บทที่ 164 ความประหลาดใจหลังเปิดร้านช่วงหลังตรุษจีน

"ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่ของฉันคิดจะกลับมาเลี้ยงลูกด้วยตัวเองเหรอคะ?" จ้าวเสี่ยวฟ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เป็นไปไม่ได้หรอก น่าจะอยากให้พ่อกับแม่ของคุณเข้าไปเลี้ยงในตัวตำบลมากกว่า" หยางหยวนคุนพูดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงในชาติก่อน แต่เรื่องมันไม่ได้เกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ จ้าเผิงย้ายไปเรียนในตำบลตอนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า แต่ตอนนี้เขาเพิ่งจะอยู่ชั้นปีที่สองเท่านั้นเอง

"แล้วที่ดินที่บ้านจะทำยังไงล่ะ" จ้าวเสี่ยวฟ่งเบ้ปาก และไม่ได้หวังจะได้คำตอบอะไรจากปากของหยางหยวนคุน เธอทำเพียงโอบอุ้มหยางอี้ที่ค่อนข้างซุกซนอยู่เบาะหลัง เจ้าตัวเล็กคนนี้คอยแกล้งหยางเฟยเฟยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด ขืนปล่อยให้ท้าทายต่อไป มีหวังได้โดนพี่สาวทุบเอาแน่ ๆ

ช่วงไม่กี่วันต่อมาก็เป็นการกินดื่มเที่ยวเล่นในหมู่ญาติมิตร จนกระทั่งถึงวันเที่ยววันที่เจ็ด (วันชิวฉิก) จ้าวเสี่ยวฟ่งก็เตรียมตัวเก็บข้าวของเพื่อมุ่งหน้าเข้าตัวตำบล

"ตอนนี้ทำไมกระตือรือร้นจังล่ะ วันนี้เพิ่งจะวันชิวฉิกเองนะ" หยางหยวนคุนนอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ที่ลานบ้าน เพลิดเพลินกับแสงแดดที่หาได้ยากยิ่งในฤดูหนาว พลางเอ่ยถามจ้าวเสี่ยวฟ่งที่กำลังเก็บของลงหีบห่อ