บทที่ 161 คืนวันส่งท้ายปีเก่า

“ฉันแนะนำให้พวกพี่เปิดร้านในตัวตำบลนะ” หยางหยวนคุนยังคงถือกล่องเหล้าที่หยิบมาจากห้องด้านใน เขาส่งเหล้าในมือให้หยางลี่ช่วยเปิดให้ ส่วนตัวเองก็พูดย่อหน้าต่อไป “ฉันพูดตามตรงนะ พวกพี่ก็อายุไม่น้อยแล้ว หยางลี่ปีนี้ก็อยู่ปีสอง อีกสองปีเขาก็หาเงินเองได้แล้ว”

“พูดก็พูดเถอะ แต่ฉันกับพี่สะใภ้แกไม่เคยเปิดร้านกันมาก่อนเลย แล้วมันจะเปิดร้านอะไรได้ล่ะ คงไม่ใช่ให้เปิดร้านขายของชำจริง ๆ ตามที่แกบอกหรอกนะ” หยางหยวนเฉียนพูดด้วยความลำบากใจอย่างมาก

“ก็ให้หยางลี่ช่วยคิดไอเดียสิ” หยางหยวนคุนชี้ไปที่หยางลี่ซึ่งกำลังรินเหล้าอยู่ข้าง ๆ พร้อมพูดกระเซ้าเย้าแหวน “นี่น่ะเด็กมหาวิทยาลัยเลยนะ ฉลาดกว่าพวกเราตั้งเยอะ ฉันว่าพวกพี่ควรฟังความคิดเห็นของเขาให้มาก ๆ นายว่าจริงไหมล่ะ?”

“จริงครับพ่อแม่ ผมว่าคำแนะนำของคุณอาดีมากเลยครับ” หยางลี่ได้ยินหยางหยวนคุนพูดถึงตัวเองก็รู้สึกดีใจมาก เมื่อกี้เขาได้ยินที่พวกผู้ใหญ่คุยกันแล้ว ในใจก็พอมีความคิดของตัวเองอยู่บ้าง “พวกพ่อแม่จะได้ไม่ต้องไปทำงานหนัก ๆ ที่ไซต์งานก่อสร้างอีก ตอนนี้ช่วงที่เรียนไม่ยุ่งผมก็ไปทำงานพาร์ทไทม์ เงินค่าขนมค่ากินอยู่พวกนี้พอใช้อยู่แล้วครับ”

“เขาจะไปรู้อะไร” หยางหยวนเฉียนมองหยางลี่เหมือนยังเห็นเขาเป็นเด็ก แม้แต่พี่สะใภ้หยางที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังเออออตาม “ถึงเขาจะอายุเกือบยี่สิบแล้ว แต่จะไปมีประสบการณ์อะไร วัน ๆ ก็อยู่แต่ในโรงเรียน”