บทที่ 168 กลับสู่มณฑลเจียงซู

“ปัญหาหลักของโรงงานเราคือ สินค้าที่ผลิตออกมามันไม่มีช่องทางระบายขายออกไปเลย ต้องพึ่งพาแต่หน่วยงานราชการในอำเภอของเราช่วยจัดซื้อไปใช้นิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นแหละครับ” รองผู้อำนวยการสวี่พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็เริ่มทุ้มต่ำและแฝงความรันทดใจ “แต่พวกเขาจะอุดหนุนได้สักเท่าไหร่กันเชียว ยิ่งในปัจจุบันพวกร้านเครื่องเขียนหรือร้านหนังสืออย่างของพวกคุณ ต่างก็พากันแห่ไปสั่งซื้อสินค้าจากแบรนด์เนมชื่อดังกันหมดแล้ว นอกจากผู้คนจะรู้จักมักคุ้นกันดีแล้ว คุณภาพสินค้าของเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าโรงงานของเราเลยด้วยซ้ำครับ”

“แต่ปริมาณสินค้าที่ร้านหนังสือของผมสั่งซื้อไป มันก็ไม่ได้มีจำนวนมากมายอะไรขนาดนั้นนี่ครับ” หยางหยวนคุนเอ่ยถามด้วยความฉงนใจ

“เถ้าแก่หยางครับ ปริมาณสินค้าที่คุณสั่งซื้อไปน่ะ อันที่จริงมันมีจำนวนมหาศาลมากเลยนะครับ ช่วงเวลาไม่กี่เดือนของปีที่แล้ว ในแต่ละเดือนคุณมียอดสั่งซื้อสินค้าจากโรงงานของเราตั้งเดือนละหลักหมื่นหยวนขึ้นไปเลยนะครับ ถึงแม้เงินก้อนนั้นจะไม่สามารถช่วยค้ำจุนให้โรงงานของเราฟื้นคืนชีพกลับมามีกำไรได้ ทว่ามันช่วยให้ทุกคนมองเห็นแสงแห่งความหวังล่ะครับ อย่างน้อยที่สุดมันก็ช่วยพิสูจน์ให้เห็นเด่นชัดว่า สินค้าที่พวกเราลงแรงผลิตขึ้นมามีคุณภาพที่ได้มาตรฐาน สังคมในอำเภอของเรายอมรับ และสามารถระบายขายออกสู่ตลาดได้จริง ๆ ครับ” 

รองผู้อำนวยการสวี่เอ่ยบอกเล่าด้วยความซาบซึ้งใจ “เถ้าแก่รู้ไหมครับ ก่อนหน้านี้พวกเราเคยลองพยายามจัดทีมออกไปตระเวนเสนอขายสินค้าตามร้านเครื่องเขียนทุกแห่งในตัวอำเภอมาหมดแล้ว ทว่าแทบไม่มีใครยินดีที่จะยอมสั่งซื้อสินค้าจากโรงงานของเราไปวางขายเลยครับ ทำเอาพนักงานทุกคนพากันหมดกำลังใจ และพากันคิดไปเองว่าสินค้าที่โรงงานเราผลิตออกมามันไม่ได้เรื่องจริง ๆ”

“เรื่องแบบนั้นจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะครับ โรงงานเครื่องเขียนแห่งนี้ก็นับเป็นโรงงานเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองอำเภอของเรามาโดยตลอด ตอนที่ผมนำสินค้าไปวางขายในร้าน พวกเด็กนักเรียนต่างก็พากันชื่นชอบและเลือกซื้อไปใช้งานกันตั้งเยอะแยะ แถมราคาก็ไม่ได้แพงหูฉี่อะไรด้วย การที่ผมสามารถเดินทางมาสั่งซื้อสินค้าเพื่อไปเติมในคลังได้ตลอดเวลา มันก็เป็นสิ่งยืนยันเด่นชัดแล้วไม่ใช่หรอกรึครับว่าพวกเด็ก ๆ ยินดีที่จะกลับมาอุดหนุนเป็นลูกค้าประจำน่ะ”