บทที่ 114 คืนแรกในบ้านหลังใหม่

นับว่าโชคดีที่พวกเขาย้ายมาถึงล่วงหน้า ตอนนี้ยังไม่ถึงห้าโมงเย็นด้วยซ้ำ ข้างนอกท้องฟ้ายลบเลือนยังสว่างโล่ เจ้าเสี่ยวฟ่งใช้เวลาจัดแจงข้าวของอยู่นานโข หยางหย่วนคุนจึงนั่งอยู่ด้านนอกคอยอยู่เป็นเพื่อนลูกทั้งสองคนดูโทรทัศน์ เฟอร์นิเจอร์ในบ้านหลังนี้ช่างครบครันดีจริงๆ หยางหย่วนคุนไม่เพียงแต่เห็นโทรทัศน์ ในห้องครัวยังมีตู้เย็นกับเครื่องดูดควัน แถมในห้องนอนก็มีเครื่องปรับอากาศด้วย ของพวกนี้หากเป็นอีกสิบยี่สิบปีให้หลังคงเป็นของมาตรฐานทั่วไป แต่ในยุคสมัยนี้ถือเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าเกรดพรีเมียมราคาแพงระยับเลยทีเดียว

"คุณพ่อคะ โทรทัศน์เครื่องนี้ใหญ่กว่าที่บ้านเราตั้งเยอะแน่ะค่ะ" หยางเฟยเฟยนั่งนิ่งๆ อยู่บนโซฟา ศีรษะเอนซบอยู่กับท่อนแขนของหยางหย่วนคุนพลางพูดจาเสียงใสซื่อเจื้อยแจ้ว

"ชอบโทรทัศน์เครื่องใหญ่ๆ แบบนี้ไหมลูก" หยางหย่วนคุนพูดปนยิ้ม ส่วนมืออีกข้างคอยกดตรึงเจ้าหนูหยางอี้ที่กำลังดิ้นซนอยู่ข้างๆ ไว้

"ชอบค่ะ เครื่องนี้ดูชัดแจ๋วเลย" หลังจากนั่งเล่นอยู่ที่นี่ได้สักพัก หยางเฟยเฟยก็เริ่มผ่อนคลายความเป็นตัวเองขึ้นมา น้ำเสียงที่พูดก็ดังขึ้น แกขยับกายลุกขึ้นนั่งตัวตรงบนโซฟา พลางถลึงตาใส่หยางอี้ที่อยู่แง่หนึ่ง

"งั้นตรุษจีนปีนี้พวกเราก็ซื้อกลับบ้านสักเครื่องนะ" หยางหย่วนคุนมองดูหยางอี้ที่พอโดนหยางเฟยเฟยถลึงตาใส่ปุ๊บก็สงบเสงี่ยมลงปั๊บ ของแบบนี้มันเหนือฟ้ายังมีฟ้าจริงๆ สายเลือดมันข่มกันอยู่เห็นๆ