บทที่ 74 เอาผู้เฒ่าถังมาเป็นจุดขายงั้นหรือ?

“ไม่เป็นไร อย่างน้อยเราก็รู้ชื่อผู้แต่งล่ะน่า”

“ก็รู้แค่นี้แหละ...”

คนในวงการรู้สึกตกใจไม่น้อยกว่าคนนอก เพราะพวกเขาทราบดีถึงคุณค่าที่แท้จริงของการที่นักเขียนขายดีได้รับคำนำที่เขียนด้วยลายมือจากปรมาจารย์ด้านวรรณกรรม

“สำนักพิมพ์ฉางเจียงนี่มันโชคดีอะไรขนาดนี้!”

“อัญมณีหายากอย่างกู้หย่วน กลับตกไปอยู่ในมือพวกเขา!”

“อย่าอิจฉาเลย วิธีการทำการตลาดของเขา นายก็เรียนรู้ไปแล้วกัน”

ภายในสำนักพิมพ์ฉางเจียง

“ท่านผู้อำนวยการครับ วิธีการทำการตลาดของท่านสุดยอดไร้เทียมทานจริง ๆ!”

ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดก็หัวเราะ: “แม่บ้านฉลาดก็ปรุงอาหารโดยไม่มีวัตถุดิบไม่ได้ ก็ต้องขอบคุณคำนำของท่านผู้เฒ่าถังด้วยเช่นกัน”

“การพิมพ์ครั้งแรก 600,000 เล่ม คำนำที่ท่านเขียนก็มีมูลค่าเทียบเท่า 200,000 เล่มแล้ว”

...

ภายใต้การประชาสัมพันธ์เช่นนี้ ปริมาณการสนทนาเกี่ยวกับ “หนังสือเล่มใหม่ของกู้หย่วน” ก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนทุกอย่างจะเจริญรุ่งเรือง ทุกคนต่างพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม มีคนหนึ่งยกเว้น

กู้หย่วนนั่งอยู่ในสำนักงานชมรมวรรณกรรม สีหน้ามืดครึ้ม

เนื่องจากความร่วมมือที่ราบรื่นในครั้งที่แล้ว กู้หย่วนจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องการประชาสัมพันธ์หลังจากส่ง “ริมเมฆามีร้านค้าเล็ก ๆ” ให้สำนักพิมพ์ฉางเจียง และปล่อยให้พวกเขาจัดการไป

ส่วนตัวเองก็มุ่งเน้นไปที่การอัปเดต “สยบฟ้าผ่าพิภพ” และการเตรียมการแข่งขันโต้วาทีของโรงเรียน

เมื่อครู่ที่เขาถือโอกาสช่วงว่างไปค้นหาข้อมูลบนอินเทอร์เน็ต เขาเพิ่งจะรู้ถึงการกระทำของสำนักพิมพ์ฉางเจียงในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

“บ้าจริง... พวกเขาเอาผู้เฒ่าถังไปย่างไฟได้อย่างไร?”

“นี่มันอะไรกัน? ใช้ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของผู้เฒ่าถังมาเป็นจุดขายเพื่อโฆษณาหนังสือของฉันงั้นหรือ?”

แรงจูงใจที่กู้หย่วนขอให้ผู้เฒ่าถังเขียนคำนำให้นั้นบริสุทธิ์มากในตอนแรก

อย่างแรกคือ ผู้เฒ่าถังเป็นบุคคลที่เขานับถือที่สุดในโลกวรรณกรรมนี้ การขอคำนำเป็นการแสดงความเคารพและขอคำแนะนำสูงสุดจากลูกศิษย์ต่ออาจารย์

อย่างที่สองคือ เขาหวังว่าผลงานที่สร้างสรรค์ด้วยความตั้งใจจริงของเขาจะได้รับการประเมินจากปรมาจารย์ที่แท้จริง

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับวรรณกรรม ไม่ใช่เชิงพาณิชย์

และกู้หย่วนรู้ดีว่า ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หนังสือของเขาก็เป็นนวนิยายยอดนิยมเล่มหนึ่ง

ผู้อ่านวรรณกรรมดั้งเดิมที่สนใจตามคำนำของผู้เฒ่าถัง อาจทำให้ผู้เฒ่าถังถูกวิพากษ์วิจารณ์ได้

เช่น คำพูดที่ว่า “ไอ้แก่คนนี้เงินขาดมือหรือไง” หรือ “ตอนนี้การเขียนคำนำก็กลายเป็นเครื่องมือทางการตลาดไปแล้ว” เป็นต้น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ กู้หย่วนก็โทรวิดีโอคอลหาผู้เฒ่าถังอย่างจริงจัง

โทรศัพท์เชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว บนหน้าจอ ใบหน้าที่ชัดเจนและอ่อนโยนของผู้เฒ่าถังยังคงมีรอยยิ้มที่เมตตา

น้ำเสียงของกู้หย่วนติดขัดเล็กน้อย:

“อาจารย์ครับ ผมเพิ่งเห็นบทสัมภาษณ์ของบรรณาธิการบริหารหวัง... เขาพูดถึงเรื่องที่ท่านเขียนคำนำ และยังใช้คำชมเชยที่สูงส่งนั้นมาสร้างกระแสให้กับหนังสือเล่มใหม่ของผมด้วย”

“ลูกศิษย์รู้สึกอับอายอย่างยิ่ง”

“การที่ผมขอให้ท่านเขียนคำนำ เป็นความตั้งใจจริงที่อยากให้ท่านช่วยตรวจสอบ และอยากรู้ว่าเส้นทางนี้ของผม เดินถูกหรือไม่ ในใจของผม แค่ท่านยินดีใช้พู่กันเขียนให้ผลงานกระจอก ๆ ของผม ก็ถือเป็นการให้กำลังใจที่ยิ่งใหญ่แล้ว”

“แต่ผมไม่คิดเลยว่า สำนักพิมพ์พวกเขาจะ... พวกเขาจะใช้คำพูดของท่านเป็นจุดขายในการโฆษณา”

กู้หย่วนเงยหน้าขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความมุ่งมั่น:

“นี่ไม่ใช่เจตนาเดิมของผมอย่างแน่นอน และไม่ใช่ความเคารพที่ผมควรมีต่อท่าน อาจารย์ครับ ผมขอโทษที่รบกวนความสงบของท่าน”

“อาจารย์ครับ ท่านวางใจได้เลย ผมจะรีบแจ้งให้สำนักพิมพ์หยุดการประชาสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดทันที”

แววตาของผู้เฒ่าถังในสายโทรศัพท์เต็มไปด้วยความพึงพอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อกู้หย่วนพูดประโยคสุดท้ายจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เขาหัวเราะอย่างร่าเริงที่ไม่สอดคล้องกับรูปลักษณ์ที่เมตตาและอ่อนโยนของเขา: “ฮ่าฮ่าฮ่า เสี่ยวกู้ นายคิดมากไปแล้ว”

“ในเมื่อฉันตกลงที่จะเขียนคำนำให้เธอ ฉันก็รู้ว่าทันทีที่คำนำนี้ถูกเผยแพร่สู่สาธารณะ มันจะไม่ใช่แค่เรื่องระหว่างเราสองคนอีกต่อไป”

“บทความที่ตีพิมพ์ออกมา ก็คือสิ่งที่ผู้อ่านจะได้อ่าน”

“สำนักพิมพ์ใช้มันในการโฆษณา ก็เป็นหน้าที่ของพวกเขา ตราบใดที่สิ่งที่พูดไม่ใช่เรื่องโกหก ก็ไม่เป็นไร”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและลึกซึ้ง: “จำไว้ว่า วรรณกรรมที่ดี ไม่เคยกลัวที่จะถูกรู้จัก”

“กลิ่นไวน์ก็กลัวซอยลึก การเผยแพร่ผลงานที่มีคุณค่าอย่างแท้จริงให้ผู้อ่านมากขึ้นได้รับรู้ ตัวมันเองก็ไม่ใช่เรื่องต่ำต้อย”

“กุญแจสำคัญคือ ความคิดของเธออยู่ที่ไหน”

“ถ้าเธอรู้สึกยินดีกับสิ่งเหล่านี้ หรือจิตใจเริ่มวอกแวก นั่นแหละคือการเดินผิดทาง”

“แต่ถ้าเธอสามารถมองความวุ่นวายเหล่านี้เป็นแค่เมฆหมอกที่ลอยผ่านไป และยังคงจดจ่ออยู่กับการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นต่อไป การประชาสัมพันธ์เหล่านี้ก็ไม่ถือว่าผิด แต่กลับเป็นผลดี...”

“มันจะทำให้ถ้อยคำของเธอ ส่องสว่างไปยังผู้คนได้มากขึ้น”

“ดังนั้น ไม่ต้องกังวล ความตั้งใจของเธอ อาจารย์เข้าใจแล้ว”

“ตอนนี้ กลับไปให้ความสำคัญกับ 'เมืองริมเมฆา' ของเธอเถอะ นั่นคือรากฐานของเธอ”

ผู้เฒ่าถังแสดงให้เห็นถึงความมีใจกว้าง และใช้โอกาสนี้สอนกู้หย่วนเกี่ยวกับ “วิธีการเผชิญหน้ากับชื่อเสียงและผลประโยชน์”

แสดงให้เห็นถึงความเป็นปรมาจารย์ที่แท้จริง

หลังจากวางสาย กู้หย่วนครุ่นคิดถึงความหมายอันลึกซึ้งของผู้เฒ่าถัง จากนั้นก็โทรศัพท์หาสำนักพิมพ์ฉางเจียงอีกครั้ง

เขาไม่ได้โทรหาบรรณาธิการหนิง แต่โทรหาบรรณาธิการบริหารหวัง ซึ่งเขาทราบเบอร์โทรศัพท์อยู่แล้ว

เมื่อโทรศัพท์เชื่อมต่อ กู้หย่วนพูดอย่างใจเย็นและหนักแน่น: “บรรณาธิการหวัง ผมเห็นบทสัมภาษณ์แล้วครับ ผลการประชาสัมพันธ์ดีมาก ทีมงานทำงานหนักมากครับ”

“อย่างไรก็ตาม สำหรับส่วนของคำนำของผู้เฒ่าถัง ผมหวังว่า นี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ที่ถูกนำมาเน้นย้ำในการตลาดมากขนาดนี้”

“ผู้เฒ่าถังคืออาจารย์ของผม ไม่ใช่เครื่องมือในการประชาสัมพันธ์”

“ผมเข้าใจว่าสำนักพิมพ์ต้องการจุดขาย แต่โปรดให้ความสำคัญกับตัวหนังสือเอง”

“ผมหวังว่าทุกคนจะซื้อหนังสือเพราะมันสนุก ไม่ใช่เพราะผู้เฒ่าถังพูดอะไร”

“การเคารพรูปแบบของผลงานซึ่งกันและกัน คือพื้นฐานสำหรับความร่วมมือระยะยาวของเรา”

คำพูดเหล่านี้ กู้หย่วนแสดงความไม่พอใจ ขณะเดียวกันก็ให้ทางลงแก่อีกฝ่าย และยังได้ขีดเส้นแบ่งอย่างชัดเจน

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ บรรณาธิการบริหารหวังฟังคำพูดที่จริงจังของกู้หย่วน ก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ทันที

แม้ว่าเขาจะประหลาดใจกับความสุขุมและการควบคุมสถานการณ์ที่เหนือกว่าวัยของกู้หย่วน แต่เขาก็แสดงออกถึงความเป็นมืออาชีพในทันที

“ผมต้องขออภัยอย่างยิ่ง อาจารย์กู้หย่วน เป็นความผิดพลาดในการพิจารณาของสำนักพิมพ์เราเอง”

“ผมขอให้คำมั่นในนามของสำนักพิมพ์ฉางเจียงว่า กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์ที่สำคัญในอนาคต จะต้องมีการสื่อสารกับคุณก่อน เพื่อเคารพความคิดเห็นของคุณอย่างเต็มที่”

“และเพื่อเป็นการขออภัย เราตัดสินใจที่จะมอบ เงินค่าธรรมเนียมแสดงความจริงใจ ให้กับคุณและท่านผู้เฒ่าถัง”

บรรณาธิการบริหารหวังเห็นกู้หย่วนกำลังจะปฏิเสธ ก็รีบเสริมว่า: “นี่ไม่ใช่การชดใช้ แต่เป็นการผูกมัดเชิงลึกเพื่อรักษาคุณค่าของแบรนด์ร่วมกัน”

กู้หย่วนมุมปากกระตุก และกลืนคำพูดที่กำลังจะปฏิเสธกลับเข้าไปในลำคอ

คนพวกนี้ช่างพูดเก่งจริง ๆ...

หลังจากวางสาย บรรณาธิการหวังเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ

“ไปเรียกเหล่าหลี่มาหาฉัน” เขาออกคำสั่ง

ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดเดินเข้ามาอย่างร่าเริง

“เกิดอะไรขึ้นครับ ท่านหวัง? การประชาสัมพันธ์หนังสือใหม่ของกู้หย่วนประสบความสำเร็จอย่างมาก ทุกอย่างกำลังดำเนินไปด้วยดีครับ”

“ประสบความสำเร็จบ้าอะไร!” บรรณาธิการหวังตบโต๊ะเสียงดัง: “เปลี่ยนกลยุทธ์การประชาสัมพันธ์เดี๋ยวนี้! ใครให้แกกล้าเอาผู้เฒ่าถังมาเป็นจุดขายกัน!”

“กู้หย่วนโทรศัพท์มาหาฉันแล้ว!”

เหล่าหลี่เดินออกจากสำนักงานอย่างขุ่นเคือง และสบถในใจว่า: “ไอ้สารเลว”

“ตอนแรกใครกันที่ได้ยินแผนนี้แล้วรีบแย่งไปแสดงตัวต่อหน้าสื่อ...”

(ขอบคุณคำรับรองจากเจ้าของผลงานใหญ่ “ask3556” และ “ถงหลินผู้กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต”!!! ขอบคุณท่านทั้งสองมาก!)