บทที่ 172 จัดสรรหอพัก (ต่อ)

“ห้องหนึ่งอยู่ตั้งแปดคนเลยเหรอครับ ก็เป็นแบบนี้มาตลอดไม่ใช่หรือไง จัดให้สองห้องมันไม่ถูกตรงไหน” หยางหยวนคุนขมวดคิ้วถาม อันที่จริงในใจเขาย่อมรู้ดีว่าคนพวกนี้อยากได้ห้องพักเพิ่มขึ้นอีกห้องเพื่อจะได้อยู่สบายกว่าเดิม แต่นี่เพิ่งจะเป็นคนงานกลุ่มแรก แน่นอนว่าต้องจัดสรรอย่างประหยัดไว้ก่อน เผื่อว่าตอนหลังห้องพักไม่พอขึ้นมาจะกลายเป็นเรื่องยุ่ง

“แต่ให้แปดคนนอนห้องเดียวกันมันเยอะเกินไปจริง ๆ ครับ” อีกฝ่ายยังคงพูดกับหยางหยวนคุนอย่างไม่ค่อยยอมลดละ ข้อเสียใหญ่ที่สุดของการอยู่ร่วมกันแปดคนในห้องเดียวคือ แค่สัมภาระก็วางจนเต็มห้องแล้ว แทบไม่มีที่ให้คนขยับตัวกลับหลังเลยด้วยซ้ำ

“เตียงมีแปดหลัง ถ้าเตียงไหนนอนไม่ได้พวกนายค่อยมาหาฉัน” หยางหยวนคุนมองดูเตียงภายในห้อง ห้องที่เขาพามานี้ไม่มีปัญหาแน่นอน ส่วนห้องที่ต้องเปลี่ยนข้าวของนั้น รอให้เปลี่ยนโคมไฟและซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อยก่อนเขาถึงจะพาคนเข้าไป

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับหัวหน้าหยาง” คนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเดินก้าวขึ้นมาข้างหน้าแล้วพูดเสียงเบากับหยางหยวนคุน “หัวหน้าหยาง คุณดูพวกเราสิครับ ชายฉกรรจ์ตั้งสิบหกคน สองห้องนี้มันเล็กเกินไปจริง ๆ ขยับตัวแทบไม่ได้ สัมภาระก็ไม่มีที่วาง จัดให้สามห้องมันก็พอดีไม่ใช่เหรอครับ”

“พวกนายคิดว่าฉันไม่อยากให้พวกนายอยู่กันน้อย ๆ คนหรือไง” หยางหยวนคุนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ถ้าทำแบบนั้นได้ พวกนายจะได้ลดคำด่าฉันลงไปได้บ้าง”