บทที่ 92 กุหลาบและดอกทานตะวัน

กู้หย่วนในฐานะนักเขียนที่มียอดขายหลายล้านเล่มติดต่อกันถึงสองเล่ม มีผู้ติดตามในโซเชียลมีเดียเกินสิบล้านไปนานแล้ว

ดังนั้น คำตอบของเขาจึงขึ้นติดเทรนด์อย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่เขาเปิดเผยประเภทของหนังสือเล่มใหม่!

“ผจญภัย? บอสกำลังจะเปลี่ยนแนวอีกแล้วเหรอ?”

“เลือดร้อน? รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะกับผู้หญิงอย่างพวกเราเลยนะ...”

“สมแล้วที่เป็นนักเขียนขายดีที่ฮอตที่สุด อย่างน้อยในเรื่องของวิสัยทัศน์ก็ไม่เคยขาดแคลน”

“หยุด ๆ ๆ ฉากนี้มันคุ้น ๆ ไหมนะ?”

“หมายความว่ายังไง?”

“พวกนายลืมไปแล้วเหรอว่าอาจารย์กู้หย่วนเดบิวต์ได้ยังไง? ก็เพราะคำท้า 'ถ้าแน่จริงก็เขียนเองสิ' ของแฟนคลับโม่เฉินไง!”

“ตอนนี้กู้หย่วนเรียกร้องให้กู้หย่วนเขียนผลงานที่ตอบสนองความปรารถนาที่แท้จริงของผู้อ่าน แล้วเป็นไง? เขาเขียนจริง ๆ!”

“กู้หย่วน: ขอบคุณที่เชิญชวนครับ มีอะไรขอมาได้จัดให้เสมอ”

“แต่ว่า กู้หย่วน กับ กู้หย่วน ชื่อมันช่าง...”

“คนในประเทศจีนมีเยอะแยะ ชื่อซ้ำกันก็ไม่แปลก แล้วชื่อพ้องเสียงจะเป็นอะไรไป? แต่ฉันอยากรู้มากกว่าว่าชื่อ 'กู้หย่วน' ของบอสมีที่มาอย่างไร?”

กู้หย่วนเช็ดเหงื่อเย็น ๆ ที่หน้าผากเมื่อเห็นข้อความเหล่านี้

โชคดีที่โลกนี้ไม่มีบทกวีที่ว่า "ฉืออวี๋ซือ กู้หย่วน" (ปลาในบ่อคิดถึงห้วงน้ำลึก) ...

กู้หย่วนมองดูความร้อนแรงที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้แต่ตัวเขาเองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ

รู้อย่างนี้ไม่น่าไปเข้าร่วมการโต้วาทีเลย

“เฮ้อ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย...”

กู้หย่วนตั้งใจจะปล่อยให้เรื่องนี้เงียบไป แต่ในเมื่อกู้หย่วนตอบไปแล้ว ถ้าฉืออวี๋ไม่ตอบกลับก็จะทำให้ภาพลักษณ์ต่อสาธารณชนเสียหายได้ง่าย

ดังนั้น เขาจึงกัดฟันใช้เบอร์โทรศัพท์มือถือของแม่ลงทะเบียนบัญชีบล็อกของฉืออวี๋

ตอนนี้สวี่ซิงเหมียนหัวเราะพอแล้วและหันกลับไปตั้งใจเรียน

แต่กู้หย่วนก็ยังคงระมัดระวังอย่างมาก โดยหันหลังกลับไปเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่เห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

เขาอัปโหลดเอกสารยืนยันตัวตนก่อน แล้วจึงเริ่มพิมพ์ข้อความ

จากนั้นจึงคลิกส่ง

“เพิ่งดูการโต้วาทีจบไป รู้สึกตื่นเต้น และรู้สึกเกรงกลัวอย่างสุดซึ้ง”

“ขอบคุณเพื่อนร่วมชั้นกู้หย่วนที่ได้สร้างความชอบธรรมให้กับวรรณกรรมออนไลน์ในงานที่เป็นทางการเช่นนี้ และยังได้พูดอย่างยุติธรรมเพื่อผลงานของผม ‘สัประยุทธ์ทะลุฟ้า’”

“‘อย่าดูถูกเด็กหนุ่มผู้ยากจน’ ไม่ได้เป็นแค่เรื่องราวการพลิกกลับของตัวละครในหนังสือ แต่ยังเป็นความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ที่อยู่ในตัวคนธรรมดาอย่างพวกเราทุกคน”

“ขอบคุณที่คุณเข้าใจผม”

“และขอแสดงความเคารพอย่างสูงต่ออาจารย์กู้หย่วน”

“‘ร้านขายของชำริมเมฆ’ เป็นหนังสือที่ผมวางไว้ข้างหมอน ทุกครั้งที่อ่านก็จะมีความประทับใจใหม่ ๆ”

“โลกที่ผสมผสานความอบอุ่นและความเสียใจที่อาจารย์เขียนขึ้น คือแบบอย่างที่ผู้สร้างสรรค์ทุกคนควรเรียนรู้”

“เพื่อนร่วมชั้นกู้หย่วนกล่าวไว้ดี กุหลาบและดอกทานตะวัน ต่างก็มีความงามของตัวเอง”

“พวกเราควรส่งเสริมซึ่งกันและกัน และมุ่งมั่นที่จะเขียนเรื่องราวที่สัมผัสใจผู้คนให้มากขึ้น เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเปล่าต่อยุคสมัยที่รุ่งเรืองนี้”

— ฉืออวี๋

กู้หย่วนเพิ่งคลิกส่งไปไม่กี่นาที ก็ได้รับการแจ้งเตือนจากส่วนหลังบ้าน

“การยืนยันตัวตนของคุณผ่านแล้ว”

“ทำไมถึงเร็วนัก?” กู้หย่วนรู้สึกงุนงง “หรือว่าเจ้าหน้าที่หลังบ้านก็กำลังรอเผือกอยู่?”

ภายใต้การโปรโมตของบล็อก คำตอบของฉืออวี๋ก็ได้รับความสนใจอย่างมากเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ความร้อนแรงนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่สูงเท่าของกู้หย่วน

แต่ก็ถือว่าประสบความสำเร็จในการทำให้ผู้คนรับรู้ว่า ความขัดแย้งทางออนไลน์ได้คลี่คลายลงแล้วระหว่างนักสร้างสรรค์สองคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ฉืออวี๋เผยแพร่คำพูดนี้ คนที่รู้สึกแปลกประหลาดกลับไม่ใช่เย่ปิงและหนิงชิวสุ่ย แต่เป็น ซีจือ บรรณาธิการของ Star Net

“หมอนี่พูดอะไรเนี่ย...”

“ชื่อจริงของท่านฉืออวี๋ไม่ใช่กู้หย่วนหรอกเหรอ?”

ซีจือรู้สึกงุนงงมาก

กู้หย่วนได้เปลี่ยนการยืนยันตัวตนของบัญชี "ฉืออวี๋" กลับมาเป็นชื่อของตัวเองแล้วตั้งแต่ตอนที่เปิดอกคุยกับพ่อแม่

ทุกคนใน Star Net ที่มีสิทธิ์รู้ข้อมูลการรับรองนักเขียนต่างก็รู้ว่าฉืออวี๋คือ กู้หย่วน เด็กหนุ่มอัจฉริยะด้านวรรณกรรมที่ผู้คนภายนอกรู้จัก

“เอาเถอะ การแก้ต่างให้ตัวเองก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้...”

ซีจือไปเยี่ยมชมบล็อกของกู้หย่วนอีกครั้ง เพื่อดูว่าตัวเอกอีกคนในเหตุการณ์นี้มีปฏิกิริยาอย่างไร

...

กู้หย่วนเตรียมข้อความสุดท้ายสำหรับ "กู้หย่วน" เพื่อปิดท้ายเรื่องนี้ไว้ในฉบับร่างแล้ว แต่เขาก็ยังคงเก็บมันไว้ในกล่องฉบับร่าง

เนื่องจากตอนนี้ยังเป็นเวลาเรียน เขาจึงต้องคำนึงถึงผลกระทบต่อสาธารณชน

ในช่วงบ่ายในชั้นเรียนภาษาจีน เย่ปิงมองไปที่กู้หย่วนบ่อยครั้ง

เพื่อนร่วมชั้นต่างคิดว่าการโต้วาทีของกู้หย่วนเมื่อเที่ยงวันสร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งให้กับครูสอนภาษาจีน

กู้หย่วนทำได้เพียงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น และตั้งหน้าตั้งตาเขียน Dragon Raja ต่อไปอย่างสบายใจ

ในความเป็นจริง มีคนจำนวนไม่น้อยที่รู้ว่ากู้หย่วนเป็นบัญชีปลอมของกู้หย่วน ได้แก่ ครูสองคนในโรงเรียน, เจ้าหน้าที่สำนักพิมพ์ฉางเจียงจำนวนหนึ่ง, อาจารย์ถังและนักเรียนบางส่วนของเขา...

โอ้ และครอบครัวของเขาด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขารู้จักมากกว่าแค่กู้หย่วน...

เมื่อกลับถึงบ้านในตอนเย็น กู้หย่วนเผชิญหน้ากับพ่อแม่และพี่สาวที่มองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขายิ้มอย่างเขินอายและรีบกลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว

“ฉันรับรองว่า นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ฉันจะทำตัวหลายบุคลิก”

กู้หย่วนบ่นกับตัวเองเบา ๆ และใช้บัญชี "กู้หย่วน" ส่งข้อความสุดท้ายสำหรับเรื่องนี้

“วิดีโอโต้วาทีเดียว สามารถได้รับการตอบกลับจากไอดอลทั้งสองคนของผมพร้อมกัน ความรู้สึกในตอนนี้... ยากที่จะบรรยายออกมาได้”

“@นักเขียนกู้หย่วน @นักเขียนฉืออวี๋”

“ขอบคุณท่านปลาที่ไม่ถือโทษที่ผมอวดรู้ และขอบคุณอาจารย์กู้หย่วนที่มีใจกว้าง”

“คำพูดเหล่านั้นของผม เป็นเพียงความรู้สึกจากใจของผู้อ่านธรรมดาคนหนึ่ง”

“การที่สามารถกระตุ้นให้เกิดการอภิปรายที่เป็นประโยชน์ได้ ก็เป็นความประหลาดใจที่คาดไม่ถึงแล้ว”

“ความตั้งใจเดิมของผมไม่เคยเปลี่ยน”

“ขอให้กุหลาบไม่ต้องชื่นชมตัวเองอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป และขอให้ดอกทานตะวันสามารถบานสะพรั่งรับแสงได้”

“ส่วนตัวผม? จะยังคงเป็นผู้อ่านที่ภักดีที่สุดของอาจารย์ทั้งสอง และจะเดินต่อไปบนเส้นทางแห่งวรรณกรรม”

“ตั้งตารอผลงานที่ดีกว่าเดิมจากอาจารย์ทั้งสองนะครับ!”

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว แต่ชาวเน็ตก็ไม่เคยมาสาย

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้โจรฉืออวี๋นั่นมีคุณสมบัติอะไรถึงได้มาเป็นไอดอลของนาย”

“ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ฉันแค่อยากถามว่า กู้หย่วน นายนอกจากการเข้าร่วมการแข่งขันแล้ว จะไม่เขียนผลงานอื่น ๆ อีกแล้วเหรอ?”

อย่างไรก็ตาม กู้หย่วนตัดสินใจที่จะไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป

และความร้อนแรงของเรื่องนี้ก็ค่อย ๆ ลดลง หลังจากคำพูดปิดท้ายจากตัวละครหลักทั้งสามคน

...

วันที่ 20 ตุลาคม ผลการแข่งขันรอบรองชนะเลิศออกมา กู้หย่วนประสบความสำเร็จในการผ่านเข้าสู่รอบต่อไปอีกครั้งด้วยเรื่อง "ลุงยูล"

สถานที่จัดการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศยังคงอยู่ที่เมืองหลวง แต่จะจัดขึ้นในเดือนมกราคมของปีหน้า

ในช่วงเวลานี้ มีการแข่งขันเดียวที่มีความสำคัญไม่มากไม่น้อย

พูดตามตรง ด้วยคะแนนของกู้หย่วนในปัจจุบัน แม้ว่าเขาจะเข้าร่วมแค่รอบคัดเลือกของการแข่งขันแต่ละรายการหลังจากนี้ การติดอันดับท็อปห้าสิบก็เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว

ดังนั้น กู้หย่วนจึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับการแข่งขันที่จะมาถึงมากนัก

แต่ทุ่มเทพลังงานส่วนใหญ่ไปกับการเขียน Dragon Raja

ตอนนี้เขาเขียนไปถึงตอนที่ นอร์ตัน"ราชันย์แห่งทองแดงและไฟ" ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ และกลับไปยังเขื่อนซานเสียแล้ว

ในช่วงนี้ กู้หย่วนได้ลองลับมีด (ลองฝีมือ) ดู

และถือโอกาส สังหารคอนสแตนติน ไปด้วย

ขั้นตอนต่อไปคือช่วงไคลแม็กซ์ของการจบเรื่องที่กำหนดไว้

กู้หย่วนจำเป็นต้องขัดเกลาส่วนนี้ให้ดี

เพราะความรู้สึกของหนังสือทั้งเล่มอยู่ที่นี่แล้ว