บทที่ 112 เตรียมออกเดินทาง

"จ้า ไม่เหนื่อยก็ไม่เหนื่อย พรุ่งนี้ต้องนั่งรถตั้งหลายชั่วโมง คอยดูแล้วกันว่าจะยังปากดีว่าไม่เหนื่อยอยู่ไหม" เจ้าเสี่ยวฟ่งพูดอย่างหมั่นไส้

"หึ๊ ยังไงหนูก็ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ" หยางเฟยเฟยดิ้นรนคลานออกจากอ้อมกอดของเจ้าเสี่ยวฟ่ง ไปนั่งลงบนเบาะข้างๆ ด้วยตัวเอง แล้วพูดอย่างแง่งอนว่า "หนูจะนั่งคนเดียว"

"งั้นพรุ่งนี้นายก็นั่งคนเดียวไปเลยแล้วกัน แม่จะอุ้มน้องชายคนเดียว" เจ้าเสี่ยวฟ่งย่อมไม่ถือสาความโกรธของลูกสาวอยู่แล้ว เพียงแต่พูดเย้าแหย่ไปตามประสา

"เฟยเฟยจ๋า พรุ่งนี้ก็จะได้ตามพ่อเข้าเมืองแล้ว ดีใจไหมลูก?" หยางหย่วนคุนเห็นสองแม่ลูกแง่งอนกันแบบนี้จึงรีบพูดแทรกขึ้นมา

"ดีใจค่ะ!" หยางเฟยเฟยพูดด้วยความตื่นเต้น ดีใจที่จะได้ตามพ่อเข้าเมืองแล้ว