บทที่ 152 งานเลี้ยงวันเกิดครอบครัว

เด็กๆ ต่างก็รู้ความกันมาก หลังจากหยางหยวนคุนซื้อของให้แล้วก็ไม่ได้งอแงขออะไรอีก ทำเพียงส่งเสียงเจี้ยวจ๊าวคุยกับหยางหยวนคุนอยู่ข้างๆ ทุกคนต่างเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อตัวอำเภอและความตื่นเต้นที่ได้มาเดินเที่ยว

ขณะที่หยางหยวนคุนกำลังคิดว่าจะกลับไปที่ร้านเค้กเพื่อรับเค้กเตรียมตัวกลับบ้านดีไหม สายตาก็เหลือบไปเห็นร้านเคเอฟซีเปิดอยู่ตรงสี่แยกข้างหน้า ตอนที่เขาพาเจ้าเสี่ยวฟ่งกับหยางเฟยเฟยมาเดินเที่ยวช่วงปีใหม่ยังไม่เห็นร้านนี้เลย

“พวกเราประสีประสาไหมว่าร้านนี้เปิดตั้งแต่เมื่อไหร่” หยางหยวนคุนเอ่ยถามเด็กๆ ตัวเขาเองไม่รู้จริงๆ ชาติก่อนเขารู้แค่ว่าเคเอฟซีในตัวอำเภอของพวกเขามาเปิดค่อนข้างไว

“หนูรู้ค่ะ เหมือนจะเปิดช่วงวันชาติ เพื่อนหนูเคยมากินแล้วเอามาเล่าให้ฟังค่ะ” สวี่เล่อรีบพูดขึ้นมา ในบรรดาเด็กๆ พวกนี้ นอกจากหยวนเยว่เซียงแล้วเธอก็อายุมากที่สุด อีกไม่นานก็จะได้เข้าเรียนมัธยมต้นแล้ว

“งั้นพวกเราลุยกันเลย น้าจะพาไปกินอาหารฝรั่ง” หยางหยวนคุนโบกมือใหญ่ เด็กๆ ทุกคนดีใจกันยกใหญ่ แม้กระทั่งหยางเฟยเฟยที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาก็จะขอลงพื้นเพื่อวิ่งนำไปทางโน้นเอง