บทที่ 109 ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ

หยางหย่วนคุนอดไม่ได้ที่จะแอบอิจฉาไอ้หมอนี่อยู่ลึกๆ วันข้างหน้าเตรียมตัวนอนกินเสวยสุขเป็นเสือนอนกินเก็บค่าเช่าได้สบายๆ เลยนะมึง พอฉุกนึกถึงคำพูดของหลิวอวี่เมื่อครู่ เขาก็เอ่ยปากถามไถ่: "แล้วบ้านฝั่งนู้นตกแต่งภายในเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

"ตกแต่งเสร็จสรรพหมดแล้วดิพี่ ตอนส่งมอบบ้านเขาก็แต่งมาให้พร้อมอยู่เลยล่ะ" หลิวอวี่เอ่ยแนะนำพรีเซนต์ด้วยความภาคภูมิใจ

"งั้นกูต้องจ่ายค่าเช่าให้มึงเท่าไหร่ล่ะวะ?" ก่อนหน้านี้หยางหย่วนคุนก็เคยสืบหาข้อมูลมาบ้างเหมือนกัน ปรากฏว่าอสังหาฯ ห้องพักในโครงการหมู่บ้านจัดสรรฝั่งตรงข้ามไซต์งานน่ะมันหาเช่ายากฉิบหาย คนที่มีปัญญาควักเงินซื้อส่วนใหญ่ต่างก็ตั้งใจย้ายเข้าไปอยู่อาศัยเองทั้งนั้นแหละ เจ้าของห้องเขาไม่ได้มานั่งแยแสสนใจเงินค่าเช่าขี้ปะติ๋วพวกนั้นหรอก และในยุคนี้ก็ยังไม่มีใครหัวใสคิดซื้อบ้านเก็บไว้เพื่อปล่อยเช่าโดยเฉพาะ ยิ่งเป็นในโครงการหมู่บ้านจัดสรรเกรดพรีเมียมขนาดนั้นด้วยแล้ว

"โถ่พี่หยาง พี่พูดจาแบบนี้มันดูถูกน้ำใจกูเกินไปหน่อยแล้วนะพี่ แค่ย้ายเข้าไปซุกหัวนอนแก้ขัดไม่กี่เดือนเอง จะมาทวงถามเอาเงินค่าเช่าทำพระแสงอะไรกันล่ะวะ เม็ดเงินจำนวนนั้นยังไม่พอเปย์ให้พวกเราสองคนออกไปดวดเหล้าปาร์ตี้กันสักมื้อเลยด้วยซ้ำ" หลิวอวี่แสร้งทำเป็นโมโหขัดใจพูดสวนกลับ

"เออๆ งั้นกูขอไม่เกรงใจละนะ" หยางหย่วนคุนไม่ได้คิดจะปฏิเสธสิทธิ์ประโยชน์อันดีงามล้ำเลิศที่ลอยมาจ่อถึงปากหรอก มีของดีให้ใช้สอยฟรีๆ ขืนไม่คว้าไว้ก็โง่เต็มทน แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยปากเตือนสติขู่สำทับ: "แต่ยังไงซะมึงก็ต้องแวะไปส่งซิกแจ้งข่าวบอกพี่หลิวให้รับทราบด้วยนะโว้ย มึงห้ามริอ่านแอบย่องไปขโมยลูกกุญแจห้องมาเองดื้อๆ เชียวนะมึง"