บทที่ 113 สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย

สองสามีภรรยากำลังพูดคุยกันอยู่ แม่หยางก็เดินกลับมาจากข้างนอก ในมือหิ้วตะกร้าผักใบหนึ่ง ข้างในไม่เพียงแต่มีน้ำเต้าตามที่เจ้าเสี่ยวฟ่งพูดไว้ก่อนหน้านี้ แต่ยังมีผักอื่นๆ อีกไม่น้อยเลยทีเดียว

"แค่นี้ก็พอแล้วครับ ที่เหลือไม่ต้องเอาไปแล้ว" หยางหย่วนคุนรีบพูดกับแม่หยางทันที

"ได้ เท่านี้ก็พอแล้วละ เอาไปมากกว่านี้คงไม่มีที่กักเก็บแล้ว" แม่หยางไม่ได้พูดอะไรมาก เธอหยิบกระสอบป่านอีกใบออกมาจากในครัว แล้วเอาผักพวกนี้ใส่ลงไป ก่อนจะหันไปถามหยางหย่วนคุนว่า "ข้าวเช้าจะกินไหม?"

"ไม่กินแล้วครับ นี่ก็เก้าโมงแล้ว รอกินข้าวเที่ยงทีเดียวเลย" หยางหย่วนคุนหันไปมองนาฬิกาแขวนในห้องโถงกลาง มันบอกเวลาเก้าโมงแล้ว รอกินข้าวเที่ยงเลยจะดีกว่า

"อยู่ข้างนอกแกก็ไม่กินข้าวเช้าทุกวันแบบนี้เหรอ มันไม่ดีต่อกระเพาะนะ" แม่หยางได้ยินคำตอบของหยางหย่วนคุนก็ขมวดคิ้วบ่นขึ้นมาแทน