บทที่ 118 ชีวิตในเมือง (ตอนแรก)

"คุณนี่ก็จริงเลย จะพากลับมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าล่ะคะ ตอนเย็นกับข้าวก็มีไม่กี่อย่าง แถมยังเป็นของซื้อเขามาทั้งนั้น แบบนี้จะน่าเกลียดเอาได้นะที่ปล่อยให้คนอื่นมาเป็นแขกบ้านแขกเมืองแบบนี้" เจ้าเสี่ยวฟ่งพอเห็นเขาเดินย้อนกลับมาในห้อง ก็ยังไม่วายเอ่ยปากบ่นอุบอิบ

"ของซื้อแล้วมันทำไมล่ะ รสชาติออกจะดีออกคุณ คนกันเองทั้งนั้นเขาไม่ถือสากันหรอก" หยางหย่วนคุนเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวหนา ก่อนจะหันไปเอ่ยถามหยางเฟยเฟยที่กำลังนั่งตาแป๋วดูการ์ตูนอยู่ข้างๆ "เฟยเฟยจ๋า คาหมูเมื่อเย็นนี้อร่อยไหมลูก?"

"อร่อยมากเลยค่ะ!" พอนึกถึงคาหมูพะโล้เมื่อเย็น หยางเฟยเฟยก็ตาเป็นประกายวาววับ แกพยักหน้ารับคำรัวๆ ก่อนจะคลานต้วมเตี้ยมเข้ามาเกาะแขนหยางหย่วนคุน พลางออดอ้อนเสียงหวาน "คุณพ่อคะ พรุ่งนี้หนูอยากกินอีกจังเลยค่ะ"

"อยากกินอีกงั้นรึ แม่ว่าแกอยากจะกินมันทุกวันเลยมากกว่ามั้ง" เจ้าเสี่ยวฟ่งค้อนขวับใส่ลูกสาวทีหนึ่ง ทว่ายัยหนูเฟยเฟยกลับไม่มีท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิด แกรับมุดศีรษะเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมอกของหยางหย่วนคุนทันที แถมยังหันหน้ามามองค้อนกลับใส่เจ้าเสี่ยวฟ่งคล้ายจะประกาศชัยชนะและทำท่าทางยั่วยวนอยู่กลายๆ

"หนูอยากกินนี่นาคุณพ่อ..." หยางเฟยเฟยยังคงส่งเสียงออดอ้อนหยางหย่วนคุนไม่เลิก