บทที่ 116 จัดการขั้นเด็ดขาด

ล้วนเติบโตมาจากหมู่บ้านหรือตำบลเดียวกัน ตอนเด็กๆ ก็วิ่งเล่นมาด้วยกัน พวกเขาให้ความเคารพยำเกรงในตัวเขามาก และหากเขามีเรื่องเดือดร้อนอะไรคนกลุ่มนี้ก็ไม่เคยคิดจะหลบหน้า อย่างเมื่อปีกลายที่มีคนมาหาเรื่องที่ไซต์งาน ก็ได้พวกเขานี่แหละที่ยอมตามไปช่วยเคลียร์เรื่องจนสงบ ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้หยางหย่วนคุนสามารถคว้างานเหมาช่วงภายใต้การดูแลของเจ้าเฉวียนมาครองได้

ทว่าเขาก็จะปล่อยปละละเลยไม่สนใจไม่ได้เช่นกัน ตอนที่เดินตรวจดูในช่วงแรกเขายังไม่ได้คิดอะไรมาก นึกว่ามีจุดบกพร่องแค่ไม่กี่แห่ง แต่ทว่ายิ่งเดินสำรวจลึกเข้าไปในตึกหลังถัดๆ ไป กลับพบว่างานฉาบผนังภายในแทบจะทิ้งปัญหาไว้ทุกตึก ความหนาของปูนซีเมนต์ไม่สม่ำเสมอ ผิวหน้าไม่เรียบเนียน บางจุดถึงขั้นฉาบเคลือบไว้บางเฉียบเพียงชั้นเดียว ทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน นี่มันตั้งใจทำผักชีโรยหน้าตบตาเขาชัดๆ

หยางหย่วนคุนไม่ได้สนใจหลิวอวี่ที่นั่งอยู่บนโซฟา เขานั่งจมดิ่งสู่วังวนความคิดอยู่บนเก้าอี้ของตัวเอง เรื่องนี้จำเป็นต้องจัดการอย่างจริงจังและเด็ดขาด อย่างน้อยที่สุดก็ต้องขึงสายด้ายในใจของพวกเขาให้ตึงขึ้นมาหน่อย อย่าได้คิดไปเองว่าเงินก้อนนี้จะสามารถคว้ามาครองได้ง่ายๆ มั่วนิ่มยังไงก็ได้ และแน่นอนว่าคงต้องมีมาตรการลงโทษที่จำเป็นควบคู่ไปด้วย

"พี่หยาง พี่คิดจะไล่พวกเขาออกจริงๆ เหรอครับ" หลิวอวี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ถ้าไล่พวกเขาออกแล้วผมจะไปเสาะหาคนจากไหนมาทำแทน ความคืบหน้าของงานต้องเดินหน้าให้ทันตามกำหนดเวลานะ" หยางหย่วนคุนปรับเปลี่ยนอารมณ์ให้ผ่อนคลายลง ก่อนจะเอ่ยปากพูดปนยิ้ม