บทที่ 154 ตกปลา

ช่วงสายของวันต่อมา คุณแม่หยางไม่ได้เดินทางกลับต่างจังหวัดพร้อมกับหยางหยวนคุนอีกแล้ว เพราะยังไงซะหนทางมันก็ขรุขระเกินไป การนั่งรถไปกลับแบบนั้นถือเป็นการทรมานคนแก่อยู่ไม่น้อย

ตอนแปดโมงเช้า หยางหยวนคุนขับรถยนต์ติดตามรถบรรทุกของสวี่เหลียนเซิงมุ่งหน้าไปยังลานทรายก่อนเป็นอันดับแรก แม้จะเรียกว่าลานทราย แต่ที่นั่นก็มีทั้งปูนซีเมนต์และหินย่อยพร้อมสรรพ มาที่นี่ที่เดียวถือว่าจบครบวงจร

“ลานทรายที่นี่เหมือนจะเปิดมานานแสนนานแล้วใช่ไหมครับ” หลังจากลงจากรถ หยางหยวนคุนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลานทรายแห่งนี้ในความทรงจำของเขาเปิดมานานมากแล้ว และบริเวณรอบๆ ได้ก่อตัวเป็นห่วงโซ่อุตสาหกรรมขนาดย่อม วัตถุดิบและเครื่องไม้เครื่องมือสำหรับงานก่อสร้างทุกชนิดสามารถหาซื้อได้จากที่นี่ แม้กระทั่งคนงานที่ไม่มีพรรคพวกเส้นสายก็มักจะมาเดินหางานทำแถวนี้ด้วย

“นานมากแล้วล่ะ เสี่ยเจ้าของที่นี่รวยจนไม่รู้จะรวยยังไงแล้ว” สวี่เหลียนเซิงพูดด้วยความอิจฉาตาร้อนอย่างยิ่ง

“เอ้อ จริงด้วย แล้วโรงงานผสมปูนซีเมนต์ที่เคยชวนพี่ร่วมหุ้นเมื่อช่วงครึ่งปีแรกเป็นยังไงบ้างล่ะครับ” รถตักของลานทรายกำลังเททรายลงในกระบะรถบรรทุกของสวี่เหลียนเซิง ทรายที่บ้านของพวกเขาต้องใช้มีปริมาณไม่มากนัก ทรายหนึ่งรถนี้เพียงพอใช้งานแน่นอน หยางหยวนคุนจึงนึกถึงเรื่องที่สวี่เหลียนเซิงเคยเล่าให้ฟังเมื่อช่วงต้นปีว่ามีคนมาชวนทำโรงงานผสมปูน