บทที่ 166 โทรศัพท์ไม่ขาดสาย

ประตูบ้านของหวังซินหยวนไม่ได้ปิดไว้ ภรรยาของเขากำลังยืนคุยกับเพื่อนบ้านอยู่แถวนั้น พอเห็นหยางหยวนคุนเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นยืน ทักทายด้วยความกระตือรือร้นทันที “เถ้าแก่หยาง แวะมามีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”

“พอดีมีงานเล็ก ๆ น้อย ๆ อยากจะรบกวนพี่หวังหน่อยครับ ไม่ทราบว่าเขาอยู่บ้านไหมครับ?” หยางหยวนคุนมองเข้าไปในบ้านแต่ไม่เห็นหวังซินหยวน

“อยู่ค่ะ นั่งดูทีวีอยู่ข้างบน” ภรรยาของหวังซินหยวนพอได้ยินว่ามีงานก็รีบตะโกนเรียกเข้าไปด้านในทันที จากนั้นก็เชื้อเชิญให้หยางหยวนคุนเข้าไปนั่งรอ “เข้าไปนั่งจิบชาข้างในก่อนสิคะ”

“ไม่เป็นไรครับพี่สะใภ้” หยางหยวนคุนรีบโบกมือปฏิเสธพลางถามต่อ “นี่ยังไม่พ้นเดือนอ้ายเลย ไม่รู้ว่าพี่หวังจะรับงานไหมครับ?”

“รับสิคะ มีงานมาถึงที่แล้วไม่รับก็โง่เต็มทนแล้ว” อีกฝ่ายรีบตอบทันควัน