บทที่ 165 สั่งของ

“ผมอยากจะถามหน่อยครับว่าตอนนี้ทางโรงงานยังจัดส่งสินค้าให้ได้ไหมครับ พอดีร้านหนังสือทางฝั่งเราเปิดทำการแล้ว ตอนนี้ของในร้านกำลังขาดน่ะครับ” หยางหยวนคุนไม่ได้อ้อมค้อม เขาเอ่ยจุดประสงค์ที่โทรศัพท์มาตรง ๆ เมื่อครู่สองสามีภรรยาเพิ่งจะแวะไปตรวจดูที่ห้องคลังสินค้าขนาดเล็กด้านหลังมา อย่างมากที่สุดก็คงทานทนประคองไปได้แค่อีกช่วงบ่ายวันนี้เท่านั้น และนั่นยังอยู่บนข้อสมมติฐานที่ว่าจำนวนคนที่แวะเวียนมาเข้าร้านจะไม่เพิ่มขึ้นด้วยนะ

“เอ๋? วันนี้เลยเหรอครับ” รองผู้อำนวยการสวี่ที่อยู่ปลายสายพอได้ยินว่าต้องการสินค้าในตอนนี้ก็รู้สึกตกใจไม่น้อย นี่เพิ่งจะวันเที่ยววันที่แปดเองนะ มันเร็วเกินไปแล้ว ตอนนี้พวกผู้ประกอบการเอกชนทำมาค้าขายกันอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้เลยรึ? มิน่าเล่าโรงงานของพวกเขาในปัจจุบันถึงได้สู้แข่งขันกับคนนอกไม่ได้เลย

“ถ้าให้ดีขอเป็นวันนี้เลยครับ ทางฝั่งผมค่อนข้างต้องการด่วนมาก” หยางหยวนคุนเอ่ยเร่งรัด

“คือว่า...” รองผู้อำนวยการสวี่ที่อยู่ปลายสายเริ่มทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะตอบกลับอย่างไรดี ตอนนี้ภายในโรงงานหลงเหลือเพียงเจ้าหน้าที่อยู่เวรเฝ้ายามไม่กี่คนเท่านั้น เพราะผลประกอบการไม่ค่อยดี การปล่อยให้ทุกคนได้หยุดงานเพิ่มขึ้นสักวันก็นับว่าเป็นเรื่องดี และพนักงานขับรถส่งของก็ไม่มีอยู่เลยสักคน

“รองฯ สวี่ครับ มีอะไรก็พูดตรง ๆ ได้เลยครับ ถ้าหากไม่มีของจริง ๆ ผมจะได้ลองไปสอบถามโรงงานเครื่องเขียนแห่งอื่นดูครับ” หยางหยวนคุนขมวดคิ้วพูด