บทที่ 97 วันที่ 1 มกราคม

“ความโดดเดี่ยวที่สลับกับความรุ่งโรจน์...”

“รู้สึกดีมากเลยนะ...”

แม้ว่าฉู่เฟิงจะไม่ได้เป็นวัยรุ่นที่มีความคิดเพ้อฝันที่ใช้คำพูดว่า “ชีวิตฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เธอฟัง” เป็นคำคมติดตัวอีกต่อไปแล้ว แต่ประโยคนี้ก็ยังคงกินใจเขา

“ซื้อ!”

ฉู่เฟิงเข้าเว็บไซต์หอมหัวใหญ่และสั่งจองล่วงหน้าไปหนึ่งเล่ม

“ผจญภัยแฟนตาซี ต้องเป็นนิยายแนวสุขนิยมอยู่แล้ว... กู่อ้วินไม่น่าจะใจร้ายหักมุมอีกนะ...” เขาพึมพำกับตัวเอง

...

เดือนธันวาคมกำลังจะสิ้นสุดลง การรุกโฆษณาของ Dragon Raja ก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

【โลกอยู่หน้าประตูแล้ว และคุณ พร้อมหรือยัง?】

【1 มกราคม ปลดล็อกสิทธิ์สูงสุดในแฟ้มข้อมูลของคุณ】

【เขาชื่อลู่หมิงเฟย เด็กชายผู้ไม่เอาไหนที่เป็นระดับ S】

【...】

เมื่อเสียงระฆังดังบอกเวลาเที่ยงคืน โปสเตอร์สุดท้ายที่สำนักพิมพ์ฉางเจียงจัดทำขึ้นก็เผยแพร่ไปทั่วทั้งเครือข่าย

【วันนี้ ผู้มีระดับ S ทั่วประเทศ เข้าสู่โรงเรียนพร้อมกัน!】

【สวัสดี โลกใหม่! สวัสดี คาสเซล!】

...

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น หลี่เทียนวางปากกาลง

เขาลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ต้านทานความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว และหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากโต๊ะเพื่อนร่วมชั้น

หน้าปกของหนังสือเล่มนั้นงดงามมาก

หลี่เทียนไม่รู้ว่าอะไรคือเทคนิคการปั๊มฟอยล์ แต่เขารู้สึกว่าตัวอักษรและลวดลายสีทองนั้นเปล่งประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ดูลึกลับและหรูหรา

ภาพประกอบนั้นประกอบด้วยรถไฟใต้ดินที่วิ่งอยู่บนทางด่วนของเมือง ทิวเขาขรุขระที่อยู่ไกลออกไป และมังกรที่กำลังโบยบินอยู่ด้วยกัน

ดูน่าอัศจรรย์ใจมาก

พื้นดินเต็มไปด้วยลาวาและเปลวไฟ ร่างเงาของเด็กหนุ่มที่อยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้นดูโดดเดี่ยวและโศกเศร้า

ตรงกลางเขียนชื่อหนังสือ: Dragon Raja I: รุ่งอรุณแห่งเพลิง

หลี่เทียนเคยได้ยินเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ เพื่อนร่วมโต๊ะของเขาเคยบ่นถึงมันมานานแล้ว โดยบอกว่าเขารอไม่ไหวแล้ว และเป็นผลงานของกู่อ้วิน

เพื่อนร่วมโต๊ะเป็นคนในเมือง เขาจึงเล่าเรื่องราวภายนอกมากมายให้หลี่เทียนฟัง

เช่น เจย์ โชว์ปล่อยเพลงใหม่อีกแล้ว หรือกู้หย่วนเขียนบทความใหม่ ๆ

หลี่เทียนรู้จักกู้หย่วน ชายคนนั้นที่อายุมากกว่าเขาเพียงปีเดียว แต่เขียนบทความมากมายที่แม้แต่ครูยังชื่นชมไม่ขาดปาก

เก่งจริง ๆ...

ในห้องเรียนไม่มีใครอยู่เลย เพราะนี่คือชั่วโมงพละศึกษา

เพื่อนร่วมชั้นพากันออกไปเล่นเป็นกลุ่ม ๆ

แต่หลี่เทียนไม่ได้ออกไป เขาแกล้งทำเป็นป่วยและขอลาหยุด

ความจริงแล้วเขาทำแบบนี้ทุกครั้ง

เพราะในชั่วโมงพละศึกษาเขาหาเพื่อนเล่นไม่ได้ เขาทำได้เพียงนั่งยอง ๆ อยู่คนเดียวบนบันได มองดูแผ่นหลังของเพื่อนร่วมชั้น

เขาเกลียดความรู้สึกนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ เขาจึงทำได้แค่หลีกหนี

ดังนั้น เพื่อนร่วมโต๊ะจึงไม่กระโดดออกมาพูดว่า: “ใครให้นายยุ่งกับหนังสือของฉัน!”

หลี่เทียนสามารถอ่านหนังสือได้อย่างสบายใจเป็นเวลาหนึ่งคาบ

เขาเปิดหนังสือ สิ่งแรกที่เห็นคือคำอุทิศ

【ในเวลาที่คุณโดดเดี่ยวและสิ้นหวังที่สุด ประตูบานหนึ่งจะเปิดออกข้าง ๆ คุณ】

【ลู่หมิงเฟยรอมาสิบแปดปี และในขณะที่เขาโชคร้ายที่สุด ประตูก็เปิดออก】

【ขอมอบหนังสือเล่มนี้แด่เด็กชายผู้โชคร้ายทุกคนที่มีความฝัน】

หลี่เทียนจ้องมองสามประโยคนี้ เขาตกตะลึง

“โดดเดี่ยว...”

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ค่อย ๆ พลิกหน้าถัดไป ในห้องเรียนที่เงียบสงบนี้ เสียงพลิกหน้ากระดาษดังชัดเจนอย่างยิ่ง

แต่บทโหมโรงต่อมาทำให้เขาค่อนข้างสับสน

“นี่เขียนถึงอะไรกันนะ?”

เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งตะโกนเรียกพี่ชายในความฝัน พร้อมกับพูดคำพูดแปลก ๆ

แม้จะรู้สึกว่ามันเท่มาก แต่หลี่เทียนจ้องมองอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจ ในที่สุดก็ทำได้แค่ปล่อยผ่านไป

เรื่องราวเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ประตูคาสเซลเปิดโลกของเผ่ามังกร

ไม่กี่บทแรกได้สร้างภาพลักษณ์ของตัวเอกลู่หมิงเฟยขึ้นมา

เด็กที่ถูกทิ้งให้อยู่กับปู่ย่าตายาย เขาอาศัยอยู่กับลุงและป้า

เป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้าย ผลการเรียนอยู่ในระดับทั่วไป และไม่มีเพื่อนมากนัก

สิ่งเดียวที่พอจะนำมาอวดได้คือการเล่นเกม Starcraft ได้ดีมาก

แต่หลี่เทียนไม่รู้ด้วยซ้ำว่า Starcraft คืออะไร เพราะตั้งแต่เด็กจนโต เขาแทบไม่เคยได้สัมผัสเกมคอมพิวเตอร์เลย

อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกชัดเจนว่านิสัยของตัวเอกคนนี้คล้ายกับตัวเขาเล็กน้อย

โดดเดี่ยวเหมือนกัน

แต่ลู่หมิงเฟยก็ยังมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง ชื่อ เหล่าถังซึ่งรู้จักกันผ่านเกม

เขายังมีผู้หญิงที่เขาแอบชอบ ชื่อ เฉินเหวินเหวิน

“ผู้หญิงที่แอบชอบ...”

หลี่เทียนเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว และมองไปยังที่นั่งว่างด้านหน้า จากนั้นก็รีบก้มหน้าลงอ่านต่อ

ชีวิตของลู่หมิงเฟย ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คงเรียนมหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ จบมาหางานทำ สุดท้ายก็แต่งงานมีลูก

ถึงแม้ว่าเขาจะมีคุณสมบัติในการสมัครเข้ามหาวิทยาลัยในต่างประเทศเนื่องจากความสัมพันธ์ของพ่อแม่ แต่จดหมายปฏิเสธก็ส่งมาถึงเขาอย่างไม่ขาดสาย

ขณะที่ลู่หมิงเฟยกำลังจะยอมจำนนต่อโชคชะตา จดหมายจาก "สถาบันคาสเซล" ก็เข้ามาเปลี่ยนแปลงเขา

【คุณลู่หมิงเฟยที่รัก:】

【...】

【อย่างไรก็ตาม เรามักจะพูดว่าเส้นทางไม่ได้มีเพียงเส้นเดียว ขึ้นอยู่กับว่าคุณเต็มใจที่จะเลือกหรือไม่】

【...】

จากนั้น เส้นทางชีวิตของลู่หมิงเฟยก็เปลี่ยนไป

กรรมการสัมภาษณ์ชื่อ เย่เซิ่ง และ จิ่วเต๋อหย่าจี้

พวกเขาถามคำถามแปลก ๆ สามข้อ

【คุณเชื่อเรื่องมนุษย์ต่างดาวหรือไม่?】

【คุณเชื่อเรื่องพลังเหนือธรรมชาติหรือไม่?】

【คุณคิดว่าพื้นฐานการอยู่รอดของมนุษย์เป็นแบบจิตนิยม...】

คำถามสามข้อนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ลู่หมิงเฟยตกตะลึงเท่านั้น แต่ยังทำให้หลี่เทียนที่กำลังอ่านอยู่ตกตะลึงด้วย

และเมื่อศาสตราจารย์กู่เต๋อหลี่อันซึ่งเป็นกรรมการสัมภาษณ์หลัก พูดว่า “ฉันสนใจแค่ลู่หมิงเฟยเท่านั้น” หลี่เทียนก็ตระหนักได้ในที่สุด

การสัมภาษณ์นี้จัดขึ้นเพื่อลู่หมิงเฟยโดยเฉพาะ ส่วนคนอื่นเป็นแค่ตัวประกอบเท่านั้น

“ระดับ S?”

หลี่เทียนยังไม่เข้าใจว่าคำนี้หมายถึงอะไร แต่เขาก็รู้ว่าลู่หมิงเฟยมีความพิเศษ

เขารู้สึกดีใจ เพราะเขาได้สวมบทบาทแทนตัวละครแล้ว

จากนั้นเขาก็เห็นตัวละครใหม่ปรากฏตัวขึ้น

นั่วเนั่ว หรือที่รู้จักกันในชื่อ เฉินโม่ถง 

หลี่เทียนยังไม่สนใจตัวละครหญิงคนนี้ เพราะเขาเห็นคำบรรยายช่วงหนึ่ง

คำบรรยายกล่าวว่าลู่หมิงเฟยเปรียบตัวเองเป็นหุ่นยนต์ในเรื่องราวเรื่องหนึ่ง และผู้หญิงที่เขาแอบชอบคือเด็กผู้หญิงในเรื่องราว

เด็กผู้หญิงไม่มีทางรู้ว่าลู่หมิงเฟยออนไลน์ QQ เป็นชั่วโมง ๆ เพื่อรอให้เธอพูด

เมื่อเธอพูด ลู่หมิงเฟยจะตอบกลับด้วยความดีใจทันที ราวกับว่าความหมายของการมีอยู่ของเขาคือการได้พูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นเท่านั้น

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือเรื่องราวที่ลู่หมิงเฟยยกตัวอย่างนั้นมีชื่อว่า “รูปโปรไฟล์ที่ไม่เคยเป็นสีเทา”

เขาเคยอ่านมัน

เป็นบทเรียนที่ครูสอนภาษาจีนนำมาสอนในชั้นเรียน

ผู้เขียนคือ กู้หย่วน

หลี่เทียนอ่านต่อไป นั่วเนั่วสนับสนุนให้ลู่หมิงเฟยสารภาพรัก

แต่เห็นได้ชัดว่า เขากลายเป็นตัวตลก

คู่แข่งของลู่หมิงเฟยชิงสารภาพรักก่อน และผู้หญิงที่เขาแอบชอบก็ตกลง

ทั้งสองพิงกันอย่างมีความสุข

ลู่หมิงเฟยทำได้เพียงเป็นฉากหลังอย่างโดดเดี่ยว เขายืนอยู่หน้าจอขนาดใหญ่ ซึ่งบังเอิญประกอบกันเป็นประโยคหนึ่ง

I Love You.

เขาคือตัว “I” ในประโยคนั้น

และวิดีโอที่เขาตั้งใจจะใช้สารภาพรักกลับถูกฉายบนหน้าจอขนาดใหญ่และกลายเป็นตัวช่วยให้คู่แข่งเสียอีก

พล็อตเรื่องนี้อาจจะดูตลก แต่หลี่เทียนกลับไม่มีรอยยิ้มเลย

เขาสวมบทบาทเป็นลู่หมิงเฟยและรู้สึกได้ถึงความเศร้าและความเหงาเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้นเอง ราวกับฟ้าผ่าที่แหวกผ่านเมฆฝน มีคนผลักประตูห้องฉายหนังออก

ลำแสงส่องเข้ามา