บทที่ 117 มาเป็นแขกที่บ้าน

"เมื่อเช้าออกมาอย่างรีบร้อน ผมยังไม่ได้บอกพวกเธอเลย แวะซื้อพวกเนื้อสัตว์พวกเป็ดพะโล้ผักดองต้มพะโล้หน่อยแล้วกัน" ทั้งสองคนเดินออกจากประตูใหญ่ของไซต์งานข้ามถนนมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านจัดสรร หยางหย่วนคุนก็เอ่ยปากอธิบายกับหยางหย่วนหงที่อยู่ข้างๆ ถ้าเป็นยุคหลังแค่ส่งข้อความบอกก็เรียบร้อยแล้ว แต่ยุคนี้ช่างลำบากเหลือเกิน

"ไม่ต้องหรอกพี่หย่วนคุน ไม่ใช่แขกเหรื่อคนนอกซะหน่อย กินกับข้าวธรรมดาอะไรก็ได้ครับ" หยางหย่วนหงดึงแขนหยางหย่วนคุนไว้ ไม่ยอมให้เขาเดินเข้าร้านอาหารจานเย็นตรงหน้าประตูหมู่บ้าน

"แบบนั้นได้ยังไงกัน ยังไงก็ต้องซื้อกับข้าวเพิ่มหน่อย วันนี้มีคนเพิ่มมาอีกคนเดี๋ยวกับข้าวจะไม่พอกินนะ" หยางหย่วนคุนแกะมือของอีกฝ่ายออกพลางพูดปนยิ้ม "อีกอย่างพวกเฟยเฟยก็ยังไม่เคยชิมของพวกนี้เลย ซื้อติดมือกลับไปให้พวกแกชิมดูบ้าง"

เมื่อได้ยินหยางหย่วนคุนพูดเช่นนี้ หยางหย่วนหงจึงไม่กล้าดึงดันยื้อยุดอีก ทำได้เพียงเดินตามหลังหยางหย่วนคุนเข้ามาร้านต้มพะโล้ ในร้านค่อนข้างมีคนหนาตา มีคนยืนต่อคิวรออยู่หน้าประตูสี่ห้าคน ทั้งสองคนจึงยืนรออยู่ครู่หนึ่ง

"เถ้าแก่ รับอะไรดีครับ ร้านเรามีครบทุกอย่างเลยนะ คาหมูพะโล้ เนื้อหัวหมูพะโล้ ลิ้นหมู หัวใจหมู ตับหมู" เจ้าของร้านพะโล้แห่งนี้เป็นชายวัยกลางคน ผูกผ้ากันเปื้อน ในมือถือมีดปังตอ เอ่ยปากถามด้วยรอยยิ้มต้อนรับขับสู้