บทที่ 90 สถานการณ์ผู้มีสองบุคลิกขนาดใหญ่

สวี่ซิงเหมียนเผชิญกับการโจมตีอันแหลมคมจากเพื่อนสนิท ก็ถึงกับพูดไม่ออกเล็กน้อย ขณะที่เพื่อนร่วมทีมของเธอ นักโต้วาทีคนที่สี่ของฝ่ายค้าน ก็ลุกขึ้นเริ่มโต้แย้งกู้หย่วน “ฝ่ายเราไม่เคยปฏิเสธคุณค่าของการต่อสู้” 

“แต่สิ่งที่เรายกย่องคือการเขียนที่หยั่งรากในชีวิตจริง เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและความห่วงใยในความเป็นมนุษย์ ดังเช่นที่ กู้หย่วนได้เขียนไว้ใน 《ร้านชำข้างเมฆา》” 

“นั่นคือทิศทางที่วรรณกรรมควรมุ่งไป ไม่ใช่การจมอยู่กับโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนที่ว่างเปล่า” “ฝ่ายเสนอครับ โปรดตอบคำถามนี้ตรงๆ ว่า วรรณกรรมออนไลน์สามารถสร้างสรรค์ผลงานแบบนั้นได้หรือไม่?” 

“หากคำตอบคือไม่ได้ แล้วความร่ำรวยที่กล่าวอ้างนั้นจะไม่ตื้นเขินเกินไปหรือ?”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ไม่เพียงแต่สวี่ซิงเหมียนบนเวทีจะรู้สึกตลกเท่านั้น แม้แต่เย่ปิงและอวี๋โยวที่อยู่ด้านล่างเวทีก็ยังรู้สึกแปลกๆ การใช้ผลงานของกู้หย่วนเพื่อโจมตีข้อโต้แย้งของกู้หย่วนเอง โลกนี้จะมีอะไรที่น่าขบขันเช่นนี้อีก? 

แต่ผู้ชมคนอื่นๆ ไม่รู้ว่ากู้หย่วนคือตัวตนสำรองของกู้หย่วน พวกเขาเพียงแค่ปรบมือให้กับการนำเสนอที่ยอดเยี่ยมของฝ่ายค้าน

หลังจากนักโต้วาทีคนที่สี่ของฝ่ายค้านพูดจบและนั่งลง อาจเป็นเพราะการโต้กลับของเขานั้นแหลมคมเกินไป ทำให้ฝ่ายเสนอไม่มีใครลุกขึ้นภายในสามวินาที เมื่อเห็นเช่นนั้น กู้หย่วนจึงทำได้เพียงลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มพูดอย่างคล่องแคล่ว “ขอบคุณฝ่ายค้านครับ ที่ได้สร้างแบบอย่างที่สมบูรณ์แบบให้กับเรา” 

“กู้หย่วน!” ทันใดนั้น เสียงหัวเราะอย่างเป็นกันเองก็ดังขึ้นทั่วสถานที่ เย่ปิงก็รู้สึกตลก: “ไอ้เด็กคนนี้ กำลังจะเริ่มชมตัวเองแล้วเหรอ?” ทว่า กู้หย่วนเปลี่ยนประเด็นทันที: “แต่ว่า วันนี้ ผมจะมากล่าวถึงข้อบกพร่องของกู้หย่วนและผลงานของเขาที่นี่ พร้อมกับการเสริมสร้างที่ดี!” เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็ตกใจ สวี่ซิงเหมียนเบิกตากว้าง เธอไม่คาดคิดเลยว่ากู้หย่วนจะหักหลังตัวเอง

“กู้หย่วนดีมาก แต่ผลงานของเขา เปรียบเสมือนซุปเก่าที่ถูกเคี่ยวอย่างพิถีพิถัน ซึ่งต้องการให้ผู้อ่านสงบจิตใจลงและลิ้มรสอย่างช้าๆ” 

“แต่โลกนี้ ไม่ได้มีแต่ผู้อ่านที่ต้องการค่ำคืนที่เงียบสงบเพื่อลิ้มรสหนังสือเท่านั้น” 

“ยังมีจิตวิญญาณนับไม่ถ้วนบนรถไฟใต้ดินที่แออัด ในช่วงพักสิบนาทีระหว่างเรียน ที่ต้องการความสะใจและหลีกหนีจากความเป็นจริงในชั่วพริบตา!” 

“และฝ่ายค้านก็ได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่” 

“นั่นคือการแบ่งแยกและทำให้วรรณกรรมขัดแย้งกันเองโดยเจตนา” สีหน้าของกู้หย่วนแสดงความหมายที่ลึกซึ้ง นี่เป็นเรื่องที่พูดกันมานานแล้วในชาติที่แล้ว “คุณยกย่องความอบอุ่นของกู้หย่วน ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี” 

“แต่คุณไม่เห็นหรือว่า 《ชื่อของเธอ》 ของกู้หย่วนเองก็เต็มไปด้วยจินตนาการอันโลดโผน?” 

“สิ่งนี้ไม่ได้แตกต่างจากแก่นแท้ของจินตนาการในวรรณกรรมออนไลน์เลย” 

“คุณวิพากษ์วิจารณ์นิยายแฟนตาซีของฉีหยู แต่คุณเห็นหรือไม่ว่า เลือดร้อนแบบ ‘สามสิบปีบูรพา สามสิบปีประจิม’ ของเขา คือความรู้สึกร่วมที่แท้จริงที่สุดของพวกเราในวัยนี้?” 

“กู้หย่วนและฉีหยู ไม่เคยเป็นศัตรูกัน” 

“คนหนึ่งสำรวจความลึกซึ้งของอารมณ์ อีกคนขยายขอบเขตของจินตนาการ พวกเขาร่วมกันสร้างสรรค์ดอกไม้ที่แตกต่างกันในสวนวรรณกรรมของยุคสมัยนี้” “คุณไม่สามารถตำหนิว่าดอกทานตะวันนั้นไม่ดี เพียงเพราะคุณชอบดอกกุหลาบได้”

“สุดท้ายนี้ สำหรับกู้หย่วน...” สายตาของกู้หย่วนกวาดไปทั่วห้อง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ ภายใต้สายตาที่แปลกและซับซ้อนของสวี่ซิงเหมียนและเย่ปิง: “ผมเคารพเขา แต่ผมหวังว่าจะได้เห็นเขาและเพื่อนร่วมงานทุกคนที่ทำงานสร้างสรรค์แบบดั้งเดิม ออกมามองดูบ้าง จากสวนวรรณกรรมอันประณีตของพวกเขา” 

“ออกมาดูสิ ดูความตึงเครียดทางอารมณ์ที่บริสุทธิ์ที่สุดซึ่งมาจากสาธารณชนภายใต้ปลายปากกาของฉีหยู ดูความปรารถนาในชีวิตที่ตรงไปตรงมาที่สุดของผู้อ่านนับสิบล้านคน” 

“แก่นหลักสูงสุดของวรรณกรรมคือการเข้าถึงอารมณ์ร่วม และหลักการของการเข้าถึงอารมณ์ร่วมคือการเห็นและเข้าใจทุกคน” 

“ดังนั้น ไม่ใช่วรรณกรรมออนไลน์ที่ต้องการความหมายที่ถ่ายทอดออกมาในผลงานของกู้หย่วน” 

“แต่เป็นกู้หย่วน และวรรณกรรมดั้งเดิมทั้งหมดของเรา ที่ควรจะ ดูดซับ ความต้องการทางอารมณ์ที่แท้จริงที่สุดจากผู้อ่านนับสิบล้านคน ที่เราละเลยมานาน จากมหาสมุทรแห่งวรรณกรรมออนไลน์” 

“นี่แหละ คือความอุดมสมบูรณ์ที่ทดแทนไม่ได้ ซึ่งวรรณกรรมออนไลน์ได้นำมาให้!”

ทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังสนั่น กู้หย่วนเผชิญหน้ากับความกระตือรือร้นของผู้ชมในสถานที่นั้น ก็ขี้เกียจที่จะคิดว่าควรจะทำอย่างไรเมื่อตัวตนสำรองของเขาถูกเปิดเผยในอนาคต ยังไงซะ ตอนนี้เขาก็พูดได้สะใจแล้ว เหลือเวลาโต้วาทีอิสระอีกสองนาที กู้หย่วนนั่งลงและไม่พูดอีก ทั้งสองฝ่ายยังคงประชันกันต่อ และบรรยากาศในสถานที่ก็สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในที่สุด ช่วงการโต้วาทีอิสระก็สิ้นสุดลง ช่วงการสรุปก็เริ่มต้นขึ้น นักโต้วาทีคนที่สี่ของฝ่ายค้านเป็นคนแรกที่เริ่มพูด 

กู้หย่วนฟังการนำเสนอของฝ่ายตรงข้ามก็รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย ทำไมถึงยังคงพูดถึงกู้หย่วนและฉีหยูอยู่ได้? การอ้างถึงฉีหยูในวรรณกรรมออนไลน์ กู้หย่วนยังพอเข้าใจ แต่ทำไมวงการหนังสือถึงต้องยกตัวอย่างกู้หย่วนอยู่เสมอ? ไม่มีคนอื่นแล้วหรือไง?

ฝ่ายค้านพูดจบ ก็ถึงคิวของกู้หย่วน กู้หย่วนระงับอารมณ์ภายใน ลุกขึ้นยืน จัดปกเสื้อ แล้วยิ้มเล็กน้อย “ท่านคณะกรรมการ, ฝ่ายค้าน, สวัสดีตอนเที่ยงครับ” “ตลอดการโต้วาที ฝ่ายค้านพยายามวาดภาพที่น่ากลัวให้กับเรา...” 

“...” สมองของกู้หย่วนหมุนอย่างรวดเร็ว ในขณะที่น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งกระฉับกระเฉงขึ้น “ฝ่ายค้านถามซ้ำๆ ว่าวรรณกรรมออนไลน์สามารถสร้าง 《ร้านชำข้างเมฆา》 ได้หรือไม่?” 

“คำตอบของผมคือ: มันไม่จำเป็น!” 

“มันไม่จำเป็นต้องกลายเป็น 《ร้านชำข้างเมฆา》 เล่มที่สอง เช่นเดียวกับที่ 《ร้านชำข้างเมฆา》 ไม่จำเป็นต้องกลายเป็น 《คัมภีร์หลุนวี่》” 

“ความยิ่งใหญ่ของวรรณกรรมอยู่ที่การเปิดกว้าง ที่อนุญาตให้โลกที่แตกต่างกันดำรงอยู่ร่วมกัน!”

“...” 

“วันนี้ที่ผมมาแก้ต่างให้กับฉีหยู ไม่ใช่เพราะสำนวนของเขาไพเราะกว่ากู้หย่วน” 

“แต่เป็นเพราะภายใต้ปลายปากกาของเขามีเปลวไฟที่โชติช่วง เปลวไฟนี้เพียงพอที่จะจุดประกายความคับข้องใจในโลกจิตวิญญาณของผู้อ่านนับไม่ถ้วน!”

ก่อนหน้านี้กู้หย่วนเคยแสดงความรู้สึกของเขาผ่านการเขียนเท่านั้น แต่ตอนนี้เขากำลังใช้คำพูดเพื่อถ่ายทอดความคิดของเขาต่อหน้าครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน ความรู้สึกนี้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงของเขายิ่งสูงและเต็มไปด้วยพลัง พูดง่ายๆ ก็คือ เขาพูดได้อย่างสะใจอีกครั้ง “สุดท้ายนี้ ผมอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับคุณกู้หย่วน ที่ไม่เคยพบหน้ากัน” 

“ผม กู้หย่วน ในฐานะผู้อ่านคนหนึ่ง ขอวิงวอนท่าน, โปรดลงมาจากที่สูงเถอะ!” “ลงมาจากโลกวรรณกรรมแบบพิมพ์บนก้อนเมฆของท่าน มามองดูความรกร้างว่างเปล่าบนโลกออนไลน์นี้สักหน่อย” 

“สัมผัสความปรารถนาที่เร่าร้อนและแท้จริงที่สุดจากผู้อ่านนับสิบล้านคนภายใต้ปลายปากกาของฉีหยู!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ กู้หย่วนก็ตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน น้ำเสียงของเขาก็หยุดชะงัก สาธารณชนคิดว่ากู้หย่วนกำลังเรียบเรียงคำพูด และแน่นอนว่าครู่ต่อมากู้หย่วนก็พูดต่อ เพียงแต่เสียงของเขาไม่กระฉับกระเฉงเท่าเดิมแล้ว 

อย่างไรก็ตาม สวี่ซิงเหมียนก็จับความรู้สึกผิดของกู้หย่วนได้ทันที “ผมขอทำนายต่อหน้าทุกคนที่อยู่ที่นี่ด้วยว่า ภายในห้าปี ฉีหยูจะต้องสร้างอาณาจักรวรรณกรรมของเขาขึ้นมาอย่างแน่นอน” 

“และกู้หย่วน หากเขายังคงปิดกั้นตัวเอง สุดท้ายก็จะถูกคลื่นแห่งยุคสมัยนี้กลืนกิน!” 

ในที่สุดกู้หย่วนก็จบหัวข้อที่ยุ่งยากนี้ และดึงประเด็นกลับมาสู่เส้นทางที่ถูกต้อง