บทที่ 120 ชีวิตในเมือง (ตอนจบ)

วันต่อมาหยางหย่วนคุนโทรศัพท์ไปบอกเจ้าเฉวียนเรื่องที่จะพาลูกๆ ออกไปเที่ยวเล่น ทว่าเขาก็ไม่จำเป็นต้องลางานเต็มวัน ช่วงเช้าเขาแวะไปไซต์งานเพื่อขานชื่อเช็คอินก่อน จากนั้นค่อยพาคนในครอบครัวเข้าไปเที่ยวเล่นในตัวเมือง มื้อเที่ยงก็ทานกันที่โน่น ซึ่งแผนการนี้จะไม่กระทบหรือเบียดบังตารางเวลาขานชื่อเช็คเอาท์ช่วงเย็นของเขาแน่นอน

"พรุ่งนี้ช่วงเที่ยงผมไม่อยู่นะ พวกนายช่วยคุมคนขานชื่อแทนผมที ตอนเย็นย่ำผมก็กลับมาแล้ว" หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนขานชื่อในช่วงเย็นของวันนี้ หยางหย่วนคุนก็หันไปสั่งงานกับพวกซวี่ฮู่ทั้งสามคน ยามปกติเวลาที่เขาไม่อยู่หน้างานก็มักจะเป็นพวกเขาสามคนที่คอยสลับสับเปลี่ยนทำหน้าที่แทนอยู่เป็นประจำ

"รับทราบครับหัวหน้า" ซวี่ฮู่รีบพยักหน้ารับคำสั่งทันที ตอนนี้พวกเขาสามคนไม่มีใครกล้าทำตัวดื้อรั้นหรือพยศอีกต่อไปแล้ว ต่างพากันนอบน้อมเชื่อฟังคำสั่งของหยางหย่วนคุนแต่โดยดี แถมความสัมพันธ์ของพวกเขาสามคนในตอนนี้ก็แนบแน่นกลมเกลียวขึ้นมาก

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก หลังจากหยางหย่วนคุนอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จเดินย้อนออกมา กับข้าวกับปลาก็ถูกยกมาจัดวางเรียงรายไว้บนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว นี่คือตารางวิถีชีวิตที่หล่อหลอมจนกลายเป็นความเคยชินตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แม้ว่าเขาจะไม่ต้องออกแรงทำงานแบกหามที่หน้างานด้วยตัวเอง แต่การเดินตรากตรำตรวจตราไปทั่วทั้งวันก็ทำให้เนื้อตัวเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและฝุ่นละออง การได้อาบน้ำให้ร่างกายสะอาดสดชื่นก่อนแล้วค่อยมานั่งทานข้าวจะช่วยให้รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก

"พรุ่งนี้เช้าผมต้องแวะไปขานชื่อที่ไซต์งานก่อน แล้วก็เคลียร์ธุระปะปังอีกนิดหน่อย พวกเราน่าจะออกเดินทางกันได้ช่วงประมาณเก้าโมงเช้านะคุณ" หยางหย่วนคุนเอ่ยปากพูดกับเจ้าเสี่ยวฟ่งในขณะที่กำลังทานข้าว