บทที่ 108 หลิวอวี่

"พี่ไม่ได้เป็นพนักงานของโรงแรมหรอกเหรอครับ? แถมยังมีต้องทำยอดด้วยนะเนี่ย" หยางหย่วนคุนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทีแรกเขานึกว่าพวกคนขับรถพวกนี้เป็นคนของโรงแรมที่จ้างเอาไว้ คอยแสตนบายออกไปช่วยขับรถให้เวลาที่มีลูกค้าต้องการ เพราะยังไงซะร้านอาหารเมื่อครู่ก็จัดอยู่ในหมวดหมู่โรงแรมระดับท็อปแถวหน้าของเมืองนี้ การจะมีบริการเสริมแบบนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติมาก

"ไม่ใช่หรอกครับ ทางร้านเขาจะไปลงทุนจ้างพวกคนขับรถอย่างพวกผมไว้ประจำได้ยังไงล่ะครับ ยุคนี้จะมีสักกี่คนกันเชียวที่มีปัญญาขับรถหรูๆ แบบของเถ้าแก่น่ะ" พนักงานขับรถเอ่ยตอบพลางยิ้มขมขื่น "แถมคนส่วนใหญ่พอเหล้าเข้าปากก็ยังดึงดันจะซิ่งรถกลับเองอยู่ดี คนที่คิดจะเรียกใช้บริการพวกผมจริงๆ คืนนึงเจอได้สักคนสองคนก็นับว่าหรูแล้วครับ"

หยางหย่วนคุนได้ฟังก็เงียบกริบไปเหมือนกัน ในยุคนี้ด้านหนึ่งเป็นเพราะผู้คนยังไม่มีจิตสำนึกหรือแนวคิดเกี่ยวกับเรื่องการดื่มแล้วขับเท่าไหร่นัก ต่างพากันคิดว่าตัวเองซดเหล้าเข้าไปนิดๆ หน่อยๆ สติยังแจ่มใสเคลียร์ชัดเจนดีจะตายห่า มันจะไปมีเรื่องราวใหญ่อะไรกันเชียว และอีกด้านหนึ่งคือกฎหมายบ้านเมืองยังไม่มีการกวดขันควบคุมอย่างเข้มงวด ไม่เหมือนกับในอนาคตที่กลายมาเป็นมาตรการตรวจเช็กขั้นพื้นฐานประจำวันไปแล้ว

"ตอนกลางวันผมขับรถแท็กซี่หาเลี้ยงชีพครับ ส่วนตอนกลางคืนบนท้องถนนไม่ค่อยมีผู้คนเท่าไหร่ เลยแวะมาจอดรถแสตนบายรอแถวๆ โรงแรม เผื่อฟลุ๊คเจอเถ้าแก่ใจป๋าแบบเถ้าแก่หยางสักคนสองคน ก็โกยเงินเข้ากระเป๋าได้เป็นกอบเป็นกำเลยครับ" พนักงานขับรถเอ่ยปากพ่นคำพูดกลั้วรอยยิ้มหวังกระชับความสัมพันธ์ การหาคนมาช่วยขับรถแทนยังไงซะเลือกคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันมันย่อมเบาใจกว่าอยู่แล้ว

"ขับรถแท็กซี่นี่ก็น่าจะโกยเงินได้ไม่น้อยเลยไม่ใช่เหรอครับ" หยางหย่วนคุนเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ในเขตตัวเมืองพวกคนขับรถแท็กซี่รายได้รวมต่อเดือนน่าจะไม่ต่ำต้อยเตี้ยเรี่ยดินหรอก ยุคนี้มันยังไม่ใช่วิ่งเข้าสู่ยุคเฟื่องฟูที่มีพวกแอปพลิเคชันรถรับจ้างส่วนตัวผุดขึ้นมาแย่งชิงเค้กกันหนาตาซะหน่อย