บทที่ 115 เกิดปัญหาขึ้นแล้ว

เช้าวันต่อมา ตอนที่หยางหย่วนคุนลืมตาตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าภายนอกเพิ่งจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีรำไร เขาเหลือบมองไปข้างกาย หยางเฟยเฟยและหยางอี้นอนคุดคู้อยู่ตรงกลางระหว่างตัวเขากับเจ้าเสี่ยวฟ่ง ทั้งสามคนยังคงหลับสนิท เมื่อวานนี้นั่งรถเป็นเวลานานหลายชั่วโมง คงจะเพลียกันไม่น้อย

หยางหย่วนคุนไม่ได้กวนทั้งสามคน เขาแต่งตัวเงียบๆ แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากห้องนอน ประตูห้องของแม่หยางยังคงปิดสนิทอยู่ เขาจึงตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ ยัดศีรษะเข้าไปใต้ก๊อกน้ำโดยตรงเพื่อเปิดน้ำชำระล้างอย่างง่ายๆ พอให้สมองปลอดโปร่งขึ้นมาหน่อย จากนั้นจึงหยิบแปรงสีฟันขึ้นมาบ้วนปากแปรงฟัน ในขณะที่กำลังล้างหน้าอยู่นั้น แม่หยางก็เดินออกมาจากห้องและมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ

"แม่ครับ แม่จะเข้าห้องน้ำหรือเปล่า" หยางหย่วนคุนพูดพลางเบี่ยงตัวเตรียมจะหลีกทางออกจากห้องน้ำ

"เปล่าหรอก แกซักล้างของแกไปเถอะ" แม่หยางรีบพูด ก่อนจะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "ตอนนี้กี่โมงแล้วล่ะ แม่มองออกไปข้างนอกฟ้ายังมืดๆ สลัวๆ อยู่เลย"

"หกโมงเช้าครับ" หยางหย่วนคุนชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า รู้สึกว่าที่บ้านยังขาดนาฬิกาแขวนผนังไปเรือนหนึ่ง เย็นนี้หลังเลิกงานค่อยแวะซื้อกลับมาสักเรือน