บทที่ 151 งานเลี้ยงวันเกิดครอบครัว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งถึงวันเกิดของหยางเฟยเฟย ซึ่งตรงกับวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี เธอจึงไม่ต้องไปโรงเรียน เช้าตรู่วันนั้นหยางหยวนคุนยังไม่ทันตื่น ก็ถูกยัยหนูคนนี้เอามือบีบจมูกจนหายใจไม่ออกต้องตื่นขึ้นมา

“คุณพ่อ ตื่นได้แล้ว อย่านอนตื่นสายสิคะ” หยางเฟยเฟยส่งเสียงพูดข้างหูหยางหยวนคุนไม่หยุด

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อจมูกถูกบีบไว้ แถมข้างหูยังมีเสียงพูดงึมงำอยู่ตลอดเวลา เขาจึงทำได้เพียงลืมตาขึ้น ก็เห็นหยางเฟยเฟยนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ เอียงหัวมาใกล้หูของเขาแล้วพูดเสียงเบา หยางหยวนคุนจึงรวบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด แล้วเอาคางที่มีหนวดเคราไม่ได้โกนมาหลายวันถูไถไปบนใบหน้าเนียนของเธอไม่หยุด

“มันแทงค่ะ มันแทง” หยางเฟยเฟยหัวเราะร่าพลางร้องประท้วงออกมา

“ยังจะปลุกคุณพ่ออีกไหม หืม” หยางหยวนคุนพูดกลั้วหัวเราะ แต่แล้วจู่ๆ ก็ถูกเสียงร้องไห้จากด้านข้างขัดจังหวะ เมื่อหันไปมองก็เห็นหยางอี้ที่อยู่บนเตียงหลังเล็กข้างๆ ลุกขึ้นมายืนเกาะขอบเตียงแล้ว มองคุณพ่อกับพี่สาวด้วยสีหน้าท่าทางน้อยอกน้อยใจ