บทที่ 156 ความผ่อนคลายเมื่อกลับบ้านเกิด

เช้าวันต่อมาเมื่อตื่นขึ้นมา หยางหยวนคุนนวดศีรษะพลางเดินลงบันไดมา ก็เห็นหยางเฟยเฟยกำลังนั่งเล่นอยู่กับหยางอี้ ตอนนี้ข้างนอกอากาศค่อนข้างหนาว แถมหิมะเพิ่งจะตกเสร็จใหม่ๆ เธอจึงทำได้เพียงเล่นอยู่กับหยางอี้ในบ้านเท่านั้น

“คุณพ่อ ในที่สุดก็ตื่นนอนสักทีนะคะ หนูหิวจะแย่แล้วล่ะค่ะ” หยางเฟยเฟยพอเห็นหยางหยวนคุนเดินลงมา ก็วางลูกข่างไม้กับแส้ในมือลง แล้ววิ่งมากอดขาเขาพลางส่งเสียงร้อง ทางฝั่งหยางอี้ที่อยู่ข้างๆ ก็เลียนแบบพี่สาว ส่งเสียงร้องเรียก “ป๊า ป๊า” ตามไปด้วย

“เอาล่ะๆ งั้นก็รีบไปกินอาหารเช้ากันเถอะจ้า” เขาชำเลืองมองดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนกำแพงห้องโถง ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่ง อาหารเช้าถือว่าไม่ได้สายเกินไปนัก เขาพูดกับหยางเฟยเฟยพลางอุ้มหยางอี้ที่ยังเดินเตาะแตะไม่ค่อยมั่นคงนักเข้าไปในห้องครัวพร้อมกัน

คุณแม่หยางกำลังง่วนอยู่กับการผัดไข่ในครัว ตามคำเรียกร้องอย่างหนักแน่นของหยางหยวนคุน ในทุกๆ เช้าต้องมีไข่ให้เด็กทั้งสองคนกินเพื่อบำรุงร่างกาย ดังนั้นอาหารเช้าในแต่ละวัน บางวันก็เป็นไข่ผัด บางวันก็เป็นไข่ต้ม หรือหากวันไหนกินบะหมี่ก็จะเป็นไข่ดาวแทน

“ตื่นแล้วเหรอ มาๆ รีบมากินไอ้นี่ซะสิ แม่ลวกไข่หวานไว้ให้ตั้งสี่ฟองแหน่ะ” คุณแม่หยางเปิดฝาหม้ออีกใบออก ด้านในเป็นน้ำขิงต้มน้ำตาลทรายแดงสีแดงละมุนและมีไข่ลวกอยู่สี่ฟอง ของสิ่งนี้ถือเป็นของบำรุงชั้นยอดสำหรับคนแถวบ้านเกิด โดยทั่วไปไข่หวานต้มน้ำขิงมักจะเตรียมไว้ให้ผู้หญิงที่อยู่ไฟหลังคลอดบุตร หรือคนที่มีอาการป่วยหนักต้องการพักฟื้นร่างกายกินเท่านั้น เวลาปกติแทบจะไม่มีใครตระเตรียมของแบบนี้มากินกันหรอก