บทที่ 107 บรรลุข้อตกลงร่วมกัน

"เสี่ยวหยาง พวกแกสองคนคุยอะไรกันอยู่วะ?" หลิวซีเจี้ยนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ แค่ถามไถ่เสี่ยวอวี่ดูว่าปกติชอบทำอะไร วันหลังจะได้นัดรวมตัวไปเที่ยวเล่นกันน่ะครับ" หยางหย่วนคุนตอบพลางหัวเราะ ลำพังตัวเขาจะไปพ่นคำพูดอะไรกับคุณชายหลิวคนนี้ได้มากมายนักล่ะ ก็แค่ช่วยพูดคุยเทคแคร์เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกเหงาหงอยอ้างว้างเกินไปก็เท่านั้นเอง

"เออ ไอ้โจว ตอนนี้เสี่ยวหยางทำหน้าที่เป็นหัวหน้างานคุมไซต์งานให้แกอยู่ใช่ไหมวะ?" หลิวซีเจี้ยนหันไปเอ่ยถามเถ้าแก่โจวที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ใช่ครับพี่ ปีนี้ล่อรับเหมาพร้อมกันทีเดียวสองไซต์งาน ลำพังตัวผมเองคนเดียวมันวิ่งรอกคุมไม่ไหวจริงๆ" เถ้าแก่โจวชี้นิ้วไปทางหยางหย่วนคุนพลางพูดว่า "ทีแรกเสี่ยวหยางเขายังอยากจะมุดหัวอยู่บ้านคลุกคลีอยู่กับเมียกับลูก ไม่อยากรีบย้ายกลับมาที่นี่เลยด้วยซ้ำเนี่ย เป็นเพราะผมโทรศัพท์ไปขู่บังคับแกมลากตัวให้มาช่วยทำหน้าที่เป็นหัวหน้างานคุมไซต์ให้นี่แหละ"

"อายุแค่นี้ก็สามารถแยกตัวออกมาลุยเดี่ยวแบกรับหน้าที่ใหญ่โตได้แล้ว แถมยังรับช่วงสัญญารับเหมาช่วงย่อยจากในมือแกไปทำอีก ถือว่าเป็นคนหนุ่มที่มีอนาคตไกลและเปี่ยมไปด้วยความสามารถจริงๆ นะเนี่ย" หลิวซีเจี้ยนทอดถอนใจพูดออกมาจากใจจริง เขาก็รู้สึกถูกชะตาและมองหยางหย่วนคุนในแง่ดีไม่น้อยเหมือนกัน ตลอดสองวันที่ร่วมโต๊ะอาหารกันมา หยางหย่วนคุนมักจะคอยหาจังหวะพูดจาสอดแทรกเพื่อช่วยปรับโหมดปรับบรรยากาศให้ผ่อนคลายลื่นไหลได้ทุกครั้งในยามที่การเจรจาระหว่างพวกเขาสองคนติดขัด แถมยังรู้จักขอบเขตผ่อนหนักผ่อนเบา จัดสรรคำพูดได้อย่างยอดเยี่ยม อายุยังน้อยแค่นี้ แถมปัจจุบันยังมีเถ้าแก่โจวคอยเป็นแบ็คผลักดันให้ท้ายอยู่เบื้องหลัง อนาคตวันข้างหน้าคงได้ลืมตาอ้าปากก้าวหน้าไปไกลจนฉุดไม่อยู่แน่ๆ