บทที่ 62 คว้าแชมป์อีกครั้ง

“ชื่อของกู้หย่วนยังไม่ได้ถูกประกาศออกมาเลย ดูเหมือนว่าเรื่อง 《สร้อยคอ》 จะเป็นเขาเขียนจริง ๆ ด้วย”

“สุดยอดจริง ๆ เป็นผู้นำในวงการวรรณกรรมในอนาคตเลยนะเนี่ย”

“ตั้งตารอผลงานเรื่องยาวเล่มแรกของเขาเลย”

ที่เมืองเจียงปิน แม่ของกู้หย่วนถือโทรศัพท์มือถือและยิ้มอย่างมีความสุขกับความคิดเห็นที่กำลังสนทนากันบนหน้าจอ

พ่อของกู้หย่วนก็ซ่อนความภาคภูมิใจในดวงตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน

“สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่าคือฝีปากของผู้เขียนที่เยือกเย็นจนเกือบจะดูโหดร้าย เขาไม่ได้ตัดสิน แต่เพียงนำเสนอ; ไม่ได้กระตุ้นอารมณ์ แต่เพียงบันทึก”

“เขาใช้ภาษาที่สุขุมที่สุดเพื่อให้เราได้เห็นกับตาว่าความทะนงเพียงเล็กน้อยสามารถก่อให้เกิดหิมะถล่มในชีวิตที่ยาวนานถึงสิบปีได้อย่างไร”

“และประโยคสุดท้ายที่ดังราวฟ้าผ่าว่า ‘ของปลอม’ นั้น เป็นสิ่งที่หาได้ยากในประวัติศาสตร์วรรณกรรม—มันทำให้การต่อสู้ การเสียสละ และความมุ่งมั่นทั้งหมดนั้นกลายเป็นความว่างเปล่าในทันที เผยให้เห็นถึงความไร้สาระที่ลึกซึ้งที่สุดของโชคชะตา”

“พลังของผลงานชิ้นนี้อยู่ที่นี่”

“มันทำให้ความตื่นตะลึงยังคงก้องอยู่ในใจเราเมื่อปิดหนังสือ บีบบังคับให้เราทบทวนชีวิตของตนเอง คิดถึงขอบเขตระหว่างความจริงกับความลวง, ราคาที่ต้องจ่ายกับคุณค่าที่ได้รับ”

“ผู้เขียนคนนี้ทำให้เราเห็นว่า การวิพากษ์วิจารณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเกิดจากการสังเกตที่เยือกเย็นที่สุด; ความห่วงใยในเพื่อนมนุษย์ที่ลึกซึ้งที่สุดซ่อนอยู่ในการนำเสนอโชคชะตาที่โหดร้ายที่สุด”

“ด้วยเหตุนี้ เกียรติยศแห่งแชมป์นี้ จึงไม่เพียงแต่เป็นการยอมรับในทักษะการเขียนอันยอดเยี่ยมของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นการยกย่องนักเขียนหนุ่มผู้มีแนวคิดที่เป็นอิสระ มีความเข้าใจที่ลึกซึ้ง และความสามารถในการเล่าเรื่องที่เหนือชั้น”

“บัดนี้ ผมขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า ผู้ชนะเลิศการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ ‘แสงริบหรี่...นิรันดร์’ ในปีนี้คือ—”

พิธีกรหยุดเล็กน้อย สายตากวาดมองไปทั่วทั้งห้องโถง ก่อนจะกล่าวอย่างหนักแน่นว่า:

“กู้หย่วน!”

สปอตไลท์ทั้งสนามก็ส่องมาที่กู้หย่วนทันที

“ขอเสียงปรบมืออันเกรียวกราวที่สุด เพื่อแสดงความยินดีกับนักเขียนหนุ่มผู้ที่นำความประหลาดใจมาสู่วงการวรรณกรรม!”

“และขอให้พวกเรามาร่วมกันตั้งตารอว่า ดาวแห่งวรรณกรรมดวงนี้จะนำแสงสว่างชั่วนิรันดร์มาสู่พวกเราในอนาคตได้อย่างไร!”

พร้อมกับเสียงปรบมืออันร้อนแรงและแสงไฟสว่างไสว กู้หย่วนเดินขึ้นสู่แท่นรับรางวัล

เขารับถ้วยรางวัลและใบประกาศนียบัตรที่กรรมการมอบให้ด้วยรอยยิ้ม

หลังจากการถ่ายภาพร่วมกัน พิธีกรถามว่า: “นักเรียนกู้หย่วน ขอแสดงความยินดีด้วยครับ! ในตอนนี้ ผมเชื่อว่าทุกคนคงอยากรู้อยากเห็นไม่แพ้ผมเลย”

“คุณมีความคิดที่จะแต่งเรื่องที่เปิดเผยความทะนงของมนุษย์และความไร้สาระของโชคชะตาในเวลาเพียงไม่กี่วันได้อย่างไร?”

“ช่วยแบ่งปันให้ทุกคนฟังหน่อยได้ไหมครับ?”

กู้หย่วนยกไมโครโฟนขึ้น: “แรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์บทความนี้มาจากการได้รับของล้ำค่าสองอย่างในค่ายบ่มเพาะนักเขียน”

“อย่างแรก มาจากคำสอนของอาจารย์เรื่อง ‘การฉายภาพความปรารถนา’ ซึ่งทำให้ผมตระหนักว่าพลังของการวิพากษ์วิจารณ์นั้นอยู่ที่การนำเสนอความคลาดเคลื่อนของมูลค่าระหว่างคนกับสิ่งของอย่างแม่นยำ ไม่ใช่การตำหนิอย่างตรงไปตรงมา”

“อย่างที่สอง มาจากเรื่องสั้นเกี่ยวกับความทะนงที่เพื่อนร่วมค่ายคนหนึ่งแบ่งปันในวงเสวนาในคืนหนึ่ง มันทำให้ผมได้สัมผัสอย่างแท้จริงถึงราคาทางอารมณ์ที่หนักหน่วงและเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความทะนงนั้น”

“ผมพยายามรวมความรู้สึกที่แท้จริงนี้เข้ากับเทคนิคระดับมืออาชีพ สร้างเป็นอุปมาอุปไมยที่จะผลักดัน ‘ความคลาดเคลื่อน’ ไปสู่ขีดสุด”

“การไล่ตามคุณค่าที่ลวงตาครั้งหนึ่ง จะเผยให้เห็นถึงภาพลักษณ์ดั้งเดิมของชีวิตได้อย่างไร และทำให้ตัวเอกต้องใช้เวลาหลายปีเพื่อลิ้มรสผลขมที่เกิดจากความทะนงในใจตั้งแต่แรก”

“ขออุทิศบทความนี้เพื่อสำรวจราคาที่ต้องจ่ายภายใต้ความแวววาว และระยะห่างชั่วนิรันดร์ระหว่างเรากับความปรารถนา”

เสียงปรบมือดังกึกก้อง

“จดไว้เลย รีบจดไว้ให้หมด นี่คือข้อมูลสำหรับวารสารของโรงเรียนภาคเรียนหน้าเลยนะ”

ในขณะนี้ สมาชิกชมรมวรรณกรรมหยวนฟานที่ถูกทางโรงเรียนกำหนดให้รับชมการถ่ายทอดสด ได้จับประเด็นสำคัญและจดคำพูดของประธานชมรมไว้อย่างละเอียด

“ขอแสดงความยินดีกับกู้หย่วนอีกครั้ง และขอแสดงความยินดีกับนักเรียนทุกคนที่ได้รับรางวัล! ขอขอบคุณผู้เข้าแข่งขันทั้ง 50 คน ที่ร่วมกันสร้างสรรค์ ‘ค่ำคืนแห่งวรรณกรรม’ ที่ยอดเยี่ยมนี้ให้แก่เรา”

“บทความเป็นเรื่องราวชั่วนิรันดร์ ผู้ที่ได้รับหรือสูญเสียมีเพียงใจเท่านั้นที่รู้ การแข่งขันมีอันดับ แต่เส้นทางวรรณกรรมไม่มีที่สิ้นสุด ขอให้แสงริบหรี่ที่ส่องสว่างในค่ำคืนนี้ ได้หลอมรวมเข้ากับสายธารนิรันดร์ของการสร้างสรรค์ในอนาคตของพวกคุณ ส่องสว่างทุกย่างก้าวข้างหน้าของพวกคุณ”

“ผมขอประกาศว่า การแข่งขันนวนิยายสั้น ‘แสงริบหรี่...นิรันดร์’ ในปีนี้ พิธีมอบรางวัล ‘ค่ำคืนแห่งวรรณกรรม’ ได้เสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว! ขอบคุณทุกท่าน แล้วพบกันใหม่ในการแข่งขันครั้งหน้า!”

แสงไฟในห้องประชุมสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มราวคลื่น

กู้หย่วนเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง และถูกนักข่าวจากสื่อต่าง ๆ ขวางไว้

“แสงริบหรี่...นิรันดร์ ยังไงก็สู้การแข่งขันนิยายวิทยาศาสตร์ไม่ได้เลย ไม่เพียงแต่ไม่มีงานเลี้ยงอาหารค่ำเท่านั้น ทำไมนักข่าวถึงได้เข้ามาเยอะขนาดนี้”

กู้หย่วนบ่นในใจ แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มที่สดใส และตอบคำถามของนักข่าวแต่ละคนด้วยภาษาที่เหมาะสม

กู้หย่วนใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมงกว่าจะหลุดออกมาได้

เมื่อกลับถึงห้อง เย่ปิงถือโทรศัพท์มือถือ: “คะแนนบทความรอบชิงชนะเลิศของคุณออกมาแล้ว ลองดูสิ”

กู้หย่วนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า การคว้าแชมป์ในรอบชิงชนะเลิศไม่ใช่จุดสิ้นสุด การจัดอันดับสุดท้ายยังคงขึ้นอยู่กับคะแนนรวมจากการแข่งขันทั้งสามรอบ

แน่นอนว่าคนภายนอกไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ แต่ให้ความสนใจกับอันดับในรอบชิงชนะเลิศมากกว่า

อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้เข้าแข่งขัน การจัดอันดับนี้เกี่ยวข้องกับคะแนนสะสมการแข่งขันของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงต้องให้ความสำคัญ

“แปดสิบ?”

เมื่อกู้หย่วนเห็นคะแนนนี้ แม้แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

เพราะคะแนนเต็มของรอบชิงชนะเลิศคือ 80

ต้องทราบว่าก่อนหน้านี้ 《ใบไม้ใบสุดท้าย》 ของกู้หย่วน ได้คะแนนเพียง 59.3 ในรอบรองชนะเลิศที่มีคะแนนเต็ม 60 ซึ่งไม่ได้คะแนนเต็ม

“คณะกรรมการระบุว่า เนื่องจากคุณกล้าที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดและประสบความสำเร็จในการสร้างสรรค์บทความที่มีความหมายในการวิพากษ์วิจารณ์อย่างลึกซึ้งในวัยเพียงเท่านี้ จึงได้เพิกเฉยต่อข้อบกพร่องเล็กน้อยเพื่อเป็นการให้กำลังใจ”

กู้หย่วนพยักหน้า: “ก็คือไม่ได้จับผิดสินะ”

เขาเปิดหน้าหลักของการแข่งขันวรรณกรรม คะแนนสะสมการแข่งขันของเขาอยู่ที่ 61.5 แล้ว

“โห เพิ่มคะแนนเยอะขนาดนี้!”

กู้หย่วนจำได้ว่าตอนที่เขาแข่งวรรณกรรมนิยายวิทยาศาสตร์เสร็จใหม่ ๆ เขาได้แค่ 24.5 คะแนนเท่านั้น

นั่นหมายความว่า ‘แสงริบหรี่...นิรันดร์’ เพิ่มให้เขา 37 คะแนน

“มันมาได้ยังไงเนี่ย?” กู้หย่วนคลิกดูแหล่งที่มาของคะแนน

【คะแนนรวมสามรอบการแข่งขัน ‘แสงริบหรี่...นิรันดร์’ นวนิยายสั้นระดับประเทศสำหรับนักเรียนมัธยมปลาย ครั้งที่ 7 “189.2”: 32 คะแนน】

【ชนะเลิศการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ ‘แสงริบหรี่...นิรันดร์’ นวนิยายสั้นระดับประเทศสำหรับนักเรียนมัธยมปลาย ครั้งที่ 7: 5 คะแนน】

“มาตรฐานการแปลงจาก 189 คะแนนเป็น 32 คะแนนคืออะไร?”

“คูณด้วยศูนย์จุดหนึ่งเจ็ด”

“ใครเป็นคนกำหนด?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ? ว่ากันว่าเป็นคณะกรรมการและกระทรวงศึกษาธิการร่วมกันกำหนดขึ้นด้วยอัลกอริทึมพิเศษ”

“ไร้สาระน่า ฉันว่าต้องเป็นไอ้คนฉลาดคนไหนสักคนคิดขึ้นมาแบบสุ่ม ๆ แน่” กู้หย่วนบ่นพึมพำ และดูอันดับต่อไป

เขาเป็นที่หนึ่งอย่างไม่มีข้อสงสัย

ส่วนหลัวจี๋ตกลงจากอันดับสองไปอยู่ที่สี่ โดยมีเฉิงซือหย่วนเข้ามาแทนที่ในอันดับสอง

เฉิงซือหย่วน คือคนที่ได้อันดับสองระดับประเทศในการแข่งขัน ‘แสงริบหรี่...นิรันดร์’ ทั้งสามรอบ

ถูกต้อง รอบชิงชนะเลิศเขาก็ได้ที่สอง เป็นรองแชมป์ระดับประเทศ

ส่วนหลินชิงชิง อันดับไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงเป็นที่สาม

แต่ก็เหนือกว่าหลัวจี๋ไปหนึ่งอันดับ