บทที่ 162 ความคิดของหยางหยวนคุน

เช้าวันเที่ยว (วันชิวอิก) หยางหยวนคุนตื่นค่อนข้างเช้า ทว่าจ้าวเสี่ยวฟ่งก็ลุกจากเตียงไปก่อนแล้ว ข้างกายเขาเหลือเพียงหยางเฟยเฟยที่ยังหลับปุ๋ย ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา หลายวันที่กลับมาบ้านนี้ หยางเฟยเฟยนอนเบียดกับพวกเขาสองสามีภรรยามาตลอด

เขาลุกขึ้นแต่งตัวอย่างระมัดระวังแล้วเดินออกจากห้อง ก็เห็นควันไฟลอยออกจากปล่องไฟของบ้าน จ้าวเสี่ยวฟ่งกับแม่หยางกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าในครัว เช้าวันชิวอิกของคนที่นี่ตามธรรมเนียมแล้วย่อมไม่ได้กินเกี๊ยวต้ม แม้แต่นวดบะหมี่ก็ยังใช้แป้งข้าวเจ้าทำ เกี๊ยวส่วนใหญ่ก็เป็นเกี๊ยวแป้งข้าวเจ้า อาหารที่ทำจากแป้งสาลีจึงมีกินน้อยมาก

อาหารเช้าวันนี้เป็นก๋วยเตี๋ยวเส้นข้าวเจ้าในน้ำซุปไก่ที่เคี่ยวไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ใส่ผักกวางตุ้งเล็กน้อย แล้วนำพวกเนื้อไก่เนื้อเป็ดมาตุ๋นซีอิ๊วอีกหน่อยก็ใช้ได้แล้ว แต่สิ่งที่หยางหยวนคุนโปรดปรานที่สุดยังคงเป็นไข่พะโล้

“กี่โมงแล้วเนี่ย ทำไมตื่นเช้าจัง?” จ้าวเสี่ยวฟ่งหันมาถามเมื่อเห็นหยางหยวนคุนเดินเข้ามาในครัว เพราะเมื่อคืนกว่าเขาจะได้นอนก็ปาไปเที่ยงคืนกว่าแล้ว

“เจ็ดโมงกว่าแล้ว ไม่เช้าแล้วล่ะ” หยางหยวนคุนตอบพลางมองไปที่เส้นก๋วยเตี๋ยวในหม้อ ซึ่งน่าจะใช้ได้แล้ว