บทที่ 150 กลับบ้าน

"เปิดห้องคอมพิวเตอร์เองเลยเหรอ?" หลิวอวี่เอ่ยถามย้อนด้วยความประหลาดใจในคราแรก ทว่าหลังจากนั้นกลับตกอยู่ในความเงียบงัน "พี่หยาง สิ่งที่พี่พูดมามันมีเหตุผลและน่าคิดมากจริง ๆ นะครับ"

"เฮ้ย อย่าเลย ฉันก็แค่พูดเล่นขำ ๆ แกอย่าเก็บไปคิดเป็นจริงเป็นจังล่ะ ถ้าเถ้าแก่หลิวรู้เข้าว่าฉันเป็นคนเสี้ยมสอนแก มีหวังฉันได้ซวยแน่" หยางหย่วนคุนนึกไม่ถึงว่าคำพูดที่ติดปากพลั้งเผลอพูดออกไปล่ะล้าล่ะลังของตัวเอง จะทำให้อีกฝ่ายเก็บไปคิดจริงจังขนาดนี้ ในใจจึงเริ่มรู้สึกนึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว

"ไม่ใช่ครับพี่หยาง สิ่งที่พี่พูดมานี่มันหนทางทำเงินชัด ๆ" หลิวอวี่เอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางจริงจังเป็นงานเป็นการ "ตอนนี้ห้องคอมพิวเตอร์แถวบ้านเรามีอยู่แค่ร้านเดียวเอง แถมเครื่องคอมพิวเตอร์ก็น้อยมาก ถึงแม้ชั่วโมงละสาม십หยวนมันจะค่อนข้างแพงไปหน่อยก็จริง แต่คนรวย ๆ มีตั้งเยอะแยะนะครับ อีกอย่างนี่มันคือคอมพิวเตอร์อินเทอร์เน็ตเชียวนะ ถ้าเปิดห้องคอมพิวเตอร์ขึ้นมาสักร้าน ต้องทำเงินมหาศาลแน่นอน"

"พ่อแกขนาดจะซื้อคอมพิวเตอร์ให้แกสักเครื่องยังไม่ค่อยจะเต็มใจเลย แล้วเขาจะยอมควักเงินให้แกไปเปิดห้องคอมพิวเตอร์ได้ยังไงกัน" หยางหย่วนคุนเอ่ยออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ คนรุ่นเก่าหัวโบราณพวกนี้ย่อมไม่มีทางทำความเข้าใจกับยุคสมัยใหม่ที่กำลังจะมาถึงได้หรอก สำหรับสิ่งของที่ตัวเองไม่เข้าใจ ในส่วนลึกของจิตใจก็มักจะทึกทักเอาเองว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหลไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

"พี่หยาง ผมตัดสินใจแล้วครับ ผมต้องทำเรื่องนี้ให้สำเร็จให้ได้ ถ้าเกิดประสบความสำเร็จขึ้นมา ถึงเวลานั้นผมจะแบ่งหุ้นให้พี่ด้วย นี่ถือเป็นแนวคิดทางความคิดที่พี่มอบให้ผมเลยนะ" หลิวอวี่เอ่ยด้วยความตื่นเต้นตระหนกเป็นล้นพ้น รู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ค้นพบหนทางในการบุกเบิกสร้างเนื้อสร้างตัวแล้ว ชีวิตในเขตก่อสร้างเป็นเพียงสิ่งที่พ่อบังคับยัดเยียดให้เขาทำเท่านั้น แต่สำหรับสิ่งแปลกใหม่อย่างคอมพิวเตอร์นี้ เขาหลงรักมันจากใจจริง