บทที่ 119 ชีวิตในเมือง (ตอนกลาง)

"แล้วมีขายที่ไหนล่ะคุณ? ตอนที่อากาศยังไม่ร้อนนั่งโซฟานี่ก็สบายดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้พอหย่อนก้นนั่งปุ๊บเหงื่อก็ท่วมปั๊บ แถมยังกลัวว่าจะทำโซฟาบ้านเขาพังเสียหายเอาด้วย" เจ้าเสี่ยวฟ่งเอ่ยปากทอดถอนใจ

"แถวๆ นอกหมู่บ้านน่าจะมีขายนะ ทานมื้อเย็นเสร็จแล้วพวกเราค่อยแวะออกไปดูซะหน่อย" หยางหย่วนคุนพูดพลางเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร คนในครอบครัวก็พากันล้างมือเตรียมตัวทานข้าว ซึ่งนิสัยนี้เป็นสิ่งที่หยางหย่วนคุนคอยเคี่ยวเข็ญให้ทุกคนทำจนติดเป็นนิสัยในช่วงเวลาที่ผ่านมานั่นเอง

มื้อเย็นก็แสนง่ายดาย มีกับข้าวเนื้อสัตว์หนึ่งจาน ผักสองจาน และแกงจืดอีกหนึ่งหม้อ แม้ว่าสมาชิกในบ้านจะมีกันตั้งหลายคน แต่ยกเว้นหยางหย่วนคุนแล้ว คนอื่นๆ ที่เหลือต่างก็ทานกันไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่นัก การได้นั่งทานข้าวในห้องแอร์เย็นๆ ช่วงหน้าร้อนมันช่างเป็นอะไรที่วิเศษสุดๆ แม้ว่ามันจะทิ้งกลิ่นอายของกับข้าวอบอวลอยู่ในห้องบ้าง แต่เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับความน่ารำคาญยามที่เหงื่อไหลไคลย้อยหยดลงไปในชามข้าวแล้ว เรื่องกลิ่นติดห้องก็กลายเป็นเรื่องขี้ผงไปทันตา

ผ่านพ้นมาหนึ่งเดือนเต็ม ตอนนี้หยางเฟยเฟยเริ่มทำความรู้จักและสนิทสนมกับเด็กๆ วัยเดียวกันในหมู่บ้านจัดสรรตั้งหลายคนแล้ว พอทานมื้อเย็นเสร็จสรรพ แกก็รีบฉุดดึงลากแขนแม่หยางให้พาลงไปวิ่งเล่นข้างล่างทันที ซึ่งนี่ก็เป็นข้อบังคับที่หยางหย่วนคุนสั่งไว้เช่นกัน ว่าห้ามปล่อยให้เด็กคลาดสายตาจากผู้ใหญ่ในบ้านเด็ดขาด ส่วนหยางหย่วนคุนกับเจ้าเสี่ยวฟ่งก็พากันอุ้มหยางอี้ออกไปเดินเล่นกินลมชมวิวที่ตลาดนัดโต้รุ่งนอกหมู่บ้าน เดินทอดน่องไปได้ไม่ทันไรก็เจอแผงลอยขายเบาะรองนั่งโซฟาที่เป็นเสื่อไม้ไผ่เข้าจริงๆ

"เถ้าแก่ครับ ชุดนี้ขายยังไงเหรอ" หยางหย่วนคุนเอื้อมมือไปลูบๆ คลำๆ เบาะเสื่อไม้ไผ่ดูก่อนจะเอ่ยปากถามราคา