บทที่ 159 บทเรียนอันลึกซึ้ง

หยางหยวนคุนไม่ได้สนใจความตื่นเต้นของหยางลี่ เพราะตอนนี้เวลาก็ไม่เช้าแล้ว เขาจึงรีบเหยียบคันเร่งออกเดินทางทันที ตามสภาพถนนในตอนนี้จากตัวอำเภอไปถึงหมู่บ้าน ต่อให้เขาจะไม่นึกเสียดายรถ แต่ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะถึงบ้าน

“หยางลี่ แกเริ่มรับงานสอนพิเศษนี่ตั้งแต่พอเริ่มหยุดปิดเทอมเลยเหรอ” หยางหยวนคุนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายตายังคงต้องจับจ้องสภาพถนนข้างหน้า

“ใช่ครับ เพื่อนร่วมห้องของผมเป็นคนแนะนำให้ ตอนแรกเขาตั้งใจจะทำเอง แต่พอดีที่บ้านเขามีธุระด่วน พอสอบเสร็จก็เลยต้องรีบกลับบ้านทันที เขาเลยแนะนำงานนี้ให้ผมทำแทนครับ” หยางลี่สัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นของตัวรถ จึงเลิกหันมองซ้ายมองขวาไปทั่ว แล้วเอื้อมมือไปจับราวจับตรงขอบหน้าต่างรถไว้แน่น ก่อนจะพูดกับหยางหยวนคุนที่กำลังขับรถอยู่

“แบบนี้นี่เอง แล้วงานสอนพิเศษนี่เขาให้ราคาค่างวดยังไงล่ะ คิดเป็นชั่วโมงหรือคิดเป็นวัน หรือว่าสอนให้เสร็จสิ้นจนถึงตอนนี้แล้วค่อยรวบตึงจ่ายทีเดียว” หยางหยวนคุนแอบมีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเรื่องราวของพวกนักศึกษาในยุคนี้อยู่บ้าง ในวันหน้าแม้ว่าหยางเฟยเฟยและหยางอี้จะได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยเหมือนกัน แต่พวกนักศึกษาในยุคเวลานั้นมันไม่เหมือนกับในยุคเวลานี้แล้ว

“คิดเป็นชั่วโมงครับ ผมได้ชั่วโมงละสิบห้าหยวน วันหนึ่งผมสอนเด็กคนนั้นห้าชั่วโมง ก็ตกวันละเจ็ดสิบห้าหยวนครับ” หยางลี่ไม่ได้มีความคิดจะปิดบัง แต่อย่างใด รีบเอ่ยปากตอบกลับทันที