บทที่ 110 ตรวจรับบ้าน

หยางหย่วนคุนที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยเดินเข้ามาในห้องครัว ตอนที่เดินผ่านนึกไม่ถึงเลยว่าพื้นจะแอบลื่นอยู่นิดหน่อย พื้นห้องครัวบ้านเขายังเป็นพื้นดินอัดแน่น อยู่เลย คาดว่าช่วงนี้อากาศคงจะค่อนข้างชื้น เขาคว้าผ้าเช็ดตัว ยาสีฟัน และแปรงสีฟันเดินออกจากห้องครัวไป พื้นตรงลานบ้านก็แฉะพอสมควร โชคดีที่บริเวณบ่อน้ำบาดาลแบบโยก มีการเทปูนซีเมนต์เอาไว้

"ช่วงสองสามวันมานี้ที่บ้านฝนตกเหรอคุณ? พื้นแฉะขนาดนี้เลย" หยางหย่วนคุนใช้กระบวยตักน้ำจากในถังข้างๆ เทราดลงไปตรงช่องเติมน้ำของปั๊มน้ำบาดาลแบบโยก ออกแรงกดก้านโยกสองสามทีน้ำก็ไหลพุ่งออกมา

"ใช่ค่ะ สองวันก่อนฝนเพิ่งตกไปเอง" จ้าวเสี่ยวฟ่งเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ หยางหย่วนคุน พลางช่วยกดก้านโยกน้ำให้เขาใช้งานได้สะดวกขึ้น

"พื้นตรงลานบ้านกับในครัวเริ่มจะลื่นแล้วล่ะ คนในบ้านเรามีทั้งคนแก่ทั้งเด็กเล็ก มันดูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ เอาไว้ปีนี้ผมเคลียร์งานยุ่งๆ เสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ จะกลับมาเทพื้นคอนกรีต ให้ทั่วเลยละกัน" หยางหย่วนคุนพูดจบก็ยื่นหัวไปรองใต้ช่องปล่อยน้ำของปั๊มบาดาล จัดการล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็วสองสามทีก็เป็นอันเสร็จสรรพ เส้นผมของเขาไม่ได้หนาเตอะอะไรมากมายอยู่แล้ว

"พวกเราก็กำลังจะย้ายไปอยู่ที่ตัวตำบลกันหมดแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ที่บ้านเดิมยังจะต้องลงทุนเทพื้นคอนกรีตอีกเหรอคุณ" จ้าวเสี่ยวฟ่งเริ่มแอบงกนึกเสียดายเงินขึ้นมา ของแบบนี้ราคามันไม่ได้ถูกๆ เลยนะมึง ขืนเป็นการปักหลักอยู่อาศัยที่บ้านเกิดยาวๆ เธอคงจะเห็นดีเห็นงามยอมรับเต็มร้อยอยู่หรอก เพราะมันยังสามารถใช้เป็นลานตากข้าวเปลือก ได้ด้วย