บทที่ 169 การดวลเหล้าในงานเลี้ยงเปิดหน้างาน

“นายซื้อเครื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?” หยางหยวนคุนมองคอมพิวเตอร์บนโต๊ะพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ก็ช่วงหลังตรุษจีนนี่แหละครับ จริง ๆ ผมให้พ่อซื้อให้ตั้งแต่ก่อนตรุษจีนแล้วแต่แกอิดออดตลอด จนตอนหลังที่ผมโทรหาพี่นั่นแหละ พอพ่อตื่นมาก็ทำเป็นจำไม่ได้จริง ๆ ผมเลยอาละวาดใส่แกไปรอบหนึ่ง แกถึงยอมซื้อเครื่องนี้ให้” หลิวอวี่พูดด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ

“นี่ก็ผ่านมาเดือนสองเดือนแล้วยังดูใหม่เอี่ยมอยู่เลยนะ” หยางหยวนคุนเอามือลูบตัวเครื่อง อันที่จริงคอมพิวเตอร์จอตูดเป็ดหนา ๆ แบบนี้ ชาติก่อนเขาแทบไม่เคยใช้เลย มีแค่คราวนั้นที่ตามหลิวอวี่ไปร้านคอมพิวเตอร์ได้ลองใช้ดูครั้งหนึ่ง ซึ่งหน้าจอแบบนั้นทำให้เขาดูแล้วล้าสายตามาก

“มันต้องแน่อยู่แล้วครับพี่ ผมเช็ดทำความสะอาดอย่างดีทุกวัน บุหรี่ก็ไม่เคยเอามาจุดสูบแถวโต๊ะนี้เลย” หลิวอวี่เอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ พร้อมกับเปิดหน้าจอแสดงผลให้หยางหยวนคุนดู

“แล้วตอนนี้ นายยังคิดจะเปิดร้านคอมพิวเตอร์ของนายอยู่ไหมล่ะ?” หลังจากเห็นอีกฝ่ายสาธิตการใช้งานเสร็จ หยางหยวนคุนจึงเอ่ยถามต่อ