ งั้นก็ไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ…”

สวี่ซิงเหมียนตอบกลับอย่างมีความสุข: “ได้เลยค่ะ”

แม่คะ หนูไม่ได้ไม่เชื่อฟังนะคะ คนจีนไม่ฉลองเทศกาลของต่างชาติค่ะ

การออกไปเที่ยวกับเพื่อนสนิทในวันธรรมดาก็เป็นเรื่องปกติ

หลังจากได้รับคำตอบยืนยันแล้ว กู้หย่วน ก็วางโทรศัพท์ลงอย่างพึงพอใจ และหันกลับไปจดจ่อกับการเขียนต่อ

ทั้งสองฝ่ายต่างก็พอใจกับผลลัพธ์นี้

ในขณะที่หวังจื่อเหอที่รอคำเชิญจากสวี่ซิงเหมียนอย่างใจจดใจจ่อก็: ?

…

เวลาตีหนึ่ง กู้หย่วน คำนวณเวลาอย่างแม่นยำ และเผยแพร่ห้าบทสุดท้ายของ 《เซียนในเมืองกำเนิดใหม่》

สุดท้ายก็อัปโหลดบทส่งท้ายเมื่อจบเรื่อง

ไม่ใช่ว่า กู้หย่วน จะต้องอัปเดตในช่วงเวลาที่ไม่ปกติแบบนี้ แต่เป็นเพราะ กู้หย่วน ได้เผยแพร่สามบทแรกของหนังสือเล่มนี้เมื่อเวลาตีหนึ่งในตอนแรก

ถือเป็นพิธีกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ