บทที่ 153 บ้านหลังเก่าที่ทรุดโทรม

ช่วงสายของวันต่อมา หยางหยวนคุนพายอดมารดากลับไปยังหมู่บ้านเดิมที่เป็นบ้านเกิด ทันทีที่รถแล่นเข้าสู่ทางเข้าหมู่บ้าน ผู้คนแถวนั้นก็จำรถได้ทันที คุณแม่หยางถูกกลุ่มเพื่อนเก่าและเพื่อนบ้านในอดีตรุมล้อมเอ่ยถามไถ่กันยกใหญ่ เธอจึงรีบให้หยางหยวนคุนเปิดประตูรถเพื่อลงไปยืนคุยกับพวกเขาตรงนั้น ส่วนหยางหยวนคุนก็ขับรถมุ่งหน้ากลับไปที่บ้าน

บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่อาศัยเพียงแค่สี่ห้าเดือนเท่านั้น แต่กลับเริ่มมองเห็นร่องรอยของความทรุดโทรมได้อย่างชัดเจน บนกำแพงลานบ้านมีวัชพืชขึ้นรกเรื้อ เขาล้วงหยิบกุญแจออกมาเปิดประตูใหญ่ ก็พบว่าต้นหญ้าในลานบ้านพากันขึ้นสูงจนเกือบจะถึงเอวของเขาแล้ว แม้กระทั่งบนประตูบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ในลานก็เต็มไปด้วยหยากไย่เกาะระย้า สมกับที่ผู้คนมักจะพูดกันว่าบ้านที่ไม่มีคนอยู่ไม่นานก็คงจะพังทลายลง ด้วยสภาพที่ทรุดโทรมขนาดนี้ หยางหยวนคุนรู้สึกว่าหากไม่รีบซ่อมแซมปรับปรุงเสียหน่อย ปล่อยทิ้งไว้สักปีหนึ่งบ้านหลังนี้คงจะสูญสลายไปแน่

เขายังไม่ได้เดินเข้าไปด้านในตัวบ้าน เนื่องจากที่บ้านไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือที่เหมาะสม หยางหยวนคุนจึงเดินมุ่งหน้าไปทางบ้านของอาสามหยาง ระหว่างทางยังพบเจอชาวบ้านในหมู่บ้านอีกหลายคน ซึ่งเขาต่างก็เอ่ยทักทายตอบกลับทุกคนอย่างกระตือรือร้นและคอยยื่นบุหรี่แจกจ่ายให้แก่ทุกคน

เมื่อเดินมาถึงร้านขายของชำของบ้านอาสามหยาง ก็เห็นเขากำลังสวมแว่นสายตายาวนั่งเพ่งมองโทรทัศน์ขาวดำที่ตั้งอยู่ในร้าน ในนั้นน่าจะเป็นละครโทรทัศน์ฉายอยู่ จึงไม่ได้สังเกตเห็นการมาเยือนของหยางหยวนคุนเลย

“ขโมยเข้าบ้านแล้วครับ” หยางหยวนคุนเดินเข้าไปเย้าแหย่พลางใช้มือตบลงบนเคาน์เตอร์ด้านหน้าหนึ่งที