บทที่ 63 กลับบ้าน

กู้หย่วนนั่งอยู่บนเครื่องบิน มองลงไปยังพื้นดินสีขาวโพลนด้านล่าง

“กลับบ้านไปฉลองปีใหม่แล้ว!”

หลังจากพิธีมอบรางวัลจบลง กู้หย่วนก็รีบจองตั๋วเครื่องบินทันที และหลังจากพักค้างคืนสุดท้ายที่รีสอร์ต เขาก็บินตรงกลับไปยังเมืองเจียงปิน

“อืม กลับไปอยู่กับครอบครัวดี ๆ นะ เทอมหน้าคุณจะยุ่งกว่านี้อีก”

เย่ปิงที่อยู่ข้าง ๆ พูดเสริม

“อย่าลืมทำโจทย์การบ้านช่วงปิดเทอมด้วย เปิดเทอมฉันจะตรวจ”

เมื่อกู้หย่วนได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองด้วยตาที่เบิกกว้าง ถามอย่างประหลาดใจว่า: “พี่ปิง เอาจริงเหรอ? พี่จะให้ผมทำการบ้านช่วงปิดเทอมเนี่ยนะ?”

เขาชี้ไปที่ตัวเอง: “พี่รู้ไหมว่าใครนั่งอยู่ตรงหน้าพี่?”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเย่ปิง: “คุณกำลังคุยกับใครอยู่? แต่ถ้าไม่อยากทำการบ้านก็ได้นะ”

“รีบไปคิดโครงเรื่องสำหรับหนังสือเล่มต่อไปดีกว่าว่าจะเขียนอะไร”

กู้หย่วนรู้สึกพูดไม่ออกทันที: “มาดักรอผมอยู่ตรงนี้เลยเหรอครับพี่ปิง? เป็นภารกิจที่พี่หนิงมอบให้ใช่ไหม”

“ผมเป็นลูกศิษย์ของพี่นะครับพี่ปิง พี่จะใจร้ายบ่มเพาะผมแบบเร่งรัดอย่างนี้ได้ยังไง?”

“ก็แค่ให้คุณลองคิดแนวทาง ไม่ได้ให้คุณเริ่มเขียนทันทีเสียหน่อย”

“อีกอย่าง ตอนนี้คุณเขียนเยอะหน่อย ก็ถือเป็นประสบการณ์นะ แล้วมันก็เป็นประโยชน์กับการเข้าร่วมโครงการรับตรงของคุณด้วย”

กู้หย่วนเก็บสีหน้ายิ้มแย้มลงและพยักหน้าอย่างจริงจัง: “ได้ครับพี่ปิง ที่พี่พูดมีเหตุผล ผมคิดออกแล้วว่าจะเขียนหนังสือเล่มต่อไปเรื่องอะไร”

คราวนี้ถึงตาที่เย่ปิงแสดงความตกใจ: “จริงหรือเปล่า? บอกฉันซิ”

“ไม่ได้ครับ ผมกลัวพี่จะขโมยไอเดียของผม” กู้หย่วนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

…

“พรุ่งนี้ว่างไหม?”

กู้หย่วนพิมพ์ในช่องแช็ตกับสวี่ซิงเหมียนบนโทรศัพท์มือถือ

เกือบจะในวินาทีถัดมา ข้อความของสวี่ซิงเหมียนก็ตอบกลับมา

“ไม่ว่างค่ะ ไปบ้านคุณยายกับแม่ จะกลับมาได้ก็หลังปีใหม่แล้ว”

“ครับ/ครับผม”

กู้หย่วนตอบกลับด้วยสติกเกอร์รูปถอนหายใจ

“ตั้งใจอยู่บ้านปั่นต้นฉบับดีกว่า”

เขาเปิดแอปฯ ผู้ช่วยนักเขียน และอัปโหลดตอนที่อัปเดตของวันนี้ก่อน

จากนั้นก็เริ่มเปิดดูส่วนแสดงความคิดเห็นที่ไม่ได้ดูมานาน

“ทำไมรู้สึกเหมือนกำลังจะจบแล้วเลยนะ รู้สึกว่าช่วงนี้จังหวะมันเร่งขึ้นนิดหน่อย”

“จะเป็นไปได้ยังไงกัน ผลงานดีขนาดนี้ แถมยังมีเรื่องในโลกเซียนให้เขียนอีกนะ”

กู้หย่วนเห็นความคิดเห็นนี้และตอบกลับอย่างชัดเจน: “ใช่แล้ว ใกล้จะถึงตอนจบแล้ว หนังสือเล่มใหม่กำลังอยู่ในขั้นตอนการคิดโครงเรื่อง”

กู้หย่วนคิดไว้แล้วว่านวนิยายออนไลน์เล่มต่อไปจะเขียนเรื่อง 《สยบฟ้าท้าอธรรม》อันโด่งดัง เพื่อให้เรื่องนี้โด่งดังระเบิดเถิดเทิงในยุคนี้

“จับได้แล้ว!”

“อ้าว? ทำไมถึงจะจบแล้วล่ะ พวกเรายังไม่เบื่อเฉินเป่ยเสวียนเลยนะ”

กู้หย่วนตอบอย่างใจเย็น: “ชื่อหนังสือคือ ‘เซียนในเมือง’ หนังสือเล่มนี้จบลงแล้ว แต่เรื่องราวของเฉินเป่ยเสวียนยังไม่จบ”

“ผมเข้าใจแล้ว! ท่านปลาหมายความว่าหนังสือเล่มต่อไปจะเขียนต่อเรื่องเซียนเป่ยเสวียน โดยใช้ชื่อว่า 《กำเนิดใหม่เซียนเซียนในแดนเซียน》!”

“ท่านปลา ทำไมปีนี้ถึงไม่ไปงานเลี้ยงประจำปีของวงการนิยายออนไลน์ล่ะครับ? สตาร์เชนไม่เชิญท่านเหรอ?”

กู้หย่วนรู้เรื่องนี้ แต่ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาสำคัญของการวางจำหน่าย 《หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ》 เขาไม่สามารถปลีกตัวได้เลย

“เชิญครับ แต่ไม่มีเวลา ปีหน้าคงจะได้ไป”

“ฮิฮิ อย่าผิดคำพูดนะครับ อยากรู้จังว่าท่านปลาหน้าตาเป็นอย่างไร…”

…

ในวันส่งท้ายปีเก่า ครอบครัวกู้หย่วนทั้งสี่คนนั่งคุยเล่นอยู่หน้าจอโทรทัศน์

รายการ ‘ชุนหว่าน’ (งานกาล่าปีใหม่) กำลังออกอากาศเป็นเสียงประกอบ

กู้หย่วนซื้อบ้านไว้แล้ว แต่ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนของการระบายอากาศ ทำความสะอาด และอื่น ๆ จึงยังไม่สามารถย้ายเข้าอยู่ได้ชั่วคราว

โชคดีที่บ้านเช่าหลังนี้ยังมีเวลาอีกสองเดือนกว่าจะหมดสัญญา จึงไม่เร่งรีบมากนัก

ส่วนสาเหตุที่ไม่ได้กลับไปบ้านในชนบทนั้นง่ายมาก เพราะที่นั่นไม่มีญาติ

ญาติทางแม่ของกู้หย่วนอยู่ที่จังหวัดอื่นซึ่งอยู่ห่างไกลมาก

ส่วนญาติทางพ่อของกู้หย่วน ไม่พูดถึงก็แล้วกัน

ขณะนี้ รายการตลกสั้นที่พ่อและแม่ของกู้หย่วนชอบดูกำลังออกอากาศ กู้หย่วนจึงกลับเข้าห้องของตัวเองและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

“คุณจะกลับมาวันไหน?”

“วันที่ห้าหลังปีใหม่”

กู้หย่วนเปิดปฏิทินบนโทรศัพท์มือถือ และพบว่าวันนั้นคือวันที่ 10 กุมภาพันธ์

“เอ๊ะ?” กู้หย่วนจ้องมองวันที่ 14 กุมภาพันธ์บนปฏิทินและเริ่มครุ่นคิด

…

ทันทีที่เสียงระฆังเที่ยงคืนดังขึ้น กู้หย่วนก็ได้รับข้อความอวยพรปีใหม่มากมาย

ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกชมรมวรรณกรรมและเพื่อนร่วมชั้นเรียน

ส่วนสวี่ซิงเหมียนส่งวิดีโอจุดดอกไม้ไฟมาให้ ซึ่งดูคึกคักและมีบรรยากาศของเทศกาลปีใหม่มาก

“นี่คือเหตุผลที่ไม่วิดีโอคอลหาฉันใช่ไหม?” กู้หย่วนวางโทรศัพท์และเตรียมตัวเข้านอน

เมื่อตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น เขาก็ส่งคำอวยพรปีใหม่ให้กับผู้ใหญ่ เช่น อาจารย์, ญาติ, และนักเขียนอาวุโสในวงการวรรณกรรม

นักเขียนอาวุโสเหล่านี้คือคนที่กู้หย่วนรู้จักจากการเข้าร่วมการแข่งขันวรรณกรรมทั้งสองครั้ง ซึ่งรวมถึงอาจารย์ไช่และอาจารย์ถังด้วย

ใช่แล้ว กู้หย่วนสามารถเพิ่ม WeChat ของอาจารย์ถังได้สำเร็จ

ได้มาอย่างไร? แน่นอนว่าถามมาจากอาจารย์ไช่

ในช่วงไม่กี่วันที่กลับบ้าน เขาก็ทักไปรบกวนอาจารย์ถังเป็นครั้งคราว เพื่อขอคำแนะนำเกี่ยวกับเทคนิคการเขียนเรื่องเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมและผู้คนในชนบท

ทว่าอาจารย์ถังไม่เพียงแต่ไม่เบื่อหน่าย แต่ยังชี้แนะเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

และในตอนท้าย ก็มักจะเตือนกู้หย่วนเสมอว่าเมื่อเขียนบทความเสร็จแล้ว ให้ส่งมาให้ท่านดูก่อน

แน่นอนว่ากู้หย่วนก็ตอบตกลงอย่างหนักแน่น: “วางใจได้เลยครับ อาจารย์ถัง!”

ใช่แล้ว หมอนี่ตีเนียนเรียกอาจารย์แล้ว

…

กู้หย่วนมองพายุหิมะที่พัดโหมกระหน่ำอยู่ข้างนอก และหลังจากยืนยันอีกครั้งว่าปิดหน้าต่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็รินน้ำร้อนใส่แก้วให้ตัวเอง

เขาอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงพ่อที่กำลังขับรถอยู่ข้างนอก

คุณพ่อของกู้หย่วนเป็นผู้สูงอายุที่ดื้อรั้น แม้ว่ากู้หย่วนจะเกลี้ยกล่อมให้ท่านเลิกทำงานและอยู่บ้านพักผ่อนอย่างมีความสุขหลายครั้ง แต่ท่านก็ยังยืนกรานว่า: “ฉันยังทำงานได้ จะพักทำไม”

“ฉันยังไม่แก่ถึงขั้นที่ต้องให้ลูกชายเลี้ยงดู”

“เฮ้อ” กู้หย่วนเรียกสติกลับมา ส่ายหัว เดินมาที่โต๊ะ และค่อย ๆ พิมพ์บรรทัดแรก

《ร้านค้าเล็กๆ ข้างเมฆ》 

หลังจากเตรียมการมานานกว่าหนึ่งเดือน กู้หย่วนก็ตัดสินใจที่จะเริ่มเขียนหนังสือเล่มที่สองในที่สุด

ย้อนกลับไปตอนที่อยู่ในค่ายบ่มเพาะนักเขียน เขาก็มีความคิดที่จะเขียนหนังสือเล่มนี้แล้ว

จริง ๆ แล้ว ตอนแรกเขากำลังพิจารณาที่จะเขียน 《ก็อดฟาเธอร์มังกร》

เพราะ 《ก็อดฟาเธอร์มังกร》 มีอานุภาพระดับระเบิดนิวเคลียร์ต่อเด็กผู้ชายในวัยรุ่น การเขียนสองเล่มแรกออกมาจะทำให้กลุ่มคนเหล่านี้กลายเป็นแฟนคลับของเขาทันที

แต่เนื่องจากเขาเคยเขียน 《หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ》 มาก่อน กลุ่มผู้อ่านที่ดึงดูดมาได้จึงมีความทับซ้อนกันอยู่บ้าง

พอดีกับที่เพื่อนร่วมค่ายบ่มเพาะนักเขียนได้เล่าเรื่องนั้นขึ้นมา ทำให้เขานึกถึงหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาทันที

เขานึกถึงประโยคที่เคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง

“เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นระหว่างดวงดาวและท้องทะเลเสมอไป ความรู้สึกที่น่าประทับใจที่สุด มักจะซ่อนอยู่ในความทรงจำที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาเหล่านี้”

เขารู้สึกว่าการที่เขายึดติดกับการตั้งค่าแฟนตาซีมาก่อน อาจทำให้เขาละเลยพลังอีกอย่างที่ทรงพลังไม่แพ้กัน

และสำหรับเขา การเขียนหนังสือที่เหมาะกับผู้อ่านในวงกว้างขึ้น ก็ถือเป็นการปูทางสำหรับสไตล์ที่หลากหลายในอนาคตของเขาด้วย

ส่วน 《ก็อดฟาเธอร์มังกร》 ไว้เล่มหน้าแล้วกัน ไม่ต้องรีบร้อน

เขาหวนนึกถึงความรู้ที่เรียนรู้จากอาจารย์ถังในช่วงไม่กี่วันนี้ และเริ่มพิมพ์สองสามบรรทัดช้า ๆ

“ฝั่งนี้ของภูเขาคือวัยเด็กของหลิวฉือซาน ส่วนฝั่งโน้นของภูเขาคือทะเลของคุณยาย”