บทที่ 160 ร่วมฉลองปีใหม่ด้วยกัน

หลังจากลากแขนหวังหู่และโจวซิ่งสองคนมาถึงที่บ้านของตน อาหารมื้อค่ำในบ้านก็ตระเตรียมไว้พร้อมสรรพเรียบร้อยแล้ว พอเห็นหยางหยวนคุนเดินกลับมา คุณแม่หยางก็ยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ บนโต๊ะอาหารยังมีหยางลี่ที่แวะมากินข้าวอยู่ด้วย ส่วนพี่ชายใหญ่หยางหยวนเฉียนและพี่สะใภ้ใหญ่ต้องรอจนถึงวันพรุ่งนี้ถึงจะเดินทางกลับมาถึง วันนี้หยางลี่จึงต้องมาฝากท้องกินข้าวที่นี่ไปก่อน

“เดี๋ยวผมไปหยิบพวกกับข้าวพะโล้ที่ทำไว้เมื่อวานออกมาเพิ่มหน่อยนะครับ” หยางหยวนคุนมองดูสํารับกับข้าวบนโต๊ะแอบรู้สึกว่าน้อยไปนิด ซึ่งก็เป็นเพราะตัวเขาเองไม่ได้ส่งเสียงบอกคนในบ้านล่วงหน้าว่าจะพากลุ่มคนกลับมาฝากท้องด้วย ตอนนี้คุณแม่หยางและเจ้าเสี่ยวฟ่งจึงรีบวิ่งเข้าไปในครัวเตรียมจะผัดกับข้าวเพิ่มอีกสองสามอย่าง

“ไม่ต้องหรอกครับพี่หยาง แค่นี้ก็กินกันไม่หวาดไม่ไหวแล้วครับ” หวังหู่ขยับตัวลุกขึ้นยืนดึงรั้งแขนหยางหยวนคุนให้นั่งลงประจำที่

“ใช่ครับพี่หยาง พวกผมถ่อมาที่นี่ก็เพื่อจะมาร่ำสุราดีๆ ของพี่ต่างหากล่ะครับ กับข้าวจะเป็นประสีประสาอะไรมันไม่สำคัญหรอกครับ” โจวซิ่งร่วมพูดเย้าแหย่ขำๆ อยู่ข้างๆ

“ไม่เป็นไรหรอกนา เมื่อวานในหมู่บ้านมีคนล้มหมูตั้งหลายบ้านไม่ใช่เหรอ ฉันเลยไปหาซื้อพวกขาหมู เครื่องในหมู แล้วก็หัวหมูมาทำพะโล้ไว้เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวฉันเข้าไปในครัวหั่นแปบเดียวก็เสร็จสิ้น พวกนายยังไม่เคยลิ้มลองฝีมือทำพะโล้ของฉันเลยใช่ไหมล่ะ” หยางหยวนคุนอธิบายพร้อมรอยยิ้ม