บทที่ 123 วันที่เปิดงานไม่ได้

โทรศัพท์ดังขึ้นสองครั้ง ปลายสายก็มีคนกดรับ แน่นอนว่าบ้านของพ่อตาไม่มีโทรศัพท์บ้าน สายนี้จึงโทรเข้าที่ร้านขายของชำในหมู่บ้านของพวกเขาเช่นกัน หลังจากบอกปลายสายไปว่าจะหาใครแล้ว ความเงียบก็เข้าปกคลุมชั่วครู่

"เสี่ยวฟ่งเหรอ พ่อเองนะ" เสียงของพ่อเฒ่าจ้าวแว่วมาจากปลายสาย

"จ้าพ่อ ที่บ้านเป็นยังไงบ้างคะ น้ำท่วมหรือเปล่า" เจ้าเสี่ยวฟ่งเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ไม่เป็นไรหรอก บ้านเราตั้งอยู่บนที่สูง น้ำไม่ท่วม วางใจได้" พ่อเฒ่าจ้าวรีบพูดเพื่อปลอบใจเจ้าเสี่ยวฟ่ง ก่อนจะถามต่อว่า "แล้วลูกอยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง อยู่ชินหรือยัง"

"ดีมากค่ะ หนูคอยทำกับข้าวให้หย่วนคุน แล้วก็เลี้ยงลูก อยู่เหมือนตอนอยู่บ้านเลยค่ะ" เมื่อได้ยินว่าทางบ้านไม่มีเรื่องเดือดร้อน ความตึงเครียดบนใบหน้าของเจ้าเสี่ยวฟ่งก็มลายหายไป ทว่าความจริงในปีก่อนๆ ใช่ว่าจะไม่เคยเจออุทกภัยน้ำท่วม แต่ปีนี้ตัวไม่ได้อยู่บ้านเกิด จึงทำให้รู้สึกเป็นกังวลมากเป็นพิเศษ