บทที่ 155 จ่ายค่าแรง

ปีนี้หยางหยวนคุนออกไปข้างนอกก็ได้เรียนรู้วิชาความรู้ติดตัวมาไม่น้อย หากหยางหยวนฮงจะติดตามพวกหวังหู่ไปรับงานเป็นคนงานทั่วไปก็พอไหว ถือเป็นการฝึกปรือฝีมือเพิ่มขึ้น แต่หากเลือกติดตามเขา ก็จะเป็นเหมือนคนคอยช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ และช่วยวิ่งเต้นจัดการธุระให้

“ผมขอติดตามพี่คุนนั่นแหละครับ พอตอนไหนไม่มีงานค่อยไปรับงานร่วมกับพวกพี่หู่” หยางหยวนฮงรีบพูดขึ้นมา การรับงานเป็นคนงานทั่วไปต่อให้ทำสัญญารายเดือนแบบไม่หยุดพักผ่อนเลยสักวัน เงินทองที่ได้มันก็มีอยู่แค่นั้น อีกอย่างด้วยฝีมือของเขาในตอนนี้ การที่จะได้งานทำเป็นคนงานทั่วไปได้นั้น เป็นเพราะอาศัยพรรคพวกเส้นสายจากกลุ่มคนบ้านเดียวกันพากันเข้าไซต์งานล้วนๆ หากเขาต้องแบกหน้าเดินไปหางานตามไซต์งานคนเดียว อย่างมากที่สุดคงทำได้เพียงเป็นคนงานแบกหาม คอยหิ้วถังปูนซีเมนต์เท่านั้นเอง

“แบบนั้นก็ดี ปีหน้าไซต์งานค่อนข้างใหญ่โต โครงการมีเรื่องให้ฉันต้องจัดการเยอะแยะ ถ้านายไม่กล้าพึ่งพาตัวเอง ฉันก็คงต้องมองหาคนอื่นมาช่วยวิ่งเต้นจัดการธุระแทนอยู่ดี” หยางหยวนคุนเอามือตบไหล่อีกฝ่ายพลางพูดด้วยความอารมณ์ดี ปีนี้เขาจงใจให้อีกฝ่ายหัดขับรถยนต์ไว้ด้วย เพื่อที่วันหน้าเวลาต้องออกไปพบปะสังสรรค์ร่ำสุราติดต่อธุรกิจ จะได้มีคนคอยช่วยขับรถให้ จะได้ไม่ต้องเสียเงินเสียทองไปจ้างคนขับรถเฉพาะทางให้เปลืองสิ้น

“เอ้อ พี่หยาง แล้วปีหน้าไซต์งานของพี่จะเริ่มเข้าพื้นที่กันเดือนไหนเหรอครับ” หวังหู่เอ่ยถามถึงประเด็นสำคัญ หากปีหน้ากำหนดการเข้าพื้นที่ไซต์งานต้องทอดเวลาทิ้งห่างจากเทศกาลปีใหม่เหมือนปีนี้ พวกเขาก็คงต้องมองหางานอื่นทำคั่นเวลาไปก่อน ไม่งั้นขืนนั่งๆ นอนๆ อยู่บ้านเฉยๆ คงไม่ใช่เรื่องดีแน่

“ปีหน้าคาดว่าน่าจะเป็นเดือนเมษายนตามปฏิทินสุริยคติ ส่วนปฏิทินจันทรคติอย่างน้อยๆ ก็ต้องเดือนสามแล้วล่ะ พวกลูกสามารถมองหางานอื่นทำไปพลางๆ ก่อนได้เลย” ตอนนี้ไซต์งานทางฝั่งโน้นเพิ่งจะเริ่มลงมือสร้าง พวกเขาที่เป็นช่างปูนฉาบภายในต้องรอให้โครงสร้างหลักของตัวบ้านเสร็จสรรพเรียบร้อยทั้งหมดถึงจะเข้าไปทำงานได้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเดือนเมษายน ช่วงเวลาตรงกลางนี้ยังมีเวลาเหลืออยู่อีกเกือบสองเดือนเลยทีเดียว