บทที่ 163 ตรุษจีนเดินสายเยี่ยมญาติ

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยถึงเรื่องราวในปีที่ผ่านมา ลุงใหญ่หยางก็โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ถ้าตอนนี้ฉันอยากจะปรับปรุงบ้านเก่าของฉันใหม่ จะต้องใช้เงินสักเท่าไหร่กันนะ?”

ทุกคนต่างหันไปมองลุงใหญ่หยางด้วยความประหลาดใจ แม้แต่ลูกชายทั้งสองคนของเขาก็มีสีหน้ามึนงงเช่นกัน ดูท่าลุงใหญ่หยางคงไม่ได้บอกกล่าวเรื่องนี้กับพวกเขาไว้ล่วงหน้าเลย

“พี่ใหญ่ พี่คิดจะรีโนเวทตกแต่งบ้านเก่าใหม่? หรือว่าจะทุบทิ้งแล้วสร้างเป็นตึกสองชั้นขึ้นมาใหม่เลยล่ะ?” อาสามหยางได้สติเป็นคนแรก เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เรื่องนี้ฉันเองก็ยังไม่รู้เลย” ลุงใหญ่หยางทอดถอนใจพลางพูดอย่างอาลัย “นี่ฉันก็แก่ตัวลงทุกวันแล้ว ตอนนี้อยู่บนเรือก็แทบจะทำอะไรไม่ไหว แถมยังเสี่ยงจะเกิดอุบัติเหตุได้ง่าย ๆ ฉันเลยกะว่าจะยกเรือลำนั้นให้เจ้าสองคนพี่น้องมันดูแลต่อ ส่วนฉันกับแม่ของพวกมันก็จะกลับมาอยู่บ้านเกิด เลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ ปลูกผักกินกันไป ถือเป็นการใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข”

“พ่อ พ่อไม่เห็นบอกพวกเราล่วงหน้าเลย จู่ ๆ ก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา” หยางหยวนเซิงลูกชายคนโตของลุงใหญ่หยางขมวดคิ้วถามด้วยความฉงน เพราะจู่ ๆ พ่อบังเกิดเกล้าก็พูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาพวกเขาตั้งตัวไม่ติด