บทที่ 170 สถานที่พักผ่อนชั้นยอด

ช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น หลังจากหยางหยวนคุนลืมตาตื่นขึ้นมาจัดแจงล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อย เขาก็บังคับพวงมาลัยรถยนต์ส่วนตัวขับเคลื่อนมุ่งตรงไปยังทิศทางของไซต์งานก่อสร้างแห่งใหม่ในปีนี้ทันที ระยะทางจากบ้านพักส่วนตัวของเขาเดินทางมาถึงไซต์งานแห่งนี้หากขับรถยนต์จะใช้เวลาประมาณสิบนาทีเท่านั้น ทว่าอันที่จริงภายในใจของเขายังคงแอบมีความลังเลใจอยู่ลึก ๆ ว่าจะเลือกย้ายเข้ามาปักหลักพักอาศัยอยู่ในที่พักคนงานภายในไซต์งานโดยตรง หรือจะเลือกปักหลักนอนพักผ่อนอยู่ที่บ้านพักส่วนตัวตามเดิมดี ช่วงเวลานี้ในใจเขายังคงชั่งน้ำหนักไม่ตกซะทีเดียว

ตอนที่รถยนต์แล่นมาจอดสนิทอยู่ที่บริเวณหน้าประตูทางเข้าไซต์งานก่อสร้างเวลาก็เพิ่งจะแปดโมงเช้าเท่านั้น หลังจากจัดการจอดรถยนต์ส่วนตัวไว้ที่บริเวณริมทางเรียบร้อย หยางหยวนคุนก็ไม่ได้มีความคิดจะเดินก้าวเท้าเข้าไปด้านในทันที ทว่าเขาเดินมุ่งตรงไปยังแผงร้านค้าจำหน่ายอาหารมื้อเช้าที่ตั้งอยู่แถวละแวกใกล้เคียง เพื่อหาซื้อพายเนื้อ จำนวนสองชิ้นควบคู่ไปกับน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ อีกหนึ่งแก้วมานั่งโซ้ยรองท้องเป็นอาหารมื้อเช้า ยามเมื่อลงมือเคี้ยวอาหารไปพลาง สองมือก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหมุนเบอร์ติดต่อหาหลิวอวี่ไปพลาง

“ฮัลโหล พี่หย่วนคุนครับ” สายสัญญาณโทรศัพท์กดรับสายอย่างรวดเร็วฉับไว พร้อมกับมีเสียงสัญญาณทักทายของหลิวอวี่ดังแว่วมา

“จะเดินทางมาถึงช่วงไหนหรอกรึ ในเวลานี้ตัวฉันปักหลักนั่งรออยู่หน้าประตูทางเข้าไซต์งานเรียบร้อยแล้วนะจ๊ะ” หยางหยวนคุนเนื่องจากในปากยังมีเศษอาหารเคี้ยวค้างอยู่ น้ำเสียงยามพูดจาสื่อสารจึงมีความอู้อี้และไม่ค่อยชัดเจนเท่าใดนัก

“ตอนนี้ผมกำลังอยู่ระหว่างการเดินทางขับรถอยู่บนท้องถนนครับพี่ อย่างมากที่สุดภายในเวลาไม่เกินสิบนาทีก็จวนจะเดินทางไปถึงหน้างานแล้วล่ะครับ” หหลิวอวี่ตั้งใจแน่วแน่เงี่ยหูฟังอยู่ครู่ใหญ่ถึงจะพอจับใจความความหมายในคำพูดของหยางหยวนคุนได้แจ่มแจ้ง เขาจึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “พี่หย่วนคุนครับ ทำไมน้ำเสียงยามพูดจาของพี่ในรอบนี้มันถึงได้มีความแปลกประหลาดขนาดนั้นล่ะครับ หรือว่าระบบเครื่องโทรศัพท์มือถือพังเสียหายหรอกรึครับ?”